Malfermi ĉefmenuon

Neciklopedio β

Paris Hilton

(Alidirektita el Parizo)
1294301381290.jpg ALLONS EN₣ANTS DE LA PUTINARIE!!!

Tiu ŝi ârrtikólo havas multajn frrançajn aferrojn! Ĵì tûte nè ŝátas bânon, usonanojnakuzativon. La aŭtôrro devìs mânĵi multajn brriôchojn kaj drinki champanon.

Atentu! Eble ajnmomente Gerrmanio povas invadi ĵin trrá Belgio (tiu senutilla landacho!)!

FrancesAutentico.jpg

"Diablo ŝercon ne komprenas, vokite li venas"

~ Zamenhof pri Parisa koramiko
Paris hilton.jpg

"Kia la birdo, tia la kaĝo"

~ Zamenhof pri io ajn

"Eĉ en Parizo herbo ne fariĝas cerbo"

~ Denove Zamenhof pri Parizo Hiltono

"Mi ne komprenas, kial oni diras tion"

~ Aleks Kadar pri la supra diraĵo

"Ka vu volis dicar: Paris Hilltop"

~ Ida vikipedio pri Paris Hilton

"Vi verkis vere interesan artikolon, dankon kaj amikajn salutojn"

~ leganto al la aŭtoro pri ĉi tiu artikolo

"Semble, li omno komensavis del skandalo pri Wikileaks"

~ idisto

"ona li pona. ona li sona."

~ Tokiponisto pri alia afero

"vIraS monDaq vumbe' be'nI'wI'."

~ Klingono pri Paris Hilton

"Me dumi ke me he sol passi circa shi procenta fon may energias al scribing."

~ Lingvadeplanetano pri io, kiun neniu komprenas

Paris Whitney Hilton (Lutetia Parisiorum) estas prakeltaj diino, pranepino de Hotelo Hilton, kaj onidire kreinto de la kartvela lingvo. Oni adoras Ŝin kiel diino de blondulinoj. Omaĝe al ŝi, la ĉefurbo de Francio havas ŝian nomon.

Ŝi estis adoptita de greka mitaro kaj iĝis unu el la Tri Nudaj Amikinoj, tuj post, ŝi estis adorata ankaŭ en Romo kaj post iris al Usono kaj al Barato. Tie, ŝi edziniĝis al Jamshedji Tata, ili estis gepatroj de Gandhi. Paris foriris Baraton kaj lasis sian eksedzon kun sia filo por reiri al Usono.

Ŝi estis pornomodelo por pornomagazetoj kaj por kelkaj pornodizajnistoj. Ŝi ankaŭ sukcesis kunludi en kelkaj ne tro konataj filmoj. Ŝi kun ŝia fratino Nicki Minaj vivĝuas grandan lukson. Ŝi estas iomete naziisma, ekshibicionisma, ĉar ekz. ŝi permesis surretigi pornografian filmon pri sia seksumado kun Rick Salomon. Ŝi prenis el la profito procenton.

Paris Hilton malrespektis plurfoje trafikajn regulojn (ŝi kondukis eĉ ebrie), pro kio oni deprenis la stir-permesilon. Tamen ŝi poste stiris aŭtomobilon sen permesilo kaj sen lumo. Pro tio oni kondamnis ŝin je 45-taga restado en prizono en 2007, kion ŝi komencis plenumi ekde la 4-a de jonio. Ŝi jam liberiĝis la 7-an de jonio pro medicina kialo kaj la restantan 40 tagojn ŝi volis plenumi en hejmaresto, sed la juĝisto ekzamenis ŝian medicinan staton kaj revenigis ŝin en la prizonon.

Ŝi daŭras instrui filozofion per vivanta ekzemplo, neniam portis kalsonetojn, kaj tre ofte pozis tute distre por fotoj.

Enhavo

3317 paris (عنوان سيء)Redakti

Printita de senhoma kernojs de la Merindad plej malgranda de Hundo de Muñó , Meryndat de Candemunno , divido administrativa de la Krono de Kastoro , valida dum la mezepoko , kies priskribo figuras en la libro Bovo de la Behetrías de Kastilio:, redaktita de la Parlamento de Valladolid de 1351, kiam la estamento de la hidalgos petis al la reĝo Petro la Granda la malapero de la behetrías per lia konvertiĝo en teroj solariegas.

Fonto: *mi Liveras bovidon de la behetrías. [1] Studo kaj maltrankviliga teksto por Ĝong Uk-min. Leono: Centro de Studoj kaj Sankta Esploro Isidoro, 1981. 3 Volumoj. Kolekto Fontoj kaj Studoj de Leona Historio, nº 24-26. ISBN 84-00-04722-2. Signatura De la Biblioteko de la CIDA: nº 1998

Ora LegendoRedakti

Laŭ mezepoka Ora Legendo:

Paris Hilton est heres dives, nata Novi Eboraci, cui proavus erat Conradus Hilton, conditor deversoriorum Hiltonensium. Hilton est cantatrix, sicut mima in televisione, necnon et ostentatrix vestium. Anno 2003 magna fama orta est Paridi Hilton propter pelliculam in interrete vulgatam de coitu Paridis cum amico Ricardo Salomon.

