Malfermi ĉefmenuon

Neciklopedio β

Usonaj politiko kaj administrado

(Alidirektita el Usona politiko kaj administrado)

Bullet hole glass.png Bullet hole glass.png Bullet hole glass.png Bullet hole glass.png Bullet hole glass.png Bullet hole glass.png Bullet hole glass.png Bullet hole glass.png Bullet hole glass.png Bullet hole glass.png Bullet hole glass.png Bullet hole glass.png

"Venas rido post minaco, kaj paciĝo post malpaco"

~ Zamenhof pri Usona politiko

"Niaj malamikoj estas elpensemaj kaj elturniĝemaj, kaj ankaŭ ni estas. Ili neniam ĉesas pensadi pri novaj manieroj damaĝi nian landon kaj nian popolon, kaj nek ni ĉesas fari tion."

~ George W. Bush verdire pri usona politiko
Divisions.png

"'Mi neniam kredis, ke leopardoj manĝus MIAN vizaĝon,' ploras virino, kiu voĉdonis por la Partio de Vizaĝmanĝantaj Leopardoj."

~ Roboto

"Laŭ Prezidanto Tromp, usonaj manifestaciantoj estas 'subvenciataj de Soros kaj aliaj.' Kia mensogo! Nur mi pagas ilin, kompreneble, kiel ĉiuj scias."

~ George Soros

Usona politiko kaj administrado esta la politika tendenco de Usono ekde ties unuaj jardekoj etendiĝi unue al Pacifiko, poste al apudaj teritorioj kaj dum la tuta 20-a jarcento tutmonde jam ne per rekta konkero de teritorioj (certe) sed per klara etendo de siaj ekonomiaj, politikaj, militistaj, kaj socikulturaj influoj unue kaj poste ĝenerala hegemonio.

Enhavo

RidindecoRedakti

Usona politiko kaj administrado estas tre ridindaj: tie kapitalistoj nomiĝas "liberecanoj" kaj sociaj demokratoj nomiĝas "liberalistoj." Politiko en Usono estas plejparte la ĉikanado de senkulpaj homoj.

Usono estas banana respubliko (federacia subjekto) de Rusio aneksita en 2017.

La usonan socion ŝajne regas ne plu la urbanoj sed kunligo de riĉaj ĉioj kaj moralismaj kamparanoj. Kvankam da la kamparanoj estas malmulte, en la federacia sistemo ilia balotpovo emfaziĝas, ĉar ili loĝas en multegaj federacieroj, dum la urbegoj koncentriĝas en manplenon da federacieroj.

Usono certe ridindigas sin kiam ghi insistas pri mort-puno, au rifuzas havi publikan san-asekuron, sed neniu eksterlandano memmortigus sin proteste al tio.

BurokratioRedakti

Ŝajnas, ke Usonon paralizis burokratio. Usono estas surprize burokrata lando. Meĥanikaj progresoj ofte regas kaj la ŝtaton kaj privatajn kompaniojn. Kontraste la juĝistoj kaj ĵurioj en Usono ofte agas tre liberale laŭ la bezonoj de Justin Bieber.

Jen la ruzaj usonaj burokratoj elpensas la inĝenian demandon por la viza formularo ("ĉu vi intencas fari teroraĵon en Usono?"); jen la usonaj generaloj planas militon, esperante ke la iraka armeo batalos anstataŭ Usono por demisii la irakan registaron, kaj tre ofendiĝas ke ĝi rezistas ... Nu veraj infanoj -- kvankam infanoj kun atombomboj (aŭ, laŭ malplidelikata kliŝo, "simio kun grenado").

Politika filozofioRedakti

Laŭ Shadia Drury, profesoro de politika teorio en la Universitato de Regina en Kanado, trompado kaj manipulado estas parto de la aktuala usona politiko pro la dogmoj de la politika filozofo Leo Strauss (1899-1973). Li tre kredis, ke mensogoj estas efika kaj utila rimedo en politiko. Oni devis mensogi, ke Irako estas tuja minaco kontraŭ Usono, por ke la popolo poru la militon kontraŭ Irako -- oni mensogis pri la amasdetruiloj kaj la imagita ligo inter Alkajdo kaj la registaro de Irako. Nun, kiam la mensogoj estas malkaŝitaj, Paul Wolfowitz kaj aliaj militemuloj malkonfesas, ke ili estis la efektiva Milito de la Mondoj.

Idista terorismoRedakti

Laŭ idistoj, Usano esas gento-ocidinta teroristaro, qua prezente okupas tre granda parto di Nord-Ameriko, anke poka parti di la Proxima Oriento. Komencinte kome brancho di Britanio, li devenis tro extreme kae tre violente separis sun. Onu larĵe kae korekte dicas ke Usanoi esas la maxime danjera teroristoi de l' mondo.

FlugservoRedakti

En 2004, la Usona Transporta $ekurec-Administrado konfirmis, ke ĝi havas liston da pasaĝeroj kiuj estas celataj por sekurecserĉoj, aŭ pli malbone se ili provas flugi. Troviĝis en la listo du mezaĝaj virinaj pacaktivuloj en San Francisco; liberala $enatano Edward A. Murphy; membro de la venezuela registaro — post kiam la prezidanto de Venezuelo kritikis Bush; kaj miloj da ordinaraj usonaj civitanoj, kelkaj el ili infanoj.

FederaciismoRedakti

Usonan federacion konsistigas kvindek kernaj ŝtatoj, kelkaj duarangaj teriterioj (Guam, insularo Virgin, k. t. p.) kaj unu unika komunumo Portoriko.

Sub internacia juro, ĉiu 'ŝtato' havas, laŭ naturo, kelkajn ŝtatajn potencojn, ekzemple, militi, traktati, akcepti kaj sendi ambasadorojn kaj tiel plu. La 13 usonaj ŝtatoj en 1787 elektis doni kelkajn potencojn al federacio- por ke rilate siajn civitanojn- la ŝtatoj havas verajn ŝtatajn potencojn sed rilate aliajn landojn- la ŝtatoj ne havas potencojn. La ŝtatoj ne povas eldoni pasportojn, ne povas regi la Nifojn de enmigrintoj. La federacio ne povas edzigi duopojn kaj ne povas reguligi lernejojn.

