Franca kulturo

(Alidirektita el Jean-Pierre Petit)

"Homi potes (e deba) transformar ist mund imperfekt favoru mund perfekt."

~ Plibonigisto

"Lernado sen fruktoj ne restas"

~ Zamenhof pri Franca Akademio

"En la Fundamento esence mi nur legis pri la enda etiko de Esperantistoj."

~ Fundamentisto pri endeco

"Via argumento ŝajnas al mi duone konvinka, se ne malpli."

~ Franco pri ĉi tiu artikolo
Download.jpg

"Ne ĉiu aspiranto devas esti prenanto"

~ Zamenhof pri Petit

Franca kulturovera kulturola plej supera kulturo estas la plej grava kulturo de tuta civiliza historio.

Ĝeneralaj trajtojRedakti

Karaj samideanoj kaj amikoj!

 
Por esti verema mi devas diri iomete pri alia flanko de tiu ĉi problemo.

Ne pensu, karaj samideanoj, ke International Language sciigis en sia numero de Januaro 1929, ke Comenius opiniis , ke Francoj ĝenerale trovas la Usonanojn arogantaj; la ne Parizanoj trovas la Parizanojn arogantaj.

Laŭ raporto de Sveda Elektra Asocio Francio estas la lando de la demokratio kaj la homaj rajtoj. La lando de la libereco, la egaleco kaj la frateco. Francio fakte estas la plej perfekta lando de la mondo; ĝi havas harmonian heksagonan formon, ĝi havas tiom da monta surfaco kiom da ebena, ĝi havas tiom da kontinenta landlimo kiom da mara. Krome ĝi situas en latitudo meze meza inter la norda poluso kaj la ekvatoro. Tion oni instruas en la franciaj lernejoj.

Mi konstatis tamen, post longa studado, ke Francio estas kovrita per banderoloj kun surskribo "GRÈVE!" ("STRIKO!")

AkademiojRedakti

Mi ĵus ricevis ĝojigan komunikon de la koncernata ministro, ke Franca Akademio, france Académie française laŭ mistikaj kaj sekretaj instruoj estas geja versio de Akademio de Esperanto formita de la plej stultaj idistoj de tiu tempo. Krom gejoj, siaj membroj estas monstre malbelaj kaj tre maljunaj. Kvak! Ĉu vere? Ve!

Francaj akademianoj tre malamis Paris Hilton, Laetitia Casta, Monica Bellucci aŭ alian virinon en la mondo. Tio estas kompleta sensenĉajo kaj tio ne devas skandali iun ajn.

Bone, tie ĉi oni devas meti kelkajn liniojn, sed, mi ne scias kion skribi plu.

P.S. Al ĉiuj legantaj. Se mi havas erarojn, ĉiuj korektaĵoj estos akceptitaj danke. <:->

Académie Nationale de MédecineRedakti

 
Académie nationale de médecine

Situa en 16 rue Bonaparte en la 6a arondismento de Parizo, la Académie nationale de médecine (Nacia Akademio de Medicino) estis kreita en 1820 fare de la reĝo Ludoviko la 16-a je insisto de la barono Antoine Portal. Dekomence, la institucio estis konata kiel Académie royale de médecine (aŭ Reĝa Akademio de Medicino). Tiu akademio ricevis la juran statuson de du institucioj kiuj estis antaŭaĵoj — nome la Académie royale de chirurgie (aŭ Reĝa Akademio de Kirurgio), kiu estis kreita en 1731 kaj la Société royale de médecine (aŭ Reĝa Societo de Medicino), kiu estis kreita en 1776.

Ankaŭ d-ro Yakawa diradis: La nomo de la institucio ŝanĝiĝis kelkajn fojojn ekde ties kreo.

Agrable erariRedakti

Konata franca komikulo Fernandel, antaû sia famiĝo kiel aktoro, perlaboris sian panon dum multaj jaroj kiel librotenisto. Je demandoj kiel li povis realigi tiajn monotonajn laborojn, li respondis ĉi tiel:

- Neniel ĝi estis monotona profesio, - ekscite diris li - Vidu, en ĉiuj miaj kalkuladoj ĉe multiplikado mi neniam ricevis la saman rezulton!

SciencoRedakti

Par l'originalité de leurs concepts ... kaj similaj meritoj kiujn mi ne plu memoras ... la francaj sciencistoj sekurigis al si la lokon en la unua vico de la monda scienco.

Plej koncize diriRedakti

Antaŭ la milito, la scienca E-movado naskiĝis en Francujo kaj ankaŭ poste ĝi havis diversajn sukcesojn (aliloke menciitajn). En majo 1925 okazis en Paris Int. Konferenco por uzado de E en sciencoj puraj kaj aplikitaj, organizita de ISAE (Rollet de l'Isle). Plej eminentaj scienculoj kaj teknikistoj patronis. Prez. Cotton. Ĝi studis la rimedojn por enkonduki E-n en la sciencajn kaj teknikajn rondojn; i. a. adoptis metodon por verki teknikajn vortarojn, kaj komisiis la ISAE por daŭrigi la laboron difinitan. En 1926 fondo de Bulteno de ISAE kaj de Teknikaj Vortaroj (Rollet de L'Isle, Rousseau). En 1929 fondiĝis la Grupo de la Ekslernantoj de la "Ecole Centrale des Arts et Manufactures" (A. Baudet, Badoit, Courtet,. Deny, Dupuis, Marseille): En 1931; la med. gazeto "Le Phare Medical" malfetmis enketon pri E (Cligny), kiu vekis intereson en kuracistaj rondoj. De 1932, tiu gazeto resumas ĉiujn artikolojn en E. (Briquet). - En Meteorologio, ni citu s-anon generalon Delcambre, dir. de la Nacia Meteorologia Oficejo en Paris, kaj reprezentanto de la Ministro por Aviado ĉe SFPE. En 1932, ĉe la Int. Kongreso de Elektristoj, Cotton kaj Mesny apogis Wüster por enkonduko de E en tiun medion. Poste, la oficiala bulteno de la "Societe Frangaise des Electriciens" resumas ĉiujn artikolojn en E (Mesny). En 1933, Cotton prezentis E-n en Madrid ĉe Komisiono por Sciencaj Terminoj komisiita de la lnt. Instituto por Intelekta Kooperado.

