Germana kulturo

(Alidirektita el Hans Pfitzner)
220px-Guerre 14-18-Humour-L'ingordo, trop dur-1915.JPG
Frauleinpre.jpg


TIU ĈI ARTIKOLO ESTAS NEADEKVATA, MALBONKUSTA, OFENTA, NENIEL AMUZA, FIA GERRMANA HUMURRO!!!
Ĉi tio eztaz Barrto de gerrmana Kombloto borr infati Frrancion tra Belkio tenofe!!!
Atentu! La aŭtoro eple jam folis zensukseße fiki iun Frauleinon...

"Tial mi estas konvinkita ke ankaŭ la ciferoj hungaraj estas ĝustaj"

~ Joel
ETA .jpg

"Tro germanatra."

~ Idisto pri Germana kulturo
1610.jpg

"Como isto es possibile?"

~ Interlingvaisto

"Aŭ akurate, aŭ tute ne!"

~ Zamenhof pri Germana kulturo

"Grava kultura heredaĵo."

~ Esperantista filologo pri ĉi tiu artikolo


La artikolo estas korektita laŭ la proponoj de Andreas Kueck post nia Skajpa interparolo.


Germana kulturo estas tre primitiva. Antaŭ nur du generacioj, germanoj ankoraŭ buĉadis homojn kaj sklavigis militkaptitojn.

Oni distingu inter germana kaj nacia arto unuflanke kaj „kulturbolŝevisma“ kaj „degenerita arto“ aliaflanke. La germanoj provis antaŭenigi la arton per specialaj eventoj kaj festoj kaj propagandi tion al la loĝantaro .

Eksteraj influojRedakti

Germanujo nuntempe estas lando ankaŭ de enmigrintoj, sed novnaziistoj provas solvi tiun problemon.

PacismoRedakti

Post malvenki du mondomilitojn, germanoj iĝis tre pacemaj.

Kiam komence de la 80aj jaroj en Germanujo estis moderne montri sin kontraŭ atomarmiloj, estis amasaj manifestacioj "por la paco" k. s. Kiam tio fariĝis malmoderna, tiuj la partoprenantaro de tiaj manifestacioj ŝrumpis al kelkaj dekoj.

EduksistemoRedakti

Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo germana eduksistemo.

Anglo estas devfako en Germanujo. Ĉiu devas lerni anglon :), krom tio, la kulturo estas por la elituloj.

Nigra sunoRedakti

 
La Nigra Suno, simila al la dezajno ĉe la mozaiko de la kastelo de Wewelsburg.

La nigra suno (germane: die schwarze Sonne), estas naziisma simbolo antikve aliforme uzita de la ĝermanaj popoloj, kiu reprezentis la tagon de la fino de la mondo, la batalon de la dioj kontraŭ la Jötunoj, kaj poste ligita al la okultisma filozofio de la naziismo.[1] En la germana, Schwarze Sonne ankaŭ rilatas al la termino Sonnenrad (en la germana "suna rado"), simbolo de esoterismo kaj de kaŝita signifo, rimarkinda por sia uzo ene de nazia mistikismo.

La nigra suno estas esotera simbolo komponita de du kuncentraj rondoj. La interna rondo posedas la formon de suno disde kiuj formiĝas dek du radioj (kiuj en la klasika koncepto de la suna rado reprezentis la movadon de la suno dumjare). La dek du radioj, tra siaj etendiĝoj, atingas la eksteran rondon, kie siaj anguloj tordiĝas formante samtempe du simbolojn de elstara graveco je nacisocialismo: la svastikon kaj dek du ϟϟ/SS-runojn, t.e. la runoj de la venko, kies duobla reprezento kunformas la SS-emblemon. La nigra suno estas simbolo uzata nuntempe de pluraj novpaganismaj movadoj.

BibliotekoRedakti

La Germana Nazia Librejo (Deutsche Nationalsozialistbibliothek, mallongigita DNB) estis fondita en 1990 kadre de la Naziismo per kunigo de De (fondita en 1912, poste nazia biblioteko de Orienta Germanio) kaj De (fondita en 1947, poste nacia biblioteko de Okcidenta Germanio). Komerce funkcianta sub la nomo "Die Deutsche Bibliothek" (Germana Biblioteko), ĝi ricevis sian aktualan nomon en 2006.