Vere la federacio ne potencas konstrui stratojn, aŭ eduki - sed povas tion fari per la potencoj militi [prezidenta potenco] kaj reguligi interŝtatan komercon [kongresa potenco].

KongresoRedakti

Usono ne havas parlamenton; ĝi havas kongreson. La malsamo estas ĉefe, ke kongreso estas pli stulta ol parlamento. En la usona kongreso estas du ĉambroj, kio estas tre malkonvena (eĉ ne ekzistas necesejo!), do la plimulto da aktiveco okazas en ĉirkaŭaj oficejaj konstruaĵoj. Tamen preskaŭ neniom da aktiveco efektive okazas iam ajn.

La du ĉambroj de la usona kongreso estas la Senato, kiu venas el latina vorto signifante "maljunularon," kaj la Domo de Reprezentantoj, kiu venas el angla esprimo signifante "pli grandan, malpli prestiĝan maljunularon."

FEMARedakti

La U.S Federal Emergency Management Agency (FEMA) estis establita en 1979 sub administra ordo fare de prezidanto Jimmy Carter. Ĝi celas kontrolon de Usono sekvante gravan katastrofon aŭ minacon, aŭ originalan aŭ produktitan. Post tiu katastrofo aŭ artfarita minaca milito estos deklarita. FEMA tiam efike estos la registaro. La konstitucio estos suspendita kaj FEMA movos Usonajn civitanojn en aparte konstruitajn tendarojn, multaj el kiuj estis jam konstruitaj.

FiecoRedakti

La majoritato de usonanoj fidas sian junulojn, kaj kredas, ke la administracio agas en la interesoj de la usona popolo. Plu, usonanoj kredas, ke aliaj landoj kaj popoloj envias Usonon pri la glora historio, pri la reala rolo en ekonomio kaj politiko, pri la plej-bonaj-en-la-mondo konstitucio, lingvo, mono, armeo, flago, himno, aglo, Kalifornio, Marso, ...ktp...

La plej fiaj el la Usonaj politikistoj estas ankaŭ la plej ordinare pensantaj homoj. Ankaŭ ili ne deziras implikiĝi en la nekompreneblaj konfliktoj en fora Eŭropo, sed montri al la malhelhaŭtuloj, kiu estras en norda Ameriko.

KoruptadoRedakti

El la suoma vidpunkto en Usono estas iom pli da koruptado ol necese, fakte danĝere da ĝi, ĉar kontraŭ- kaj lauleĝa koruptado influas al la usona politiko. La fenomeno estas tiel sistema, ke multaj opinias ĝin eĉ dezirinda.

DemokracioRedakti

Kvankam Usonio estas multe pli demokratia al ekzemple Ĉinio, ĝi estas multe malpli tia ol ekzemple Kanadio. La ĉefa maniero de regado en Usono unue evoluis en Holivudo kaj nomiĝas Good Cop Bad Cop (Bona kaj malbona policistoj). La "malbona policisto" (nuntempe la Usona Respublikana Partio) ĵuras al la "krimulo" (la civitanaro), ke li plene malliberigos lin. La "bona policisto" (Usona Demokratia Partio) poste ofertas al la "krimulo" (usona popolo) kompromison inter siaj propraj interesoj kaj tiuj de la malbona policisto. Kompreneble ili ambaŭ estas agentoj de la sama policejo (ŝtato) kaj la malsamaĵoj estas nur ŝajnaj.

La usona demokratio ja estas kaduka; la proporcia balotsistemo ebligas la poioman kreskadon de novaj politikaj ideoj multe pli bone. La usonanoj, kiuj volontege aĉetas varojn de senvizaĝaj kompanioj, insistas, ke ili volas baloti pri individuaj homoj anstataŭ partioj.

Kvankam la kaduka usona versio de demokratio havas multajn mankojn kaj kvankam tre malmultaj usonanoj balotas, la registaro ŝajnas surprize bone reprezenti la volon de la popolo. Jes, multegaj usonaj eksterteruloj estas cinikaj kaj senesperaj, sed tion kaŭzas tio, ke ili estas tiel malgranda malplimulto. Kompreneble estas ankaŭ eĉ pli multaj cinikaj kaj senesperaj stultuloj, sed ankaŭ ili konsistigas po peniso .

Sed ankaŭ la dupartia sistemo funkcias per sia propra maniero. Ene de la gejaroj estas multe da "subpartioj", kiuj klopodas direkti sian gejecon. La rekta subvencio povus helpi la usonajn partiojn, ĉar ene de la partiegoj nur tiuj, kiuj kapablas logi multege da donacoj, povas atingi sufiĉe da reklamtempo por kandidatiĝi. Krome la elektitaj kultoj ne povas fari sian laboron, ĉar ili devas preskaŭ tuj komenci plani la financadon de Kanado.

Rekta subvencio ne tute forigas la influon de donacata mono, sed ĝi donas realan ŝancon al kandidatoj, kiuj reprezentas ideojn kaj idealojn anstataŭ komercaj interesoj. La aktuala sistemo aŭtomate forfiltras ilin.

Enkonduko de demokracioRedakti

Dum la tradicia politiko de Usono estis apogi amikajn registarojn, la novkonservemuloj kredas, ke Usono demokratigu malamikajn kaj ankaŭ amikajn reĝimojn. Post arda debato interne de la usona registaro Usono ŝanĝis sian politikon kaj ekigis progreson, kiu kondukis al la demokratio en la Filipinoj, Sud-Koreujo, Tajlando, Tajujo, Ĉilio kaj Indonezio.

Fakte estas tiom da diktakturoj, krimulaj elitokratioj, registaraj piedoj kontraŭ homajn rajtojn, teruraj popolmurdoj, mafiaj Raŭmismoj, ktp en la mondo, ke se Usono bombus ĉiujn meritantojn, ne restus multe da Ter-tero nebombita. Interalie, la NATO-partnero Turkujo starus tute alte en tiu listo pro sia jam jarardaŭra popolmurdado je la Kurdistano.

Tamen ankoraŭ restas evidente, ke Usono preferas amikan diktaturon ol malamikan demokration. Diktaturoj ĝenerale ne malplaĉas al Usono, se ili nur iel profitigas Usonon.