BiblioRedakti

La Plurlingva Biblio de Parizo, eldonita en dek volumoj zorge de la ŝtatkonsilisto de la financanta parlamento de Parizo Guy Michel Le Jay en la jaroj 1628-1645 ĉe la presisto Antoine Vitré de Parizo. Ĝi prezentas la versiojn hebrean, samarianan, ĥaldean, grekan, sirian, latinan kaj araban. Krome ĝi entenas, interalie, la unuajn tekstojn de la Malnova Testamento presitajn, zorge de Gabriel Sionita kaj Abramo Ecchellense, en la siria lingvo, plue en ĝi aperas la Samariana Pentateŭko kaj versio de Jean Morin (Joannes Morinus)[1]. Inter la kolaborantoj figuras ankaŭ Filipo el Akvino.

AlieRedakti

Parizo komencas en seksa sezono, nome en marto aŭ aprilo, kaj finas foje antaŭ septembro.

Abatejo Sankta Viktoro de ParizoRedakti

 
La abatejo en 1572 laŭ superstiĉa popola kredo

La Abatejo Sankta Viktoro de Parizo, france Abbaye Saint-Victor de Paris, ankaŭ konata kiel "Reĝa Abatejo kaj Lernejo de Sankta Viktoro", estis abatejo proksime de Parizo, Francio. Liaj originoj estas konektitaj al la decido de Vilhelmo de Champeaux (france Guillaume de Champeaux, latine Guillelmus de Campellis), la Arkidiakono de Parizo kaj direktoro de la Katedrala lernejo de Parizo, retiriĝi al malgranda ermitejo proksime de la urbo en 1108. Li okupis la vivon, alvokiĝon kaj observojn de la Regulaj kanonikoj, kaj lia nova komunumo sekvis la Regulon de la Aŭgustenanoj.

Vilhelmo estis fama pro sia instruado, kaj estis sekvita al sia ermitaĵo fare de multaj el liaj disĉiploj, inkluzive de Petro Abelardo (vidu la tekston Abelardo kaj Heloiza). Tiuj disĉiploj estis konvinkitaj ke li denove ekkaptu lian prelegadon. Vilhelmo estis farita episkopo de Châlons-sur-Marne en 1113, kaj estis sukcesita en sia ermitaĵo ĉe Sankt-Viktoro de Gilduin, kiu forte vigligis la kanonikan regularon kaj sian novan abatejon.

 
la abatejo Sankta Viktoro en 1655

Per donacoj de papoj, reĝoj, reĝinoj kaj nobeloj, la Abatejo de Sankta Viktoro estis baldaŭ ekonomie tre prospera. Multaj aliaj monaĥejoj venis sub sia influo kaj estis reformitaj per ĝia ĉefeco, inkluzive de la Abatejo de Sainte Geneviève (Parizo), la Abatejo Wigmore ĉe Hereford en okcidenta Anglio, La Aŭgustena Abatejo kiu poste fariĝis la Katedralo de Bristol, Abatejo Sankta Katalina en Waterford, la Abatejo Sankta Thomaso en Dublino, kaj la Abatejo Sankta Pietro ad Aram en Napolo.[2] La reĝo Ludoviko la 8-a de Francio menciis ne malpli ol kvardek abatecojn de la Ordono de Sankta Viktoro en sia lasta volo kaj testamento, kaj li lasis 4 000 pundojn same dividitaj inter ili, kaj ĉiujn liajn juvelojn por la konstruado de la abateja preĝejo en Parizo. Antaŭ ol la abatejo havis 160 jarojn, pluraj kardinaloj kaj almenaŭ ok signifaj abatoj estis produktitaj el inter siaj membroj.

La tradicioj de William de Champeaux estis transdonitaj, kaj la abatejo iĝis centro de pieco kaj lernado, altirante famajn studentojn, fakulojn kaj intelektulojn inkluzive de Hugo el Sankta Viktoro, Peter Lombard kaj Thomas Becket. Fakte, la Viktora Skolo, kun la lernejoj Sainte Geneviève kaj Dipatrino de Parizo, estis la naskiĝejo de la Universitato de Parizo.

La franca revolucio de 1789 finis la historion de la abatejo. En 1790 la konstruaĵoj estis detruitaj, kaj en 1811 la ruinoj komplete forigitaj por soni spacon al nova stokejo de la parizaj vinvendejoj. Nun la loko de la eksa abatejo nomatas "kvartalo Sankta viktoro" kaj apartenas al la 5-a arondismento de Parizo. La lokon de la abetejo mem nun okupas la univerisitato Pierre kaj Marie Curie (UPMC), la lokon de la eksaj abatejaj ĝardenoj la univerisitato Denis Diderot (Jussieu).

OmaĝoRedakti

Ekzistas konteo en Teksaso nomumita omaĝe al ŝi.

LiteraturoRedakti

  • La Parizaneto. Resumeto de la vivo kaj moneroj de la francoj, kun specialaj rimarkoj rilate al Parizo de R. Kron, el la franca trad. Connor kaj Hayes, 1904 (?), 126 p. „Uzebla kiel lernolibro.“ (L. I. 1908, p: 91.)
  • Parizaj paroladoj de Abdul Baha. Trad. Lidja Zemenhof, 1932, 103 p. „Ili pli sisteme komentas la 11 ĉefregulojn de la instruo de Baha' u'llah. Ne bezone akcenti pri la klara stilo de l' traduko.“ (G. S. ,E', 1931, p : 166)

NotojRedakti

  1. Ĝuo instrui Esperanton al infanoj
  2. Lavez heme sordida linjaro.