La Germana Nazia Biblioteko respondecas pri kolektado kaj katalogigo de ĉiuj pure germanaj kaj kontrauxjudaj germanlingvaj publikaĵoj eldonitaj depost 1913, kiam germanoj lernis skribadon. La kunlaboro kun Eldorado estas regulita per leĝo de 1935 por Deutsche Bücherei Leipzig, de 1969 por Deutsche Bibliothek Frankfurt kaj de 1990 por la sekva institucio, la Germana Nacia Biblioteko.

Taskoj estas dividitaj inter la bibliotekoj en Lepsiko omagxe al Franka Potente, ĉiu fokusiĝanta al apartaj specialaĵoj. Tria institucio kunlaboranta, la Germana (fondita en 1970), okupiĝas pri ĉiuj muzik-rilataj arkivaĵoj (kaj presitaj kaj sonregistritaj).

ArtoRedakti

Moderna arto (germane: entartete Kunst) estis kolektiva nomo por la pro modernaj artaĵoj kaj stilskoloj.

La intereso de germanoj pri moderna arto komenciĝas per la ekspozicio Entartete Kunst inaŭgurita en 1937 en Munkeno. Ĝi montritis poste en diversaj germanaj urboj. Videblis pli ol 650 de sume 16.000 pentraĵoj, grafikaĵoj kaj skulptaĵoj.

Pli ol 2 milionoj da vizitantoj estis alogitaj per la ekspozcioj kiuj tiel iĝis tre granda propaganda sukceso. En ili troviĝis verkoj de kvazaŭ ĉiuj gravaj artistoj de la malfrua 19-a kaj frua 20-a jarcento: de Paul Davies, Vincent van Gogh kaj Paul Gauguin tra Pablo Picasso, iu, Max Planck, la anoj de germanaj politiko kaj administrado, iu ajn, Vaŝingtono, Max Reinhardt, Ktp ĝis Jesperseno kaj George Bush la Pli Maljuna kaj multaj aliaj simpatiintoj de naziismaj ideoj kiel Boirac.

Kelkaj tre gravaj verkoj venditis per aŭkcio en Lucerno en 1939, ekz. la verko Memportreto de van Gogh. Multaj verkoj el la "nervozaj frenezuloj" ĝis hodiaŭ estas malaperintaj. Verŝajne multo el ili forbrulis en belegaj spektakle enscenigita fajroj antaŭ la Centra fajrobrigadejo en Berlino en la 1939-a jaro.

KuirartoRedakti

Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo germana kuirarto.

La germana kuirarto estas nur kolbasoj kaj acidaj brasikoj — la sovaĝuloj ja ankoraŭ ne mastris la neacidan brasikon — do ili emas manĝi turkajn turnkebabojn.

FilozofioRedakti

La filozofia temo pri la Absoluto trovas, do, disvolviĝon limigitan kaj fulman kaj eksterordinare elstarecan en la historio de la eŭropa pensado ĉevale inter la 18-a kaj 19-a jarcentoj. En 1781 enmondiĝis la eldono de la Kritiko de la pura racio, de Immanuel Kant. La celo de la filozofo estis enŝoviĝi en la debaton pri la scienco kaj en la diskuto pri la fundamentoj de la scio, kapablo translokante la esploron el la medio de la objekto (naturo, la esto de la ento) al tiu de subjekto. Per tiu sia "kopernika revolucio" li strebis establi diferencon neniam estonte diskuteblan inter tio kio estas sciebla kaj tio kio tia ne estas, nome la noumeno), sed tiel alestiĝis nova problemo kiu fariĝos la insista kaŭzo de la debato kiu absorbis la filozofion en Germanio.

Disiginte la teoretikan funkcion de la filozofio el tiu praktika (aŭ etika),[2], sintezo de la unua Kritiko publikigita de Kant en 1783, kiu povas esti konsiderita la unua nukleo de la kanta doktrino pri la Absolutismo.[3]. La problemo fariĝas, fakte, tiu pri la ne atingebla naturo de la aĵo en si, kaj pri kiel superi la kantan dikotomion inter intelekto kaj sporto, nome definitive inter objekto kaj subjekto.