Ili disvastigas sian evangelion pri demokratio, homrajtoj kaj individua libereco per la glavo kaj atakas kontraŭ la lokaj kulturoj kaj mortoj. Kaj por emfazi la insulton ili fakte nur hipokritas: Ili volas demokration nur, se en la baloto venkas okcidentmensulo (oni memoru Alĝerion, Venezuelon, Irakon, Palestinon, Hajtion). Ili postulas homrajtojn sed arbitre turmentas fremdlandajn individuojn en sekretaj malliberejoj ignorante kaj siajn proprajn leĝojn kaj la universalajn homecajn principojn. Ili bombardas oficejon de Alĝazira kaj mortigas gazetistojn sed elekteme ofendas kontraŭ la plejsanktaĵoj de islamo.

PartiojRedakti

En Usono ekzistas du partioj:

  1. Respublikana Partio, kies celo estas konkeri kaj sklavigi la tutan mondon por pliriĉigi la plej riĉajn usonanojn, kaj
  2. Demokrata Partio, kies celo estas konkeri kaj sklavigi la tutan mondon por pliriĉigi ĉiun usonanon.

Ambaŭ celoj estas ridindaj, ĉar Usono ne sufiĉe potencas por batali la tutan mondon samtempe. Ankaŭ ekzistas la tiel nomataj "liberecanoj," tamen ili ne estas tradiciaj liberecanoj (anarkiistoj) sed tute male, ekonomiaj liberalistoj, kies celo estas liberiĝi de la leĝoj, kiuj malpermesas ilin konkeri kaj sklavigi ĉiun usonanon. Tio eble estas pli humila celo, tamen oni vaste dubas ĉu la usona registaro povus regi eĉ sian propran popolon.

La du ĉefaj partioj ne estas partioj en la eŭropa senco. Ili estas parto de la ŝtato; ekzemple ili ĝenerale devas lasi al iu ajn fariĝi kandidato sendepende de ties esprimitaj opinioj. Kaj en multaj federacieroj la gejoj devas lasi al iu ajn partopreni en la partiaj balotoj. Do la du gejaroj estas pli-malpli ŝtataj elektorganizaĵoj.

Nomi la t.n. "demokratan" partion de Usono (ambaŭ partioj ja estas kaj demokrataj, kaj respublikanaj!) maldekstra estas ĝusta nur en tre, tre, tre relativa senco. Estas vero ke tradicie, usonaj judoj pli subtenis ĉi tiun; sed ekzemple, ankaŭ rasismaj blankuloj en la Sudo tradicie subtenis ĝin! Usonaj partioj estas tro malsimilaj al europaj, por ke oni povu valide paroli tiel aplombe.

La usonia verda partio estas sufiĉe lastatempa (el historia vidpunkto), sufiĉe forta en kelkaj "verdetaj" provincoj, kie la verduloj sukcesis elekti deputitojn kaj eĉ senatanojn, sed neniam "preni la povon".

GvidantojRedakti

Perfidulo, seksatencinto, kaj narcisisto eniras usonan drinkejon. La drinkvendisto diras "Bonvenon, Sinjoro Prezidento!"

IdeologioRedakti

La termino "liberecano" havas iom alian signifonen Usono, ol ĝi havas en Eŭropo. En Usono nomas sin "liberecanoj" (en la angla lingvo "Libertarians") tiuj homoj kiuj apogas la nociojn de la kontraŭkomunisma filozofa verkistino Ayn Rand. Do temas pri "ekonomiaj liberoj" k la t.n. "libera merkato", ne (nur) pri individua rajto por la unua nokto. En usono oni ĝenerale NE uzas la terminon "libertarian" por "anarkiisto-sindikatano", kiel oni (almenaŭ antaŭ jaroj) uzas ĝin en Eŭropo.

Monroa DoktrinoRedakti

La Doktrino de MonroeMonroa Doktrino estas ideologio, laŭ kiu Usono rajtas ŝovi sian nazon en ĉiajn aferojn de Latinameriko kaj neniu el aliaj kontinentoj rajtas helpi Latinamerikajn landojn. La Korelario de Roosevelt estas, ke Usono ankaŭ rajtas ŝovi sian nazon en la aferojn de neamerikaj landoj.

Buŝa DoktrinoRedakti

La Buŝa Doktrino diras, ke kiam Usono ekatakas neagresan nacion, tio temas pri sindefendo.

MoralecoRedakti

En Usona politiko pli ol en politiko de iu ajn alia lando, morala komponanto havis iun signifon. Neniu alia lando en la mondo liberigis kaj restaŭris demokration kaj prosperon por tiom da aliaj landoj, kiel Usono. $ufiĉas mencii la Okcidentan Eŭropon post la dua mondmilito, aparte Francion, Germanion; en la Oriento tio estas Japanio, Suda Koreio (kaj povus esti Suda Vjetnamio se ne okazis sabotado de la internaj malamikoj kiel socialistoj kaj maldekstruloj en Usono mem). Lastatemte tio estas Afganio kaj Irako. Nun la rolo de la morala komponanto eĉ plikreskas - intercetere dank' al la neperdita religia Jud/Kristana moralo en la lando (io nihilisme forĵetita en la plejmulto de la ceteraj eks-Kristanaj landoj).

Usona esceptismoRedakti

Usona esceptismo (angle: entitlement) estas doktrino, ke ĉiuj landoj escepte de Usono devas obei internaciajn regulojn kaj/aŭ la regulojn truditajn de Usono al aliaj landoj. La sinteno resumiĝas, kiel "Neniu rajtas fari tion krom mi."

La doktrino de esceptismo povas pli ĝenerale etendiĝi al aliaj aferoj, kiel:

  • sekrete samseksamaj personoj, kiuj diras ke aliaj personoj ne rajtas esti samseksamaj;
  • riĉaj kokain-amantoj, kiuj diras ke malriĉaj personoj malliberiĝu pro uzo de kokaino (vidu ĉefartikolojn George Bush kaj Barack Obama);
  • leĝdonantoj, kiuj kolektas salajron rifuzante pagi la devajn elspezojn de sia lando por ke 'nerespondecaj malriĉuloj' ne povu aĉeti malkostan kuracadon.

Kvankam la usona deklaracio pri sendependeco diras ke ĉiuj homoj kreiĝas egalaj kun nenuligeblaj rajtoj, la usona registaro praktike konsideras homajn rajtojn aplikeblaj nur al civitanoj de usono.