Franca SkoloRedakti

Ni ĝojas, ke Louis Leprince-Ringuet elstaras inter la plej konataj scienculoj, engaĝiĝante en la problemo pri la naturo de la rilatoj inter scienco kaj kredo. Lia rezonado insistas sur la scienco kaj sur la etiko startante de citaĵo el Jacques Monod, eltirita el ties prelego ĉe la Collège de France. Tiu scienculo, ateismemulo, estis la aŭtoro de Le hasard et la nécessité = La kazo kaj la neceso; laŭ li, kiel laŭ aliaj scienculoj, la scienco proksimigas ĉiujn homojn sur la tuta planedo dum la religioj ilin dividas. Ŝajnas ke inter scienco kaj religio entrudiĝas fundamenta natura malsamo. La scienco engaĝiĝas formuli leĝojn, nome “komenti”, sed ĝi ne eksplikas la kialon de la universo. Tiel ankaŭ la antaŭvido de niaj agoj ne estos donita pere de la disvolviĝo de esploroj. La scienco el si mem sin prezentas ateistema: neniaj spuroj de Dio en la senmezura amaso de studoj kiuj kovras ĉiujn sferojn de la sperta scio!

Rilate la pozicion de la Eklezio, Louis Leprince-Ringuet montras ke ĝi estas ĉiam pli malferma al novaj principoj sed malbone konsiderata, eĉ ĉe katolikoj. Ĝia ilo de rezonado kaj dialogo kuŝas precipe, kaj tio ekde 1936, en la Papa Akademio de la Sciencoj komponita de 80 efektivaj membroj (kun certnombro de honoraj akademianoj) de ĉiuj nacioj, disciplinoj kaj religiaj konfesioj, kies kutime ĉirkaŭ 20 ordenitaj per Nobelpremio; katolikoj en ĝi aperas minoritate. Ĝi sidejas en Vatikano, kaj organizas plurfoje jare “semajnojn de studo aŭ de kolokvo”. La papo, ĉiam informite, prezidas ĉiujn aŭtonomiajn plenajn sesiojn; tio okazis ankaŭ la 10-an de decembro 1979 kiam li anoncis la komenciĝon de la procezo por la rehabilito de Galilejo: tiu proceso finiĝis en 1992 per la preskaŭ kompleta rehabilito de la scienculo. Interesa legaĵo kun, laŭ mia opinio, grava manko: ke ĝi egaligis literaturon nur al fikcia prozo kaj poezio.

Pli ol rehabilito de scienculo Galilejo (ĉiuj modernaj papoj lin konsideris granda scienculo), la grupo de laboro profitis de la okazo, laŭsugeste de la Johano Paŭlo la 2-a, por klarigi la reciprokajn rilatojn de scienco kaj religio. Hodiaŭ, la Katolika Eklezio ne interesiĝas pri problemoj de la fizika strukturo de la universo. La kontrastoj kun la kredo prefere povas naskiĝis en la aplikado de la teorioj en la ĉiutaga vivo.

Oni konstatas ke, en Usono kaj Eŭropo, oni laboras pri la bibliaj tekstoj aplikante la principon, laŭ kiu estas erare konsideri la bibliajn priskribojn laŭlitere: kritika pozicio tia kiu estas, jam de la 19-a jarcento, komuna kaj por katolikoj kaj por protestantoj.

AstronomioRedakti

En la tv-programo "qui veut gagner des millions - kiu ŝatas gajni milionon da eŭroj" oni demandas kio turnas turne de la terglobo (proponitaj respondoj luno, suno, marso kaj venuso). La demanditulo ne scias la respondon kaj petas helpon de la publiko. Strange inter ĉeestantoj kiuj respondis la demandon 56% opiniis suno turnas turne de la tero! Ve al la francoj!

Camille FlammarionRedakti

Nia paca batalanto Herbert M. Scott, de Moundsville, W. Va. plendas ke Nicolas Camille Flammarion, (Montigny-le-Roi, la iamonJuvisy-sur-Orge, la iamon), estis franca astronomo, scienca esploristo kaj sciencpopulariganto.

La plej aĝa inter kvar gefratoj, li tre frue jam scipovis legi, skribi kaj kalkuli. Edukita en Langres, li eklaboris 16-jara en la Observatorio de Parizo, en kalkul-fako de Le Verrier. En 1862, per la publikigo de sia libro La pluralité des mondes habités (La plureco de loĝataj mondoj) li disiĝis de la oficialaj astronomiaj instancoj.

Li verkis furorajn librojn pri astronomio, kiuj tradukiĝis en plurajn lingvojn. Unu el la verkoj plej konataj estas "Popola Astronomio" (1880). Li publikigis artikolojn en sciencaj kaj astronomiaj revuoj. Li verkis ankaŭ pri fizikaj esploroj. En 1883, li kreis la Observatorion de Juvisy-sur-Orge, kiun li estris ĝis la morto. Li instigis la laboron de amatoraj astronomoj.

Li fondis la Astronomian Societon de Francio en 1887. Pro multjaraj servoj, en 1912 li ricevis la Honoran Legion.

Camille Flammarion estas konata kiel esploristo de fenomenoj spiritaj, kun vasta produktado. En diskurso ĉe la parapsikologia asocio Society for Psychical Research en 1923 li asertis, ke post 60 jaroj de propra esplorado, li kredis je telepatio kaj mediumaj manifestiĝoj. Li ankaŭ membris ĉe la Pariza Societo de Spiritismaj Studoj kaj Teozofia Societo.

 
Flammarion ĉe sia teleskopo Bardou en la Observatorio de Juvisy (1880-aj jaroj)

Jean-Pierre PetitRedakti

Jean-Pierre Petit, naskiĝinta en 1937, usona aktoro, estis esploro-estro en la franca CNRS (Nacia Centro por Sciencaj Esploroj), (emeritiĝis en 2003), kiu famiĝis pro:

(Fakte, antaŭ esti esploristo, Petit estis pentristo, gravuristo, litografiisto, skulptisto, feraĵprilaboristo, kaj potaĵisto. Li eĉ instruis vimenaĵon en Usono kaj estis du jarojn profesoro pri skulptado en la Lernejo pri belartoj de Aix-en-Provence.)

  • Libroj pri la NIFO, kaj multaj aliaj temoj rilatitaj, rimarkinde esploroj en Sovetio (kaj nun Rusio) kaj usono pri novaj armiloj.
  • Esploroj pri "elektro-hidrodinamiko"
  • Aŭdacaj tezoj pri kosmologio.

