La Belulino dormanta en Arbaro: Malsamoj inter versioj

==Postaj okazoj==
[[Dosiero:1822495584 n.jpg|300px|right|thumb|<center>Nuntempe oni detruis la kastelon por konstrui parkejon]]
Pasis dekkvin aŭ dekses jaroj ([[ĉu?|ĉu?]]). Unu [[tago]]n, la gereĝoj foriris kamparon. La juna princino kurante tra la [[kastelokastoro]], supreniris al la [[ĉambro|ĉambroj]]j kiuj sin trovis en la supro de la ĉefturo kaj eniris en ĉambreton kie maljunulino ŝpinis per ŝpinilo (ho, ve! ĉu oni povas ŝpini per skribilo?). Tiu ĉi virino ne sciis la malpermeson faritan de l'reĝo (ha, ĉu [[vi]] kredis tion?)
[[dosiero:53e3 o.jpg|200px|left]]
„Kion vi faras tie, mia bona [[homino]]?" diris politike korekte la princino. <br />- Mi ŝpinas, mia bela infanino, respondis la maljunulino, kiu ne konis ŝin (ho, kompreneble).<br> />- Ho, tio estas tre bela! rediris la princino, kiel [[vi]] faras? donu al mi por ke mi vidu, ĉu mi farus tiel bone kiel vi. La princino estis viva kaj iom petolema, ŝi prenis la ŝpinilon kaj tuj pikis sian manon kaj... svenis: la decido de la feinoj efektiviĝis. La maljunulino treege embarasita ekkriis helpon; de ĉie oni venis, oni verŝis akvon sur la [[vizaĝo|vizaĝon]]n de la princino, oni disigis ŝiajn [[vesto]]jn (tion mi volis vidi!), oni frapis ŝiajn manojn, oni frotis la [[tempio]]jn per akvo de [[Hungarlando]], sed [[nenio]] ŝin revivigis.
 
Tiam, la reĝo aŭdante [[bruo]]n, supreniris, kaj memorante la antaŭdiron de la feinoj, li metigis la princinon en la plej belan [[apartamento]]n de l’[[palaco]], sur [[lito]]n broditan [[ktp]]. Ŝi ŝajnis [[putino|pornografia aktorino]], tiel bela ŝi estis; ŝia [[sveno]] ne malaperigis la [[koloro]]jn de ŝia [[vizaĝo|vizaĝo]], ŝiaj [[sidvango]]j estis ĉiam rozaj kaj ŝiaj [[piĉo|piĉaj lipoj]] kvazaŭ [[koralo]]; ŝi havis nur la [[okulo]]jn fermitajn, oni aŭdis ŝin dolĉe spiri, kio atestis, ke ŝi ne mortis.
 
La reĝo ordonis lasi ripozi ŝin, ĝis venos la [[horo]] vekiĝi. La feino kiu konservis al ŝi la [[vivo]]n, kondamnante ŝin dormi cent jarojn, estis en la [[reĝolando|reĝolando]] de [[Matakino]], dekduon da [[mejlo]]j de tie ĉi (jes, tre malgranda regno), kiam la malfeliĉo okazis al la princino, sed ŝi estis rapide informita de [[retpoŝto|retpoŝto]]. La feino tuj ekveturis kaj alvenis post unu horo, per [[ĉaro|ĉaro]], stirita de [[drako]].
 
Ŝi aprobis ĉion, kio estis farita, sed, ĉar ŝi estis tre antaŭzorgema, ŝi pensis ke, kiam la princino vekiĝos, ŝi estos tre embarasita, tute sola, en tiu malnova kastelo. Ŝi tuŝis per sia [[vergo]] ĉion (krom la gereĝoj), la [[guvernistino]]jn, la honorajn [[fraŭlino|fraŭlinojn]]jn, [[ĉambristino|ĉambristinojn]]jn, [[nobelo]]jn, [[oficiro]]jn, [[paĝio|paĝioj]]j, [[lakeo]]jn, k. t. p. Ŝi tuŝis ankaŭ ĉiujn [[ĉevalo|ĉevalojn]]jn kiuj estis en la [[ĉevalejo|ĉevalejoj]]j, kun la [[ĉevalisto|ĉevalistoj]]j, [[hundego]]j de la [[birdokorto]], kaj la malgranda Puflo, hundineto amata de la princino, kiu estis apud ŝi en ŝia lito (jes, ŝajnas ke eble ŝi tre ŝatis [[zoofilio]]n). Tuj, ĉiuj ekdormis por vekiĝi kiam ilia mastrino vekiĝos kaj utili al ŝi kiam ŝi bezonos (kaj ŝajni ŝi tre ŝatis [[sadomasoĥismo|sadomasoĥismon]]n ankaŭ). Eĉ la rostiloj, antaŭ la [[fajro]], plenegaj je [[perdriko]]j aŭ [[fazano]]j ekdormis kaj la fajro subite estingiĝis. La feinoj estis lertaj en sia [[laboro]].
 
Tiam la gereĝoj fikis lastfoje sian mortan infaninon kaj eliris el la kastelo, farante malpermeson al iu ajn iri tien. Tiu malpermeso estis superflua, ĉar, kreskis en kvarono da horo, ĉirkaŭ la [[parko]], multe da arbegoj kaj arbetoj, sovaĝaj [[rozo]]j kaj dornoj interplektitaj, tiamaniere, ke nek [[besto]], nek [[homo]] povis pasi tie. Oni vidis nur la supron de l’turoj, starante tre malproksime. La feino aranĝis tion, por ke la princino havu [[nenio]]n por timi de la [[nekrofilo]]j, dum ŝi dormos...
150 684

redaktoj