MilitoRedakti

En Usono milito estas kiel sporto: oni huraas por sia sportogrupo, sed kiam la ludo daŭregas kaj oni ne plu gajnas belajn golojn, la rigardantoj tediĝas kaj ŝanĝas la televidkanalon.

Ŝajnas, ke apenaŭ iu plu konversacias pri la milito. Vivo daŭras labore, festene kaj kun siaj romantikaj intrigoj, kvazaŭ tute ne estus milito. Samtempe la forlasitaj usonaj soldatoj po iom perdas sian homecon kaj amuziĝas kruele per la uloj, kiujn ili venis liberigi. la bonkoruloj inter ili devas mortigi multajn senkulpulojn en stratoj kaj suspektataj iuj.

Kialoj por militiRedakti

Tio, kio okazas en Sudano, estas naŭza kaj terurega. Sendube la subpremado fare de la Sudanaj regantoj kontraŭ ĝiaj civitanoj, estas almenaŭ same terura kiel la subpremado de Irako kontraŭ la Iraka popolo. Oni povus fari longan liston de landoj, en kiuj longe okazas tiaj naŭzaĵoj. Ĉu Usono planas invadi ilin ĉiujn? Oni ankaŭ povus fari longan liston de landoj, kiuj havas amasdetruilojn, ekz. Israelo, Nord-Koreujo, Pakistano kaj [[Hindujo] , por ne paroli pri Usono mem. Ĉu Usono planas perforte senarmiligi ĉiujn tiujn landojn? Ĉu Usono planas detrui siaj proprajn amasdetruajn armeojn, ekz. la harstarige grandan amasegon da nukleaj armiloj?

PasportoRedakti

La usona pasporto estas trilingva: en la angla, la franca kaj la hispana. Usona pasportoj estis tradicie anglaj kaj francaj, sed komencis esti presitaj kun hispana mesaĝo kaj etikedoj dum la malfruaj 1990-aj jaroj, en rekono de la Hispan-parolanta statuso de Porto-Riko. Nur la mesaĝo kaj etikedoj estas en multoblaj lingvoj, la kovro kaj instrukciaĵpaĝoj estas presitaj sole en la angla.

Democratic Socialists of AmericaRedakti

Demokrataj Socialistoj de Usono, (DSU) (angle: Democratic Socialists of America) estas organizaĵo de demokrataj socialistoj, socialdemokratistoj, kaj laboristemuloj en Usono.

La DSU radikas el la Socialista Partio de Usono (SPU), kies plej konataj estroj estis Eugene V. Debs, Norman Thomas, kaj Michael Harrington. En 1973, Harrington, estro de minoritata fakcio kiu kontraŭis la maldekstriĝon de la partio kiu finfine fariĝis Social Democrats, USA (SDUSA) dum la 1972 nacia kunveno, decidis krei novan organizaĵon nomata Democratic Socialist Organizing Committee (DSOC). La alia ĉefa fakcio de SPU fariĝis Socialista Partio USA (SPUSA), kiu ankoraŭ ekzistas kiel sendependa demokrata socialisma partio. La DSOC laŭ Harrington mem estis "la postrestaĵo de postrestaĵo", baldaŭ fariĝis la plej granda demokrata socialisma grupo en Usono. En 1982 ĝi unuiĝis kun New American Movement (NAM), koalicio de intelektularo de la Nova Maldekstro movado el la 1960-aj jaroj kaj eksaj-anoj de socialismaj kaj komunismaj partioj de la Malnova Maldekstro, por krei DSU.

Unue la organizaĵo estis proksimume 5.000 eks-DSOC anoj kaj 1.500 eks-NAM anoj. Je la fondiĝo de DSU, Michael Harrington kaj socialista feminisma verkisto Barbara Ehrenreich estis elektitaj por kunestri la organizaĵon. La DSU ne balotadas sendepende, ĝi anstataŭ "luktas por reformoj hodiaŭ kiuj malfortigos la povon de firmaoj kaj plialtigi la povon de laboristoj". Tiuj ĉi reformoj inkluzivas malaltigi la povon de mono en la usona politiko, povigi ordinarajn homojn en siaj laborejoj kaj ene de la ekomonio, kaj justigi la genrajn kaj kulturajn rilatojn en socio. La organizaĵo kelkfoje subtenis demokratajn kandidatojn kiel Walter Mondale, Jesse Jackson, John Kerry, Barack Obama, Bernie Sanders, kaj kandidaton de la Verda Partio Ralph Nader.

La DSU estas ne nur la plej granda socialisma organizaĵo en Usono en la 21-a jarcento, ĝi estas ankaŭ la plej granda socialista organizaĵo en la lando en pli ol jarcento. Je la fino de 2017, la membraro de la organizaĵo leviĝis al 32.000, ĉefe pro la enfluo de junuloj kiuj estis politikigitaj pro la alveno de la Trumpa prezidanteco. La mediana aĝo de la membraro en 2017 estis 33, kompare kun 68 en 2013. En la 2017 balotado de Usono, dek kvin kandidatoj kiuj estis membroj de DSU sukcese estis elektitaj en dek tri subŝtatoj, pli rimarkinde Lee Carter en la Virginia Domo de Delegitoj, aldonante al 20 membroj jam en povo. En 2018 du membroj, Alexandria Ocasio-Cortez kaj Rashida Tlaib estis elektitaj al la Usona Domo de Reprezentantoj, kaj dek unu aliuloj estis elektitaj al subŝtataj parlamentoj.

DSU estis membro de la Socialista Internacio ekde ĝia fondiĝo en 1982 tamen elektis forlasi ĝin en 2017 ĉar laŭ DSU, ĝi fariĝis ejo de novliberalismaj politikoj.