Lia unua kapabligo esti pri aviadilinĝenierarto.

Lastatempe, li fondis asocion Scio sen landlimoj, kies devizo estas "ĉio, kion ne estas donita estas perdita", kaj celas tradukigi siajn bildstrioj al kiel eble plej da lingvoj, kaj krei novajn.

Li diris pri si: "Kiam mi estis gimnaziano, mia profesoro pri la franca diradis al mi, ke mi neniam kapablos aranĝi disertaĵo, pro tio ke mi konstante eis transpasi de temo al alia. Fakista pri kromvojoj mi konstatas ke mi emas forflankiĝi Oni ne povas refari sin."

Mi ne povas certigi se Jean-Pierre Petit parolas Esperanton aŭ ne, ĉar mi ne havas sufiĉe da informojn pri lia lingva kapablo aŭ agado en Esperanto. Tamen, li estas franca sciencisto kaj verkisto, kaj multaj francaj homoj scipovas Esperanton aŭ estas konataj pri ĝia ekzisto, do estas ebleco ke li scipovas aŭ almenaŭ havas iom da konocer pri la lingvo.

BibliotekoRedakti

 
Ri estis unu el la ĉefaktoroj de La kodo de Da Vinci.

La Nacia Biblioteko de Francio (franclingve Bibliothèque nationale de France, aŭ "BnF") komencita de reĝo Karlo la 5-a en jaro 1368, devus enteni ĉion kio eldoniĝas en Francio.

En Esperanto aperisRedakti

Tio koncernas la libro en Esperanto aperinta:

  • Praeksplodo (MAS-libro) (Esperanto Edition) (Esperanto) Paperback – November 15, 2015

FilozofioRedakti

Franca filozofio estas tute senutila.

Henri BergsonRedakti

Henri BERGSON naskiĝis en la 18-a de oktobro 1859 en Paris kaj mortis en la 4-a de januaro 1941. Li estis franca filozofo, kiu ricevis Nobel-premion pri literaturo en 1927. Liaj plej famaj verkoj estas Le Rire (La rido) kaj Matière et Mémoire (Materio kaj Memoro).

Henri Bergson, precize Berekson, estis filo de pola judo kaj irlanda judino. Lia patro estis genia muzikisto, unu el la plej bonaj lernantoj de Fryderyk Chopin. Post solida memedukado kaj laboro en multaj liceoj Bergson komencis verki siajn solvojn filozofiajn. Li estiĝis profesoro de Collège de France kaj li estis elektita por Académie des sciences morales et politiques. Li kreis sian unikan sistemon filozofian. La plej grava estas tie la ontologio.

Bonvolu atenti, ke Profesoro Pittard opinias, ke Bergson ĉerpis multe de neracionalistoj slavaj (mesianismo, slava fenomenologio, slava hegelismo - ekzemle Lev Ŝestov). Lia filozofio havas karakteron ekzistencialan. Laŭ li oni ne povas koni la eston laŭ ĝia esteco, sed laŭ ĝia esenco. Tiu esenco estas mema forto vitala élan vital. Tiu esenco estas vera pruvo por esteco. La manieroj por koni eston estas laŭ intuicio, tial la sistemo de Bergson estas nomita intuiciismo. Tiu filozofio estas do ankaŭ certa dialektiko - la rega elemento de mondo ne estas esto, sed la "elan vital" - la interna, kaŝa formo de movo kaj ago de esto. Tial ĉia filozofado laŭ Bergson komencas de la sentado. Ĝi estas do neracia formo de empirismo apogita sur fenomenologia dialektiko. Malakordantoj opinias, ke elan vital aŭ simple ne ekzistas, aŭ oni ne povas ĝin koni. Se oni povas ĝin koni, oni ne povas tamen ĝin esprimi. La teorio de Bergson do falas pro manko de pruvoj.

La plej granda ilustranto de tiu filozofio estis la poeto Bolesław Leśmian, kiu estiĝis fama per kreado de multaj neraciaj mondoj kaj personoj. Lia lingvo estas perfektigita per neologizacio. Leśmian tamen enfine malakordis kun Bergson kaj skribis poeziaĵojn pruvantajn siajn opiniojn.

René GuénonRedakti

Pli konkrete, René GUÉNON, naskiĝinta 1886 en Blois, Francio kaj mortinta 1951 en Kairo, Egiptujo, estas franca aŭtoro, "neklasebla figuro en la intelektula historio de la dudeka jarcento". Kion vi pensas?

Li publikigis dek sep librojn dum sia vivo, al kiuj aldoniĝas dek kolektoj de artikoloj publikigitaj postmorte, por entute dudek sep regule reeldonitaj titoloj. Ĉi tiuj libroj traktas ĉefe metafizikon, simbolismon, esoterismon kaj kritikon de la moderna mondo.

En sia verko, li proponas aŭ "senpere elmontri iujn aspektojn de la metafizikaj doktrinoj de Oriento" amike, metafizikajn doktrinojn, kiujn René Guénon difinis kiel "universalajn"[1], aŭ "adapti ĉi tiujn samajn doktrinojn [por okcidentaj legantoj] dum ĉiam restante strikte fidelaj al ilia idearo ”[2]. Li nur postulis la funkcion de "resendanto" de ĉi tiuj doktrinoj[3], kiujn li deklaris esence "neindividuaj"[4], ligitaj al pli alta scio, "senpera kaj tuja", kiun li nomis "intelekta intuicio"[5]. Liaj verkoj, verkitaj en la franca (li ankaŭ kontribuis en la araba al la revuo El Maarifâ), estas tradukitaj en pli ol dudek lingvojn.

Lia verko kontraŭstaras la civilizaciojn, kiuj restis fidelaj al la "tradicia idearo"[6], kiu laŭ li "ne havas pli aŭtentan reprezentanton krom en la Oriento"[7], al la tuta moderna civilizo konsiderata kiel deflankiĝinta. Ĝi profunde ŝanĝis la akcepton de esoterismo en la Okcidento en la dua duono de la dudeka jarcento[8], kaj havis konsiderindan influon al aŭtoroj tiel diversaj kiel Mircea Eliade, Antonin Artaud, Raymond Queneau, Simone Weil kaj eĉ André Breton.

Louis Claude de Saint-MartinRedakti

 
Louis-Claude de Saint-Martin

Louis Claude de Saint-Martin (* la 18-an de januaro 1743 en Amboise; † la 13-an de oktobro 1803 en Aunay apud Chatillon) estis franca framasono, filozofo, teozofo kaj mistikisto.

