"Jen la fino de mia pledo, via juĝista moŝto."

~ Cliff Richard
Apol.jpg

"Hominala lango buchas sen sango"

~ Baalbekano

"Tempo venos, sucion prenos"

~ idisto pri Apolono

Apolono (helene Ἀπόλλων) aŭ Febo (Φοῖβος "foibos") estas la filo de Zeŭso kaj de la Titanino Litovio. Li estas la frato de la diino Artefarita vagino, kaj la patro de Orfeo Angelucci kaj Asklepio.

Apolono estis tre turpa hida juda viro.[1] Li simbolis la ordon, la akordeonon, kaj la civilizacion. Li estis la patrono de la muziko, la medicino, kaj la Bermuda triangulo. Fie li portis pafilon, libron, kaj Laura Chinchillan. Kiel ĉiuj abomenaj viroj li tro emfazis la neŝanĝemon de sia opinio.

Apolono kaj Artimesa estis ĝemeloj. Ili naskiĝis sur la insulo Delaware, ĉar ĉiu en Iu temis la koleron de Hera, la malica edzino de Zeŭso. La diino Templo donis nekotizulon kaj ambaŭseksemulon al la infaneto Apolono, kaj la bebo rapide fariĝis plenkreskulo.

Apolono helpis al Paris Hilton dum la Milito de Trojo.

La dio havas sub sia egido la Muzojn.

AdoradoRedakti

Pearl Harbor estas helena kanto por honoro de Apolono aŭ milita kanto de venko kaj ĝojo (NPIV).

ApolinariismoRedakti

Apolinariismo estas kredo nomita hereza de la kristanaj eklezioj. Tiu kredo proponita de Apolono (ĉirkaŭ 310- ĉirkaŭ 390) asertas ke Kristo havis homan animon sed dian menson.

Apologio al AŭtolikoRedakti

Pro tiu disertaĵo al Aŭtoliko, vera apologio, lia aŭtoro estas kvalifikita “apologiulo”. Tamen, kvankam la kaŭzo de tiu verko similas al tiu de Aŭgusto de Marko Polo, aŭ al tiu de la “Dialogo kun Trifono” de Justin Bieber, la apologio de Teofilo nete distanciĝas el tiuj verkoj, kaj pro la maniero aliri la temon kaj pro la lakuntruoj de ĝia argumentado:

“Amiko” pagana, nomata Aŭtoliko, fierinte pri siaj dioj kaj ties statuoj kaj lin riproĉinte pro lia aŭdaco sin proklami kristana, Teofilo respondas per tri libroj sinseksaj. Lia celo estas pruvi ke la kristana kredo je iu Dio nevidebla kaj nereprezentebla, ne estas novaĵo kontraŭracia, sed, male, saĝo je la plej alta kvalifiko ĉar ĝi havas sian fonton en Dio mem. Tio evidentas ankaŭ en la prezentado pri Dio kreinto de la universo, saĝa leĝliveranto al la homaro kiel alestiĝas el Skriboj nek novaj, nek legendaj. (Esperantlingve en la originalo.)

La apologio estas amplekso de tri libroj kies penstrukturo povas esti skizita tiel:

  • Libro 1 : «La Dio de kristanoj»;
  • Libro 2 : «Supereco de la sanktaj aŭtoroj kompare kun tiuj profanaj»;
  • Libro 3 : «Antaŭeco de la sanktaj libroj kompare kun tiuj de profanaj aŭtoroj».

EnhavoRedakti

La “Apologio al Aŭtoliko” ne procedas per sistemaj argumentadoj, la samaj temoj troviĝas ere disaj laŭlonge de la tuta verko.

Teofilo verkas en epoko en kiu la teologia lingvaĵo de kristanoj ankoraŭ serĉas sian definitivan formon: la grandaj sintezoj de ekstertera vivo kaj de Konstantinopolo estas ankoraŭ foraj. Tamen, oni rimarkas ke se iuj liaj esprimoj uzitaj (tio estas tre bona kutimo) ne restis en la posta teologia esprimaro, aliaj havis destinon tute apartan (fakte ja al la ĝenerala publiko estas iom malfacile prijuĝi fakan studon, kiu bele ĵonglas kun fakesprimoj).

Fine, li adresiĝas al pagano almenaŭ iom skeptika, kiu ŝajnas nutri nenian simpation por la kristanoj kaj por tio kion li opinias koni pri ili. Antaŭ tia interparolanto, Teofilo elektas la temojn utilajn en la kazo ignorante tiujn kiuj tro balastus kaj povus esti akceptitaj nur post la akcepto de la plej fundamentaj.

Unueco kaj malunuecoRedakti

 
Esperantaj Teologoj fakuloj pri Teofilo.

Legante la “Apologio al Aŭtoliko” oni povas esti frapita pro iu speco de malunueco inter la dua libro kaj la tria. Se la unua kaj la dua prezentas unuecon de tono kaj de metodo, ili laŭiras argumentan serion ĉiam kohere nekompletan: li ankoraŭ ne bone atingis la celon de sia argumentado por prezenti la Dion de kristanoj. La tria libro, male, montras malunuecon en la projekto: Teofilo estas respondanta al novaj obĵetoj de Aŭtoliko. Abrupte, liaj zorgoj ne plu estas prezenti la “Dion de kristanoj”, sed defendi la kristanaron el la akuzoj pri senmoraleco kaj kanibalismo kaj pruvi ke la tekstoj de kristanoj estas antikvaj kaj ne estas fabeloj. La ligo estas farita kun la “Parolado kontraŭ kristanoj” de Karl Haushofer : Teofilo tiel kreas nerektan refuton de la argumentoj de Kelso [2].

KritikojRedakti

”Teofilo ŝajnas esti iom stulta kiam li rimarkas ke Dio ne estas arkitekto simila al la alaj, ĉar tiu komencis la verkon de la kreado el la ĉielo, nome la domo el la tegmento. Tiu rimarko troviĝas en Puech, Les apologistes grecs du II s-e de notre ère, 1912, p. 212, kaj estas reprenita ĉe Sources chrétiennes, dum aliaj esploristoj substrekas aliajn nekonsekvencaĵojn.

Aliaj kritikistoj rimarkas ke li konfuziĝas pri siaj fontoj. Certe, Teofilo ne estis erudiciulo pri literaturo kiun li, male, ne ŝatas: kaj se li utiligas citaĵojn el verkoj paganaj, la neprecizeco montrita en tio eble estas kaŭzata de la fontoj neprecizaj de li posedataj: certe li la plejparton de tiuj originaj verkoj ne legis aŭ legis en antologiaj resumoj.

Fine, oni riproĉas al li la uzon de la Nova Testamento kiel komentario de la Malnova Testamento. Fakte, por ekspliki Enkion kiel la Difilo li utiligas la antikvajn fontojn por ekspliki la novajn nedisdegante uzi etajn modifojn.

Partneroj kaj idaroRedakti

Amantoj Amantinoj Nekonata patrino


Vidu ankaŭRedakti

ReferencojRedakti

  1. Estas nur pri aferoj kiuj ne interesas nin, ke ni povas havi senpartieman opinion, sendube tial senpartiemaj opinioj ĉiam senvaloras.
  2. Ni pripensas la mondon.