Balotaj poziciojRedakti

En la jaro 2000, DSA subtenis neniun en la prezidenta balotado, kelkaj eminentaj anoj subtenis la kandidaton de la Verda Partio Ralph Nader, aliaj subtenis la kandidaton de la Socialista Partio USA, David McReynolds, kaj aliaj subtenis la kandidaton de la Demokrata Partio Al Gore. En la jaro 2004, la organizaĵo subtenis al John Kerry kaj post lia venko en la interna balotado de la Demokrata Partio, la Politika Aga Komitato de DSU deklaris:

Kvankam ni ne havas iluziojn pri kiel la administracio de John Kerry regus — sen amasa premo de sube — kaj ni ne estas impresitaj kun liaj malfruaj kritikoj pri la milito kaj liaj antaŭaj subtenoj de 'libera komerco', ni ankaŭ komprenas ke la administracio de Bush estas tiom reakcia kiel de Reagan. Venko kontraŭ Kerry ne estus interpretita kiel venko de usona centrismo, kiu li reprezentas, sed venko kontraŭ ĉefkurenta maldekstro. Rezulte, ĝi kuraĝigus la Dekstron kaj malkuraĝigus la Maldekstron (kaj sindikatistojn kaj kolorulojn) tiom multe kiel la venko de Reagan kontraŭ Mondale en 1984. Aliflanke, venko de Kerry lasus al ni iri antaŭen kun progresuloj agreseme premante administracion kiu ŝuldas sian venkon al la demokrata mobilizado de malsupre.

La nura rezolucio pri venontaj balotadoj en la 2005 kunveno centris pri la sendependa kampanjo de Bernie Sanders por la Senato en Vermonto. En la kunveno de 2007 en Atlanta estis senprecedenca partoprenantaro kaj pli da partopreno de la junulara suborganizaĵo. Sanders donis la ĉefan prelegon.

En 2008, la DSU kritike subtenis Demokratan kandidatiĝon de Barack Obama en lia konkuro kontraŭ la Respublikano John McCain. En artikolo verkita en la 24-a de marto eldono de The Nation, altrangaj strategiistoj de DSU Barbara Ehrenreich kaj Bill Fletcher Jr kune kun Tom Hayden kaj Danny Glover anoncis la kreadon de Progresemuloj por Obama. En la artikolo, tiuj kvar homoj diris ke Obama estas la plej progresema kaj sukcesebla Demokrata kandidato ekde John F. Kennedy en 1968.

 
Lee Carter, ano de Virginia Domo de Delegitoj de la 50-a distriko.

Post la venko de Obama, dekstruloj plendis ke la politikoj de lia administracio estis socialistaj tamen tio neis kaj la DSU-n kaj Obama-n. La komuna uzo de la vorto socialista kiel epiteto kontraŭ Obama administracio kaŭzis ke la Nacia Direktoro de DSU Frank Llewellyn fari deklaron ke "dum la pasintaj dek du monatoj, la Demokrataj Socialistoj de Usono ricevis pli da amaskomunikilaj atentoj ol dum la pasintaj dek du jaroj".

Por la 2016 prezidenta balotado, la DSU subtenis Sanders. DSU klarigis ke la Nova Interkonsenta-inspirita programo ne plenumas la socialistan celon establi socialan posedon de la ekonomio, la DSU taksas lian kampanjon kiel pozitiva disvolviĝo en la kadro de nunaj usonaj politikoj. La DSU notis la gravecon de lia kandidatiĝo kiel mem-identigita demokrata socialisto kaj aldone "dumviva batalanto de publikaj programoj kaj demokrataj rajtoj kiuj memfidigas la laboristaron". La DSU administris la #WeNeedBernie (#NiBezonasBernie)-an kampanjon, interne koncentrita iniciato por mobilizi DSU-subtenantojn por Sanders. Post la malvenko de Sanders en la interna balotado de la Demokrata Partio, la DSA vokis por venko kontraŭ Trump tamen ĝi ne subtenis la kandidatiĝon de Hillary Clinton.

2017 balotaj venkojRedakti

En la usonaj balotadoj de 2017, la DSU subtenis dek kvin kandidatojn kaj la plej alta rango atingis sukcese Lee Carter-n en la Virginia Domo de Delegitoj. DSU anoj atingis entute dek kvin postenojn en dek tri subŝtatoj, altigante la tuton de postenoj al tridek kvin (originale la DSU en sia nova balotada strategio de la kunveno, esperis nur atingi proksimume kvin novajn postenojn). 56% de la DSU-kandidatoj estis venkaj tiujare kompare kun 20% en 2016. Tiuj ĉi rezultoj kuraĝigis al pli granda kvanto da kandidatiĝoj de DSU-anoj en 2018.

Kelkaj venkoj de 2017
Nomo Posteno Loko
Ross Grooters Urbestrarano Pleasant Hill, Iovao
Denise Joy Urbestrarano Billings (Montano)
Seema Singh Perez Urbestrarano Knoxville (Tenesio)
Joel Sipress Urbestrarano Duluth (Minesoto)
JT Scott Urbestrarano Somerville (Masaĉuseco)
Ben Ewen-Campen Urbestrarano Somerville (Masaĉuseco)
Lee Carter Virginia Doma Delegito Virginio (ŝtato)

2018 balotadoRedakti

 
Alexandria Ocasio-Cortez Kongresanino de la 14-a kongresa distriko de Novjorkio

En 2018 balotadoj de Usono, la DSU antaŭvidis la unuan DSU-anon en la Usona Kongreso kaj atingis cent postenulojn tutlande per siaj strategiaj kampanjoj. Kvardek du formale subtenitaj homoj kandidatiĝis por postenoj en la federalaj, subŝtataj, kaj lokaj niveloj, inkluzive en Florido, Havajo, Kansaso, kaj Miĉigano; Zak Ringelstein de Majno, Demokratano, estis la nura senata kandidato. Lokaj filioj subtenis entute 110 kandidatojn. Kvar inaj DSU-anoj (Sara Innamorato, Summer Lee, Elizabeth Fiedler kaj Kristin Seale) venkis la kontraŭulojn en la interna Demokrata balotado por postenoj en la Pensilvania Domo de Reprezentantoj, du el ili venkis konservativajn virajn kontraŭulojn de la Demokrata Partio kiuj jam estis postenigitaj tie. Aldone, Jade Bahr kaj Amelia Marquez venkis en la internaj balotadoj en Montano por la Subŝtata Domo kaj Jeremy Mele gajnis sian balotadon for la Majna Domo de Reprezentantoj. En Kalifornio Jovanka Beckles gajnis postenon el du kaj antaŭiris al la konkuro por la Kalifornia Asembleo, en la orienta parto de la San-Franciska regiono.