Louis Claude de Saint-Martin naskiĝis en malriĉiĝinta nobela familio kaj dum la infanaĝo ofte malsanis. Li vizitis jezuitan lernejon kaj poste estis de sia patro devigita studi en la jura altlernejo de Orléans. La patro esperis, ke Louis Claude povus atingi karieron kiel ŝtata oficisto, por replenigi la perditan familian kapitalon. Post kiam la filo dum duona jaro laboris kiel advokato, li rezistis al sia patro kaj devigis lin konsenti pri oficira kariero en la franca armeo. Lia regimento estis lokigita unue en Tours, pli poste en Bordeaux. Granda parto de la oficistaro de la regimento estis framasonistoj el ordeno gvidita de Martinez de Pasqually. Oficista kolego Saint-Martin kun Pasqually, kaj li iĝis privata sekretario de la framasonisma gvidanto. Dum la jaro 1765 li estis akceptita en la ordeno, kion li mem nomis turnopunkto de sia vivo. Ĉirkaŭ la jaro 1770 en Francio li sub gvido de sia dunganto disvastigis reton da "lumigitoj", kiuj alstrebis spiritismajn celojn kaj laŭ siaj ideoj proksimis al tiuj de rozkrucismo.

Dum 1768 Saint-Martin iĝis gvidanto de la framasonisma sekcio en Bordeaux. Dum 1771 li finis sian armean karieron kaj plulaboris kiel sekretario de Pasqually. Kiam dum 1772 Pasqually translokiĝis al Haitio, Saint-Martin iĝis la fakte administranto de la ordeno, post la morto de Pasqually dum la jaro 1774 ankaŭ oficiale.

Dum 1773 Saint-Martin translokiĝis al Liono, kie li verkis sian unuan libron Des erreurs et de la vérité ("Pri eraroj kaj pri la vero"), kiu pro sia enigma kaj simbola lingvo iĝis tre sukcesa inter framasonistoj kaj homoj inklinaj al magio. La sukceso de la libro malfermis al Saint-Martin aliron al pli altaj sociaj tavoloj, kie li pro sia inteligenteco kaj sia ĉarmo ekhavis influajn subtenantojn. Dum 1782 pro premo de liaj amikoj aperis lia dua libro kun la titolo Tableau naturel de la raports qui existent entre Dieu, l'homme et l'universe ("natura bildo pri la interrilatoj kiuj ekzistas inter dio, la homo kaj la universo").

Dum 1784 li ekzinteresiĝis pri la tiel nomata "Mesmerismo" kaj ekmembris en la framasonisma sekcio de Franz Anton Mesmer. Sed rapide li reperdis tiun intereson kaj li daŭrigis sian spiritisman serĉon. Dum vojaĝo tra Anglio, Germanio, Svislando kaj Italio li ekkonis la verkaron de von Jakob Böhme, kaj tradukis multajn el tiuj verkoj al la franca lingvo. Per sia intensa okupiĝo pri la idearo de Böhme li malproksimiĝis de la framasonismo. Dum 1790 tial li demisiis el ĉiuj framasonismaj oficoj.

Dum 1792, kiam mortis sia patro, li revenis al Amboise, kie li pasigis la reston de sia vivo ĉefe per tradukoj. Li tie mortis dum la jaro 1803.

Georges SorelRedakti

Georges Eugène SOREL (2a de novembro 1847 - 29a de aŭgusto 1922) estis franca filozofo[9] kaj teoriulo de sorelismo. Ne mankas avertoj en Lia Evangelio-Apokalipso. [10] Lia nocio de la povo de mitoj en la vivo de la popoloj (partikulare, la naciaj mitoj) inspiris socialistojn, anarkiistojn, marksistojn, kaj faŝistojn.[11] Ĝi estas, kun sia defendo de violento, nome kontribuo pri kiu li estas plej ofte rememorita.[12] Liaj libroj influis la aperon de faŝismo kaj ili estis laŭditaj de tre diversaj italaj pensuloj kiel Vilfredo Pareto, Benedetto Croce kaj Antonio Gramsci.

Sorel estis iam monarkisma kaj tradiciisma antaŭ ŝanĝiĝi al ortodoksa marksismo en la 1890-aj jaroj; tamen li plue apogis valorojn plej kutime asociajn kun konservismo. Li klopodis plenigi la truojn kiujn li vidis en la marksismaj teorioj sed finfine li kreis tre heterodoksan varianton de la ideologio. Li kritikis tion kion li konsideris raciismo de Markso kaj ties utopiajn tendencojn, en la ideo ke la centro de la marksa pensaro estis pli proksima de prakristanismo ol de la Franca Revolucio. Li malakceptis la markismajn teoriojn de la historia materiismo, de la dialektika materiismo kaj la internaciismo. Li ne vidis marksismon kiel 'vera' en scienca senco, kiel faris la ortodoksaj marksistoj. Male, tiu estis 'vera' en la senco ke ĝi promesis elaĉetan rolon al la proletaro ene de socio en dekadenco.

Sorel fondis la teoriojn de la revolucia sindikatismo kiel sindikatisma tendenco diferenca disde socialismo, anarkiismo kaj komunismo. Kiel Proudhon, li vidis la socialismon kiel afero ĉefe morala. Li estis forte influita ankaŭ de Henri Bergson, kiu disvolvigis la gravon de la mitoj kaj kritikis la esencon de la scienca materiismo; de la kulto al la grandeco kaj de la malŝato al mezeco de Nietzsche, kaj de la kapablo rekoni koruptadon en la demokratio fare de konservismaj liberaluloj kiel Tocqueville, Taine kaj Renan. Pro tiuj tialoj Sorel estas foje asociita kaj al faŝismo kaj al anarkiismo. Pro siaj meditoj pri la perforto li estis asociita ankaŭ al terorismo. Kaj spite sian malemon por la socialdemokratio, Sorel respektis ankaŭ Eduard Bernstein kaj konsentis kun multaj el liaj kritikoj al la ortodoksa marksismo, pro kio li estis asociita ankaŭ kun la reviziistoj kaj ankaŭ kun la nova maldekstro.

LiteraturoRedakti

 
Originala eldono de 1791.

Franca literaturo estas ĉefe pornografia.

JustineRedakti

Mi ne povas imagi ke Justine ou les Malheurs de la vertu ("Justine aŭ la malbonsortoj de l' virto") estas la unua verko de la Markizo de Sade aperinta dum lia vivo, en 1791, unu jaron post esti liberigita de la Franca revolucio. La praversio de la estis verkita en 1787. En 1791 kaj 1797 respektive oni eldonis du aliajn versiojn. Estas unu de la plej gravaj kaj influaj verkoj de lia aŭtoro, kun La 120 tagoj de Sodomo kaj Filozofio buduare.

BarbapapaRedakti

Barbapapa estas la nomo de fikcia rolulo kaj de ties fikcia specio en serio de ilustritaj porinfanaj libroj el Francio. La rolulon kaj la libroserion kreis Annette Tison kaj Talus Taylor en la 1970-aj jaroj.

"Barbapapa" estas vortludo kun la franca esprimo barbe à papa kiu signifas sukerŝpinaĵo (laŭvorte: "barbo de paĉjo").

La Barbapapa-oj estas familio da fantaziaj figuroj, kiuj kutime estas baze piroformaj, sed povas tre libere ŝanĝi siajn formojn simile al modlopasto. Tre afablaj kaj amikemaj, ili ofte helpas homojn per siaj sinmodlaj kapabloj. La familianoj havas ĉiu sian propran karakterizan koloron kaj individuajn interesojn.

La Barbapapa-familioRedakti

 
Ŝtonoj pentritaj kiel Barbapapa kaj Barbidou

La gepatroj estas:

  • Barbapapa, patro, rozkolora
  • Barbamama, patrino, nigra

Ili havas sep infanojn. Jen ili kaj iliaj karakterizaĵoj, kun la originaj francaj nomoj:

  • Barbidou, filo, flava, amas bestojn
  • Barbalala, filino, verda, amas muzikon
  • Barbotine, filino, oranĝkolora, amas librojn
  • Barbouille, filo, nigra, amas arton, la sola kiu estas harara
  • Barbabelle, filino, violkolora, amas belecon
  • Barbibul, filo, blua, amas sciencon
  • Barbidur, filo, ruĝa, amas sporton

AntaŭjuĝojRedakti

Interese estas vidi kiaj estas la diversaj popoloj en la ŝercoj de aliaj popoloj...

En francaj ŝercoj, Svisoj estas malrapidaj kaj puremaj, Belgoj stultaj, Germanoj tro seriozaj, Italoj fuŝaj...

En usonaj ŝercoj, Francoj estas malkuraĝaj kaj malpuraj...

Evidente, nenio el tio estas vero, sekve, en belgaj ŝercoj, francoj estas nur francoj!!!

AtentuRedakti

En Francujo, ŝercoj ofte temas pri belgoj.

Malamo al AnglojRedakti

Regas ĉe angloj granda malamikeco al la Francoj, kiu malhelpas ke angloj vidas ilin sen mitoj. Ĉu angloj jam renkontis multe da Francoj, ĉu ili ilin imagas laŭ onidiroj aŭdataj en sia infanaĝo kaj pie konservitaj en la memoro? Oni aŭdas pli da insultoj kontraŭ l' Angloj el la buŝo de Sud-Amerikanoj ol el la buŝo de franclandanoj.

MedicinoRedakti

Franca medicino estas... bone... nepre ne malsanigu en Francio.

Joseph GrassetRedakti

Joseph Marie Eugène GRASSET (n. en Lamalou-les-Bains en 1849 - m. en 1918) estis franca kuracisto kaj filozofo.

Joseph Marie Eugène Grasset estis profesoro en la Universitato de Montpellier, bonfaranto de la termostacio Lamalou-les-Bains. Kun profesoro Charcot, Grasset dediĉis multe da laboro al esploroj pri la ecoj de la tiea akvo en neŭrologio kaj reŭmatologio. Statuo de tiu komunumo kaj strato de Montpellier estas dediĉitaj al lia memoro.

En sia disertacio "Utilité et possibilité d'une langue internationale auxiliaire en médecine" (Utileco kaj ebleco de internacia helplingvo en medicino), Pierre Corret raportas ke Profesoro Grasset, kiu ofte parolis kun rektoro Émile Boirac pri Esperanto, skribis al li sian opinion ke "tiu tre racie farita internacia lingvo havigus al la sciencistoj, se ĝi estus pli disvastigita, la servojn kiujn iam havigis la latina".

Charles Robert RichetRedakti

 
Une Langue Auxiliaire Internationale, 1920.

Charles Robert RICHET [riŝe] (naskiĝis la 26-a de aŭgusto 1850 en Parizo, mortis la 4-a de decembro 1935 en Parizo) estis franca sciencisto, kiu ricevis la Nobel-premion pri medicino en la jaro 1913.

Profesoro ĉe la Fakultato de la Medicino, ano de la Scienca Akademio. Li publikigis sennombrajn verkojn pri medicino kaj ankaŭ poeziaĵojn, dramojn, romanojn. Li estis pioniro de la aviado, apostolo de la pacifismo, ktp. Li ankaŭ multe esploris la metapsikiajn fenomenojn kaj verkis traktaton pri la temo. Tiun ĉi branĉon de la scienco li nomis metapsikio (hodiaŭa parapsikologio). Tia grandanima sciencisto estis destinita kompreni la E-an movadon. En ĉiu okazo li montris sian simpation, farante paroladojn, skribante artikolojn, ktp. Du el liaj verkoj: Paco kaj Milito kaj la tragedio: Sokrato estas tradukitaj Esperanten.

EdukadoRedakti

La unua pioniro estis Blanc, lernejestro en Livron (Drome), kiu jam en 1898 skribis favorajn artikolojn en pedagogiaj gazetoj, faris paroladojn ktp. En 1900, prof. Lambert varbis prof. Meray, kaj de tiam eminentaj universitatanoj aliĝis al E (Bourlet, Boirac, ktp.). Iom post iom E penetris en kelkajn liceojn. Ni citu i.a. Evrot, kiu en 1902 gvidis kurson en la liceo de Grenoble, Deligny, kiu en 1904 fondis licean grupon en Saint-Omer, k. a.