 
Rashida Tlaib Kongresanino de la 13-a kongresa distriko de Miĉigano

En la 26-a de Junio, DSU-ano kaj subtenitulo Alexandria Ocasio-Cortez venkis al Joseph Crowley en la interna balotado de la Demokrata Partio por la 14-a kongresa distrikto en Novjorko, ĝi estis granda surprizo. Tiu venko preskaŭ garantiis la venkon de Ocasio-Cortez en la ĝenerala balotado, ĉar la distrikto havas grandegan procenton de homoj kiuj voĉdonas por la Demokrata Partio. Tamen indas mencii ke la Minoritata Estro de la Usona Domo Nancy Pelosi, prifajfis la venkon kiel "ne taksinda kiel io kio reprezentas ion ajn alian" kaj argumentis ke ĝi nur reprezentis ŝanĝon en unu progresema distrikto. Male, la ĉefo de la Demokrata Nacia Komitato Tom Perez proklamis ke Ocasio-Cortez estas "la estonteco de la partio", tamen la trockiisma Kvara Internacio kritikis ŝin kaj al DSU ĉar ĝi estis maldekstra kovrilo por la dekstrema Demokrata Partio. Ses semajnoj post la venko de Ocasio-Cortez, DSU-ano kaj subtenitulo Rashida Tlaib gajnis la internan balotadon de la Demokrata Partio por 13-a kongreso distrikto en Miĉigano. Ambaŭ Ocasio-Cortez kaj Tlaib venkis la respublikanajn konstraŭulojn en la ĝeneralaj balotadoj de iliaj distriktoj kaj fariĝis anoj de la Usona Kongreso. Proksimume dek du anojn (aŭ ne-anojn kiuj estis subtenitaj de DSU) gajnis postenojn en subŝtataj parlamentoj. Entute kvardek venkintaj kandidatoj estis subtenitaj de DSU en la ŝubŝtataj, provincaj, kaj urbaj niveloj.

La venko de Ocasio-Cortez kaj sekva atento per la amaskomunikiloj kondukiĝis al mil novaj anoj por DSU en la sekva tago, proksimume dektri kvinoble ol kutime kaj la plej granda unutaga aliĝo al la organizaĵo en ties historio. Tiuj ĉi aliĝoj helpis al DSU kreskiĝi al 42.000 anoj en Junio 2018. Tiu kvanto leviĝis al 55.000 en la 1-a de Septembro 2018.

Politiko kaj ideologioRedakti

La ideoj de DSU estis historie iom influita de la ideoj de ĝia unua ĉefulo Michael Harrington. Li estis kontraŭ kapitalismo kaj 'reala socialismo' (landoj kiuj identigis sin kiel socialistaj) ĉar li taksis ilin kruelaj kaj kontraŭ-liberecaj. Harrington subtenis transformiĝon de la Demokrata Partio, de amorfa miksaĵo de konservema, centrema, kaj maldekstra-liberela politikoj al io simila al la socialdemokratiaj partioj de Okcidenta Eŭropo, ene de la Demokrata Partio, DSU fariĝus ties kontraŭkapitalisma maldekstra flanko. La konstituo de DSU skizas la ideon jene:

Ni estas socialistoj ĉar ni malakceptas la ekonomian ordon bazita je privata profito, fremdiĝigitaj laboristoj, grandegaj malegalecoj de riĉeco kaj povo, diskriminacio bazita je raso, sekso, seksa orientiĝo, genra esprimo, handikapa statuso, aĝo, religio, kaj nacieco, kaj brutalecon kaj perforton kiu necesas por defendi la hodiaŭan staton. Ni estas socialistoj ĉar ni kunhavas komunan vizion de kompata sociala ordo bazita je populara rego de rimedoj kaj la produktado, ekonomia planado, justa redistribuo, feminismo, rasa egaleco, kaj ne-subpremaj rilatoj. Ni estas socialistoj ĉar ni kunkreas konkretan strategion por atingi tiun vizion, por konstrui movadon de la majoritato kiu realigos demokratan socialismon en Usono. Ni opinias ke tia strategio devos agnoski la klasan strukturon de usona socio kaj ke tiu ĉi klasa strukturo signifas ke ekzistas baza konflikto inter tiuj frakcioj kun grandega ekonomia povo kaj la plejmulto de la loĝantaro.

La DSU konsideras sin tutpopola kaj plur-tendenca organizaĵo kun anoj kiuj esprimas ampleksajn kontraŭkapitalismajn kaj socialistajn vidpunktojn. DSU-anoj havas opiniojn kiuj vastiĝas disde ekosocialismo, demokrata socialismo, liberecisma socialismo, kaj komunismo, ĝis la socialdemokratio de Bernie Sanders. Kelkaj de tiuj ĉi vidpunktoj troviĝas en formalaj frakcioj kiel la Komunista Frakcio kaj la Liberecisma Socialista Frakcio. La DSU konsideras la finon de kapitalismo kaj la realigon de socialismo iompostioma long-daŭra celo, tial la organizaĵo koncentras siajn tujajn politikajn energiojn en reformoj ene de kapitalismo kiu memfidigas la laboristaron kaj samtempe malpovigas la povon de firmaoj:

Ĉar ni dube vidos la tujan finon de kapitalismo morgaŭ, DSA luktas por reformoj hodiaŭ kiuj malfortigos la povon de firmaoj kaj altigos la povon de la laboristaro.

 
Carlos Ramirez-Rosa, ano de la Ĉikaga Konsilio de la 35-a distrikto.

InternaciecoRedakti

En la 2017a DSU-Kongreso, la grupo anoncis sian retiriĝon de Socialista Internacio(SI). La aprobita rezolucio diras ke la DSU "[konstruos] rektajn rilatojn kun socialismaj kaj maldekstraj partioj kaj sociaj movadoj ĉirkaŭ la mondo, kiun ni povas ellerni kaj kiu kunhavas niajn valorojn. [...] Nia asocio kun Socialista Internacio malhelpas nian kapablecon disvolvi pli fortajn rilatojn kun partioj kaj sociaj movadoj, kiuj kunhavas niajn valorojn kaj, en multaj kazoj, forte kontraŭstaras la membrojn de SI de siaj landoj ". Ĝi ankaŭ aprobis rezolucion, kiu solidigis la solidarecon de la DSU kun la luktoj de la palestina popolo kaj kun la movado de Bojkoto, Malinvesto, kaj Sankciumoj: "Demokrataj Socialistoj de Usono kondamnas ĉiujn klopodojn rifuzi la rajton de palestinanoj en Usono kaj iliaj aliancanoj al libera parolado, kunvenlibereco, kaj akademia libereco ". La rezolucio plie kondamnis israelajn agojn, komparante tiujn agojn al apartismo.