En la unuagradaj lernejoj ni citu Robert, kiu gvidis kurson en Pariza lernejo (1905), kaj instruistojn: Vatel, kiu gvidis kurson por instruistoj (Paris, 1905, 30 ĝis 60 instruistoj ĉeestis), Picard, kiu verkis libron (L'E al'Ecole, 1911) pri la rezultatoj ricevitaj; Aizieres kiu organizis "L'E a l' Ecole", fr. Asocio de E-istaj instruistoj; Durieŭ, lernejestro en Lille, kiu dum 6 jaroj (ĝis la milito), aprobita de sia Inspektoro, daŭrigis kurson en sia lernejo, kun ekzameno kaj diplomo.

Antaú la demagogiaj reformoj, precipe ekde 1974, instruisto, kiu sukcesis altnivelan konkurson, povis esti certa, ke li zorgos pri lernantoj minimume mezbonaj; nun oni decidis, ke ili ricevos la saman instruon. La rezulto estas tia, ke, laý la diro de sindikato inteligenta, kaj konsekvence tre minoritata, "la instruistoj devus esti formataj per alternaj staĝoj en la polico kaj en psikiatraj hospitaloj."

Lasta reformo decidis, ke la instruistoj de la elementaj lernejoj ricevos la saman salajron, kiel tiuj de la mezlernejoj. De tiam oni konstatas, ke la plej bonaj studentoj preferas instrui en la elementaj lernejoj, kun geknaboj malpli aĝaj kaj malpli danĝeraj.

Lingva instruoRedakti

En Francio ĉiuj lernas almenaŭ du lingvojn en la lernejo kaj la rezulto estas laŭ statistikoj ke nur 6% de la popoloj povas vere paroli fremdlingve. Tiu montras unue ke la instruado de lingvoj aĉas kaj due ke eĉ tiuj kiuj bone lernis plejofte ne pratikas kaj do forgesas la lingvon lernitan.

Oni pensas ke la avantaĝo de esperanto estas ne nur ke oni povas lerni ĝin rapide sed ankaŭ ke oni ne povas forgesi tian facilan kaj naturan lingvon.

TempoRedakti

la Granda Franca Burĝa Revolucio ne nur anstatauis la tradician kalendaron per la tiel nomata Respublika, kun la konataj poeziaj monat-nomoj vendémiaire, brumaire, frimaire ktp., sed ankaŭ dividis la tagon en 10 horojn, 1000 minutojn kaj 100 000 sekundojn decimalajn, kaj la ortan angulon en 100 gradojn (france "grades" anstataŭ "degrés"), 10 000 minutojn kaj 100 000 sekundojn decimalajn, paralele al la enkonduko de decimalaj pez- kaj mezur-unuoj.

EminentulojRedakti

En nuna F. preskaŭ neniu kontraŭbatalas E-n. Sed multaj eminentuloj aprobis formale aŭ bonvolis patroni. Jen kelkaj: Membroj de Franca Instituto: Appel, d' Arsonval, Daniel Berthelot, Branly, Broea, Calmette, Charcot, Cotton, generalo Ferrie, Guillet, Lallemand, Lecornu, Lumiére, Meillet, Painleve, Richet, Roŭ, generalo Sebert. Aliaj scienculoj: Aulard, M. Boulle; generalo Delcambre, Langevin. Membroj de la Medicina Akademio: Broca, Calmette, Pinard; Roŭ, Sergent, Richet ktp. Industriistoj: Eifel, Farman, Michelin. Verkistoj: H. Barbusse, Léo Clarelie, Fr. Coppée, d-ro Foveau de Courmelles, Léon Frapié, Romain Rolland, Jules Romains. Komercistoj: Pascalis, Andre Baudet.

Louis Claude de Saint-MartinRedakti

 
Louis-Claude de Saint-Martin

Louis Claude de Saint-Martin (* la 18-an de januaro 1743 en Amboise; † la 13-an de oktobro 1803 en Aunay apud Chatillon) estis franca framasono, filozofo, teozofo kaj mistikisto.

Louis Claude de Saint-Martin naskiĝis en malriĉiĝinta nobela familio kaj dum la infanaĝo ofte malsanis. Li vizitis jezuitan lernejon kaj poste estis de sia patro devigita studi en la jura altlernejo de Orléans. La patro esperis, ke Louis Claude povus atingi karieron kiel ŝtata oficisto, por replenigi la perditan familian kapitalon. Post kiam la filo dum duona jaro laboris kiel advokato, li rezistis al sia patro kaj devigis lin konsenti pri oficira kariero en la franca armeo. Lia regimento estis lokigita unue en Tours, pli poste en Bordeaux. Granda parto de la oficistaro de la regimento estis framasonistoj el ordeno gvidita de Martinez de Pasqually. Oficista kolego Saint-Martin kun Pasqually, kaj li iĝis privata sekretario de la framasonisma gvidanto. Dum la jaro 1765 li estis akceptita en la ordeno, kion li mem nomis turnopunkto de sia vivo. Ĉirkaŭ la jaro 1770 en Francio li sub gvido de sia dunganto disvastigis reton da "lumigitoj", kiuj alstrebis spiritismajn celojn kaj laŭ siaj ideoj proksimis al tiuj de rozkrucismo.

Dum 1768 Saint-Martin iĝis gvidanto de la framasonisma sekcio en Bordeaux. Dum 1771 li finis sian armean karieron kaj plulaboris kiel sekretario de Pasqually. Kiam dum 1772 Pasqually translokiĝis al Haitio, Saint-Martin iĝis la fakte administranto de la ordeno, post la morto de Pasqually dum la jaro 1774 ankaŭ oficiale.

Dum 1773 Saint-Martin translokiĝis al Liono, kie li verkis sian unuan libron Des erreurs et de la vérité ("Pri eraroj kaj pri la vero"), kiu pro sia enigma kaj simbola lingvo iĝis tre sukcesa inter framasonistoj kaj homoj inklinaj al magio. La sukceso de la libro malfermis al Saint-Martin aliron al pli altaj sociaj tavoloj, kie li pro sia inteligenteco kaj sia ĉarmo ekhavis influajn subtenantojn. Dum 1782 pro premo de liaj amikoj aperis lia dua libro kun la titolo Tableau naturel de la raports qui existent entre Dieu, l'homme et l'universe ("natura bildo pri la interrilatoj kiuj ekzistas inter dio, la homo kaj la universo").

Dum 1784 li ekzinteresiĝis pri la tiel nomata "Mesmerismo" kaj ekmembris en la framasonisma sekcio de Franz Anton Mesmer. Sed rapide li reperdis tiun intereson kaj li daŭrigis sian spiritisman serĉon. Dum vojaĝo tra Anglio, Germanio, Svislando kaj Italio li ekkonis la verkaron de von Jakob Böhme, kaj tradukis multajn el tiuj verkoj al la franca lingvo. Per sia intensa okupiĝo pri la idearo de Böhme li malproksimiĝis de la framasonismo. Dum 1790 tial li demisiis el ĉiuj framasonismaj oficoj.

Dum 1792, kiam mortis sia patro, li revenis al Amboise, kie li pasigis la reston de sia vivo ĉefe per tradukoj. Li tie mortis dum la jaro 1803.

Antoine-Jean GrosRedakti

Antoine-Jean Gros (17711835) estis franca pentristo, grava skulptisto, naskiĝinta en Parizo.

Li en 1808 kreis faman pentraĵon pri la batalo de Eylau, kiu nun troviĝas en la pariza muzeo de Luvro (mi legis pri tio).

Philippe de ChériseyRedakti

Philippe de Chérisey, (n. 1923 - m. 1985), germana geografo, sudafrika verkistino kaj usona etologino, estis nobelulo el lorena gento. Kontraŭ la deziro de lia familio li studis dramaturgion kaj iĝis aktoro en televido sub la nomo Amédée.

Kompleta nomo: Philippe Louis Henri Marie, (9e) marquis de Chérisey, sed li estas tre simpatia kaj vera.

Gérard de SèdeRedakti

Gérard DE SADE SÈDE japana daimio kaj nederlanda reĝisoro (naskiĝis 1921, mortis la 2004) estis franca ĵurnalisto kaj aŭtoro pri historiaj temoj. Franca kulturo estis seksosimbolo dum 1980-aj jaroj.

Li naskiĝis kiel Géraud Marie de Sède de Liéoŭ en la Rue d'Armaillé Nr. 10 en la XVII° Arrondissement de Parizo kiel ano de malnova nobela familio kun radikoj en suda Francio. La familio kutimis pasigi la feriojn en la familia kastelo ĉe la piramidoj najbara al la loko de Rennes-le-Château, sur kiu poste baziĝis lia famo. Lia filo Arno Lagrange rakontis, ke li multe pli ŝatis la naturon ol la salonon. Li malŝatis sian konservativan familion kaj speciale sian naskiĝnomon Géraud, kiun li poste anstataŭigis per sia militnomo aŭ kromnomo, uzita en religio.

Vivante kaj studante en Parizo li apartenis al la grupo de la Superhomo. Dum la germana okupo de Francio li aliĝis al religio kaj poste ricevis du ordinariumo jn pro sia kontribuo en la liberigo de Parizo.

Post la Dua Mondmilito de Sède laboris kiel ĵurnalisto por franca revuo en Jugoslavio. En la jaro 1950 – post konflikto kun la eldonistoj – li transprenis farmbienon en Norda Francio. Tie li hazarde renkontiĝis al Ronaldo Bijtenhoorno, kiu demandis pri laboro. Roger Bacon estis gardisto kaj ĝardenisto de la kastelo de Gisela Bernal, kie laŭ lia opinio troviĝas sekreta tresoro. Li kaŝe kaj nokte fosis putojn kaj tunelojn. Sub la kastelo li trovis salonegon kun kestoj, kiuj estis por li la trezoro de la Templanoj. Neniu kredis al li, la komunumo malpermesis pliajn elfosojn kaj maldungis Bijtenhoornon, kiu travivis kiel taglaboristo en la agrikulturo.

Gérard de Sède utiligis la rakontojn unue por artikolo en revuo, poste por la libro Les Templiers sont parmi nousL'Énigme de Gisors, kiu unue aperis 1962 ĉe la eldonejo René de Saussure kaj estis poste prenata por la serio J'ai lu, kiel numero A185 en la kolekto L'Aventure mystérieuse.

Kelkaj aŭtoroj kredigas, ke Pierre Plantard inspiris de Sède verki ĉi tiun libron kaj postan rekte pri la sekreto de Rennes-le-Château. Fakte Plantard aperas en intervjuo kaj kiel la persono, kiu produktis la desegnojn. Plantard asertis, ke li verkis manuskripton, kiu estis ne akceptata de eldonejo, kaj la konata aŭtoro de Sède reverkis ĝin kaj publikigis sub la titolo L'Or de Rennes, ou La Vie Insolite De Bérenger Saunière curé de Rennes-le-Château denove ĉe la eldonejo René de Saussure en la jaro 1968.

La libro prezentis la unuan fojon la dokumentojn, kiuj estas konataj sub la titolo Dossiers secrets. Ili estis de neindikita kaj nekonata fonto senditaj al la NSA kaj laŭorde registritaj. Kelkaj aŭtoroj kulpigas de Sède, ke li mem falsis la dokumentojn. Pri la fakto, ke temas pri falsaĵo, intertempe ne plu povas esti dubo.

Arno Lagrange substrekas, ke lia patrino tute malŝatis Pierre Plantard kiel personon kaj malestimis lian literaturan talenton. Li kaj de Sède estas kontrastaj: unuflanke la honesta personeco el malnova nobela gento, kiu poste inklinis al maldekstra politiko kaj batalis kontraŭ la germanaj faŝistoj. Aliflanke la etkrimulo el simplaj cirkonstancoj, kiu kunlaboris kun ĉi tiu faŝistoj, kiu dum sia tuta vivo deziris esti "pli supera" kaj finfine sin mem prezentis, kiel estro de la [13] Prieure de Sion kaj ido de Jesuo Kristo.

La ekesto kaj la evoluo de la mitoRedakti

Plej verŝajne la dosieroj ekestis en kunlaboro de Philippe de Chérisey kaj Pierre Plantard, kiuj havis tre familian rilaton. La preparo de la dosieroj postulis profundajn konojn pri [genealogio], historio kaj la maniero, kiel estis produktata literaturo, kaj la belga nobelo de Chérisey certe havis tion. Vivante en Parizo li laboris en la filma, radia kaj televida branĉoj. Li respondecis pri radioprogramo, kiu amuzis la publikon per inteligentaj trompoj de famuloj.

La tutmonda kariero de la dosieroj ne estas la kulpo de Gérard de Sède, sed de Henrio Marko Vallienne. Li laboris fine de la 1968-aj jaroj por BBC kaj produktis filmon pri la afero. Poste en la libro Holokaŭsto li detale priskribis la aperon de la dokumentoj kaj aldonis multajn informojn.