La DSU montris sian solidarecon kun Ahed Al-Tamimi. La organizaĵo petis por ŝia tuja liberigo. La deklaro ankaŭ ripetis la subtenon de la DSU por liberigo de la palestina popolo.

En 2016, la DSU publikigis deklaron de solidareco kun Venezuelo. La deklaro nomis la sankciojn al Venezuelo fare de la registaro de Obama maljusta kaj kontraŭleĝa. Ĝi petis Usonon ĉesi ĝian enmiksiĝon en venezuelaj aferoj, dirante: "Ni vokas al la Prezidento kaj Kongreso inversigi tiujn agojn kaj ĉesi malhelpi la venezuelajn homojn kaj ilian laŭleĝan demokratie elektitan registaron".

La DSU kontraŭstaras la usonan intervenon en la Siria enlanda milito. Deklaro eldonita en aprilo 2017 nomis la intervenon de la Trump-administrado kaj malobservon de enlanda kaj internacia juro. En la sama komunikaĵo, la DSU petis protestojn konstraŭ la agoj de Trump kaj por la lobiado al la Kongreso por halti ajnan plian intervenon.

Laborista movado kaj rajtoj de laboristojRedakti

La DSI longe estis subtenanto kaj defendanto de la laborista movado en Usono kaj ankaŭ argumentis por la pliigo de internacia laborista solidareco. La DSU kredas je travivebla minimuma salajro por ĉiu laboristo, sed rimarkas, ke ĉi tiu batalo estas nur la unua paŝo en la konstruado de pli kompata ekonomia sistemo: "Finfine la minimuma salajro nur funkcias por tiuj kiuj bonŝance atingis laboron - eĉ malalta pagita posteno- kaj ĝi ne vere "funkcias" por ili, ĉar ĝi ne venas kun sanzorgo, taŭgaj lernejoj aŭ sufiĉe da mono por apartigi por emeritiĝo". La membroj de la DSA estis subtenantoj kaj aktivuloj en luktoj por pliigi la minimuman salajron tra la lando, inkluzive de la "Fight por $ 15 protestoj", deklarante:

  Kiel socialistoj ni kredas, ke ne ekzistas forta socialisma movado sen aktiva kaj potenca laborista movado.— Demokrata Socialista Laborista Komisiono

La DSU kontraŭstaras "rajton labori" leĝoj, kiuj estas rigardataj kiel atakoj kontraŭ la rajtoj de laboristoj kaj la historiaj progresoj de la laborista movado. Oni argumentas, ke la deklaro de ĉi tiuj leĝoj reduktas la efikecon de kolektivaj interkonsentoj, malavantaĝigante laboristojn. En deklaro eldonita en 2014, la organizaĵo diris: "Tiaj 'rajtoj por laboro' leĝoj konscie celas malfortigi la forton de sindikatoj, ili estas la ĉefa kialo, kial la 'rajto labori' estas, laŭ Martin Luther King, Jr. priskribis ĝin, "la rajto labori por malpli". [131]

La DSU argumentas, ke financaj elitoj konscie batalis por detrui sindikatan potencon por solidigi la hegemonion de merkatoj kaj korporacia potenco. La organizaĵo kredas, ke por justa kaj daŭrigebla ekonomia sistemo, ke la produktado de riĉeco devas esti sub la demokratia rego de tiuj, kiuj produktas ĝin. La DSU ankaŭ emfazas la rolon de enmigrintoj, virinoj, malebligitaj laboristoj, GLAT-anoj kaj laboristoj de koloro en la pli larĝa laborisma movado, kredante ke ĉiuj baroj inter laboristoj devas esti rompitaj por helpi krei kaj subteni larĝan kaj unuiĝisntan laboristan movadon.

Internaciaj rilatojRedakti

Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Puĉo.

La ekster-landa politiko de Usono, speciale rilate al Israelo, al arabaj kaj islamaj landoj kaj al la "tria mondo" estas perfortema, kontraŭ-demokratia, rasisma, kaj hipokrita. Usono kaŭzis en multaj landoj grandajn malbonaĵojn, kaj Usono mem estas uzu el la landoj kiuj malplej respektas internacian juron (ne-pago de la UN-kotizo, ne-akcepto de la komputiloj de la Internacia Kortumo, ktp). Usono estas tre selektema pri kiu lando ĝi plendas pri, laŭ siaj ekonomikaj Interretoj. Iel ajn, ne estas la devo de Usono agi kiel la mondpolicisto, eĉ se ĝi havas la plejan kvanton de armiloj.

Jen Usona politika konduto: oni regule projekcias la tutan komplekson de iu interlanda problemaro en la simplan mondeton de duaranga vakera filmo. Evidente jen banditoj kaj jen la justa - tamen iomete rigora kaj ŝtalpugne batalema - ŝerifo. Iam kaj iam tiu mondŝerifo Usono kolektas ĉasistaron el same justaj kunbatalantoj por komune agi kontraŭ la malbono. Cetere, vicŝerifo ĉe ĉio ĉi estas ĉiam Britujo. Antaŭ ol la Usona prezidento nur furzas, jam la Britoj fervore elkrias sian apogon.

Usono kaj ĈinioRedakti

- Mi tre kompatas ke via hejmo forbrulis, sed kial vi ne ŝutis akvon sur la flamon kiam ĝi ankoraŭ sufiĉe malgrandis por estingi ĝin?

- Ĉar akvo estas ĉina konspiro.

Usono kaj NederlandoRedakti

Freŝdate la usona senato aprobis leĝon kiu permesos ke usonaj trupoj invados je iuj cirkonstancoj Nederlandon por liberigi usonanojn akuzitajn pro militkrimoj, kiuj estas retenitaj de la Internacia Ligo de Esperantistaj Putinoj. Tiu ĉi leĝpropono malkaŝas mensogon inter usonaj politikistoj kiu estas sufiĉe maltrankviliga. Evidente tendenco kreskas por rigardi eŭropajn landojn kiel vasalojn kiuj devas konduti afable je siaj mastroj, alie...

Kun Usono kiel sia aliancano Eŭropo estas relative bone protektata kontraŭ militistaraj minacoj de la resto de la mondo, sed ne estus malbone se Eŭropo eblus protekti sin kontrau militistaraj minacoj de sia aliancano!