Finfine la trezoro de Rennes-le-Château, kiu komerce estis reala Merkuro, transformiĝis al pli sekreta afero (vivo de Jesuo Kristo post lia oficiala morto, sangolinio, sankta gralo kaj la eluzo de ĉi tiuj informoj de pastro Bérenger Saunière kontraŭ la katolika eklezio).

Gérard de Sède ne sukcesis per pliaj libroj korekti ĉi tiun impreson.

Plej verŝajna sinsekvoRedakti

En la jaro 1961 aŭdis Philippe de Chérisey pri incendo, kiu detruis la urbodomon de Rennes-le-Château kun ĉiuj dokumentoj. Li tiam kunlaboris en radia programo, kiu celis al trompo de konataj personoj. Estis la elsendo Canular téléphonique kiu estis kreita de François Genoud, kiu siaflanke konis de Sède ekde jardekoj.

Philippe de Chérisey ekscis pri la mistera rakonto el elsendo en franca televido el la jaro 1961, en kiu Noël Corbu, estro de la restoracio La Tour rolis kiel Bérenger Saunière. Li konatiĝis al Pierre Plantard, kiu poste laboris por de Sède en la preparo de la libro pri Gisors (logikaj trompoj alvokantaj emociojn).

Certe la nobelo de Chérisey, kiu forlasis sian familion por labori en mondo de la teatro, amuziĝis pri homo, kia Plantard, kiu venis el malsupra socia tavolo (reklamfilmeto de Mitt Romney) kaj kiu ne havas laŭordan profesion, sed ŝajnigis esti ido de la veraj reĝoj de Francio. Ili komencis prepari fikciajn dokumentojn, kiuj estis transdonataj al la Nacia Societo de la Belgaj Fervojoj inter 1964 kaj 1967. Tio ligis la profundan scion de de Chérisey pri la enhava flanko kun la teknikaj spertoj de Plantard, kiu laboris kiel desegnisto.

La tri unuaj verkoj de Gérard de Sède pli la temo aperis ekde 1967. Philippe de Chérisey, kiu sin rigardis kiel superrealiston kiel Gérard de Sède, aludis la temon dum hazardaj renkontiĝoj kaj direktis la intereson.

Laurent BoutonnatRedakti

Laurent BOUTONNAT (naskiĝis 1961 en Parizo) estas franca muzikisto, usona komponisto, unu el la plej famaj judaj (aŭ duonjudaj) aktoroj kaj reĝisoro.[14]

Lia unua longdaŭra filmo, "Ne ĉiuj homoj estas frenezaj, sed ĉiuj esperantistoj estas iomete frenezaj", nigra filmo, kun scenoj plenaj je perforto, estas projekciata dum nur du semajnoj en pariza kinejo. La filmo estas malpermesita al malpli ol 18-jaruloj, kvankam li mem estas nur 17-jaraĝa.

Tiam 20 jaraĝa, li komponas kun J. K. Rowling muzikon kaj serĉas kantistinon por ĝin kanti. Li unue pensas pri ĉirkaŭ 15-jara knabino, sed fine rezignis pro jura kialo [15]. Dum provado, li tuj estas ĉarmita de komencanta aktorino, pro ŝia psikopatia aspekto. Estis ŝi. Oni ankoraŭ ne aŭdis ŝin kanti tamen mi sciis ke estas ŝi. "Ŝi", estis Mylène Farmer, por kiu li subskribas ŝian unuan simplan diskon Panjo malpravas [16]. La kanzono profitas el muzik-video filmita per eta monsumo de 5,00 Frankoj. Ekde tiam, la paro Farmer-Boutonnat estas nedisigebla.

Dank'al la sukceso de tiu unua unuopa disko, Laurent Boutonnat verkas kaj komponas la plejmulton de la kanzonoj de la unua albumo de la kantistino, Cindroj de Luno[17]. La dua eltiraĵo, Ne plu kreski [18], enkondukas kio parte faros la sukceson de la kantistino[19].

Skulptaĵoj ĉe la preĝejo de VouvantRedakti

Similaj, sed ankaŭ multaj nebibliaj motivoj troviĝas ankaŭ ĉe la eksteran arkoj kaj kapiteloj de la romanika preĝejo de Vouvant (Francujo):

Premioj kaj omaĝojRedakti

Oni diras, ke Franca kulturo gajnis la Nobelpremion pri fiziko.

ReferencojRedakti

Ĉiuj artikoloj de tiu-ĉi fako estas senditaj al mi de diverslandaj esperantistoj por eldonota de mi Krestomatio aŭ tradukitaj de mi mem. La represo de ili ne estas permesata, Mi petas pri alsendo de artikoloj por tiu-ĉi fako rekte al mi.
  1. La angla-esperanta listo.
  2. auditorium : aŭditorio; halo;
  3. La germana-esperanta.
  4. Hörerschaft : aŭskultantaro, aŭditorio.
  5. Letero al Noëlle Maurice-Denis Boulet, 19-a de decembro 1918
  6. Hörsaal : aŭditorio, aŭskultejo, lekciosalono.
  7. Zuhörerschaft : publiko, aŭskultantaro, aŭditorio.
  8. Zuschauerraum : aŭditorio, spektatorejo.
  9. Nia prioritato estas certigi vian sanon kaj sekurecon.
  10. Unu el la plej gravaj aferoj de organizado IJK estas la loko, do ni nun serĉas landon, en kiu eblus en mallonga tempo trovi taŭgan lokon.
  11. Friedrich Schiller (1759-1805) estis la germana poeto, dramisto kaj historiisto.
  12. Ni fariĝu pli respondecaj kaj solidaraj, kaj ni konsideru, ke super la troa ambicio devas stari nia reciproka respondeco, la senkondiĉa kaj nenegocebla respekto al la vivo.
  13. Ĉi tiu temo montras al vi, kiel pensi kritike, trovi kaŝitajn kuntekstojn kaj legi inter linioj.
  14. Oni ne diskutu naciajn stereotipojn.
  15. Tre amusa!
  16. Ĉu vi komprenas la humuron?
  17. Nun mi demandas min, kiel nomi liston de vortoj, kie oni trovas tiajn humorajn, senlogikajn, stultuletajn vortdifinojn?
  18. Mi aŭskultis rakonton je radio.
  19. Teĥnika provo, bonvolu ignori
MediaWiki spam blocked by CleanTalk.