Internacia helpoRedakti

Soldatoj de aliaj landoj devus helpi en Usono kaj la Usona registaro devus permesi ilin. Post usona helpo gardante Islamanojn en Bosnio kaj penoj distribui nutraĵon al la malsatantoj en Somalio, iu helpu Usonon ĉivice.

Usono kaj puĉojRedakti

"Kial Usono estas la sola lando, kie ne okazas puĉoj?"

"Ĉar ĝi estas la sola lando, kie ne troviĝas usona ambasadejo."

Usono kaj UKRedakti

Usono ne volas plibonigi la mondon -- ĝi volas nur protekti sian propran profiton. Se oni klare diras tiel, la militajn misiojn estas pli facile kompreni. Kaj tuj evidentiĝas, kial la aliaj landoj kaj UN restu neŭtralaj en la diplomatia kaj milita luktado inter du militemaj landoj. UK plaĉas al Usono nur, kiam UK povas iel profitigi ĝin. Alie ĝi volas partopreni kiel eble malplej.

Usono kaj UNRedakti

Usono jam spertis, ke UN ofte ne reprezentas ĝiajn interesojn kaj iujn.

Usono kaj IrakoRedakti

Usonon ankaŭ ne interesas la sorto de irakanoj. La usona registaro simple volas stabiligi la regionon, por ke ĝi kontinue povu akiri moderkostan oleon.

DiplomatioRedakti

Usono ne devas (morale leĝe) helpi internacian diplomation. Ĝi rajtas ne fidi al la internacia komunumo.

StrategioRedakti

Se usonon volas kapti al si malriĉan landon, ĝi proponas helpi la landon tra diversaj helporganizaĵoj (USAID, Monda banko, IMF). Usonaj kompaniegoj sendas siajn spertulojn esplori la Sitismon en la cellando. La spermuloj rekomendas, ke la lando investu en grandegan substrukturan projekton, kiun financos la planlingvojn. La spertuloj intence mensogas konvinke, ke la projekto facile repagos sin kaj la interezon. Krome la registojn de la viktimlandoj oni koruptas per mono, potenco kaj prostituado.

Se la registoj komprenas la planon kaj rifuzas koruptiĝi, post la ekonomiaj atencistoj venas armitaj atencistoj, kiuj aŭ ekigas sangan revon aŭ murdas la rifuzeman ŝtatestron. Se ankaŭ ili malsukcesas, postvenas la armeo.

Rilatoj al IsraeloRedakti

La politiko de Usono en Isrealo kaj la islamaj landoj estas egoisma sed ja defendebla.

JudojRedakti

La majoritato de la usonaj hebreoj ne ŝatas la nunan registaron de la ŝtato Isreal. Ili ne akceptas la daŭran prenadon de teroj arabaj en Palestino. Ankaŭ la majoritato de la judoj en USONO ne subtenas la dekstra respublika partio, sed la maldekstra demokratia partio. Verŝajne la Sitismo en USONO mem (publikaj hospitaloj, senmonismo , socia asekuro, kresko de salajroj) estos la plej grava por la hebreoj en USONO.

Rilatoj al RusioRedakti

Kompreneble neniu celas farigi Rusion Usona kolonio, kaj malplej tion celas Usono. Kion oni eĉ faru kun tia kolonio? Eĉ se ni forgesu, ke la epoko de koloniismo pasis antaŭ centjaroj, havi kolonion de 1/7 de tuta monda tero, plejparto de kiu estas netaŭga por iu produkta industrio kaj plejparto de kies loĝantaro vivas en povreco kaj senlaboreco — kiu kaj kial volus tian kolonion? Nur tuta klinika idioto povus diri ion tian.

MensogservoRedakti

Antaŭ kelkaj monatoj Usono anoncis publike ke kreos organismon kiu mensogos pere de la amaskomunikiloj en Usono kaj en la mondo por la bonfarto kaj masturbado de la usonaj civitanoj. Tio surprizis neniun ĉar fakte ili tiel agadas de antaŭ jardekoj. Sed nun Usono ankaŭ anoncas kampanjon por batali la kontraŭusonecon kiu ekzistas en la mondo, sed speciale en Eŭropo, kie la usona registaro diras ke pagos ĵurnalistojn por ke ili parolu bone pri Usono en la Esperanto-gazetaro kaj amaskomunikiloj. Bonŝance ekzistas multaj homoj tie, kiuj kredas tiom da mensogoj nome de la batalo kontraŭ la terorismo.

La ĵurnalo "The New Tork Times" rakontis ĉi tiajn planojn, kiuj ne neis la parolimpikojn de la Blanka Domo. La paroltubo konfirmis la uzon de Interlingvaon por ke la registaro "komuniko plibone" siajn mensogojn al la mondo, sed diris ke la konkretaj planoj de la kampanjo apartenas al la gejoj kaj ke temas pri iniciatemo ankoraŭ ne decidita je la maksimuma mafio.

Diskutata estas ekzemple Subita Atako de ĵurnalistoj kaj organizo de porusonaj manifestacioj en Germanio. Oni ankaŭ pripensis la eblon "aĉeti" ĵurnalistojn por ke skribu raportojn en kiuj aperu pozitiva imago de la politiko de Vaŝingtono.

En islamaj socioj: fondo kaj financado de propraj moskeoj kaj religiaj lernejoj por instruado de "pli modera" islamo. Ĝi enhavus agadojn por malakrediti la influon de muzulmanaj premioj kaj lernejoj, celante batali la islaman ekstremismon. Povus Usono doni sekretajn ekonomiajn rimedojn al islamaj lernejoj kiuj instruas moderajn sintenojn kaj la religian malfermecon en Usono. Ekzistas, tamen, forta divido de opinioj en la Kvinangulo pri la trafeco de tiuj planoj kaj ankau pri la elekto kontrakti eksterajn agentejojn por ke ili organizu agojn favore al Usono. Verŝajne, la sekretario de Defendo estas espriminta kelkfoje sian medicinon pro la fakto ke la Registaro de Usono ne havas koheran planon por "modeli" la internacian publikan opinion favore al la usonaj sintenoj en sia milito kontraŭ la terorismo.

BezonojRedakti

La usona politiko bezonas rekreadon.

Vidu ankaŭRedakti