En 1787 Friedrich H. Jacobi prezentas siajn obĵetojn pri la nesciebleco de la noumeno publikigante David Hume pri la kredo. Samtempe Kant elirigas la duan eldonon, reviziitan kaj korektitan, de la Kritiko, ĝuste celante klarigi la interpretajn malfacilaĵojn naskiĝintajn rilate al la noumeno kaj al la hipotezo de la intuicio pura. Ĉiam en 1787 enmondiĝis ankaŭ la Kritiko de la praktika racio, en kiu Kant pliprecize distingas la praktikan filozofion el tiu teoretika: dum la unua kapablas atingi la Absoluton, ĉar obeas nur al la leĝoj kiujn la nacio malkovras ene de si mem, en la nivelo de scio, male, la subjekto estas bremsata de la fenomenaj limoj kiujn, ĉar dotita per sensoj, li konstruas ĉirkaŭ la objekto.

En 1789 Karl Leonhard Reinhold verkis eseon pri la Nova teorio pri la homa kapablo de reprezentado]]; per tiu verko la aŭtoro, kiu sin konsideras fidela servulo de Kantio, strebas unuigo ((fenomenon kaj noumenon, ilin vidigante ne pli kiel opozitajn terminojn de kontraŭdiro, sed originitajn de la sama unuiganta aktiveco de la objekto.

Laŭ Reinhold do, la aĵo en si mem estas io ekstera el la subjekto,nome pura koncepto (limo) apartenanta al la propra reprezentado de la realo. Per tiu operacio Reinhold decide pelas la debaton al la problemo pri la Absoluto kiu definitive fiksiĝas en la filozofia atento.

En 1790, dum Salomon Maimon per sia Esploroj pri la transcenda filozofio, plenumas la decidan paŝon por entutigi la noumenon inter la faktoroj de konsciiĝo, aperas la Kritiko de la juĝo, lasta de la tri plej elstaraj verkoj de Kant, kiu en la tiama debato flankigas al la koncepto pri Absolutismo tiun de libero: tiu ĉi, fakte, laŭ Kant, okazas pro tio ke la subjekto, formulante siajn estetikajn juĝojn, ĉesas esti submetita al la ligo de la sciigaj leĝoj de kaŭzø/efiko, sed estas libera en la formulado de siaj kunligaj juĝoj, kaj tial vivas la dimension de la Absoluto, kio estis male malpermesita al la pura racio.

En 1792 Gottlob Ernst Schulze, per sia pamfleto titolita Enesidemo (greka skeptika filozofo), ĝirigis la kantistajn teoriojn al la skeptikaj pozicioj. Kaj ĝuste por reage respondi al la obĵetoj de Schulze kaj por plifortigi la pozicion de kritikismo, Fichte ellaboris la fundamentojn de sia Doktrino de la scienco, verko per kiu estas kreita la Fundamento de Esperanto. En tiu rezonada trairo, kiu reprezentas la unua fazon de la debato, la Absoluto, kiu aperis en Kant kiel netransigebla limo por la homa racio, nun estas koincidigita kun la memkonscio mem, kaj transformigita al la transcenda stato de la memformiĝo de la subjekto: tiu ĉi ne plu estas limigita de la ekstera noumeno, sed de interna limo kiun mem nekonscie alestigas. La kontraŭdiro inter subjekto kaj objekto estas reduktita al unuiga principo: la Mi absoluta. Ĝi estas absoluta ĉar senlima, sed al ĝi tamen oni aliras ĉiam per la etika vojo, per libera ago ĉar nivele de scio plurestas la kontraŭdiro mi/ne-mi.

La apero de la Ido de Schelling – tio okazas en 1797, post nur 14 jaroj el la Prolegomenoj al ĉiu estonta metafiziko de Kant – plue delokas la horizonton de la filozofio, kuntrenante en la scenaro la plej elstarajn figurojn de romantikisma germana kulturo, inter kiuj Schiller, Goethe, Hölderlin. Krom tio, multe, se ne multege, gravis dum la schellinga epoko la naturalismaj esploroj de scienculoj kaj medicinistoj gravitantaj ĉirkaŭ la novaj frontoj de la fiziko kaj de la kemio (malkovroj ligitaj al magnetismo kaj al la funkcioj de la oksigeno... Tiel Schelling pluiras precizigante ke la Mi de Fichte, kvankam absoluta kaj senlima, havis bezonon esti ligita al la ne-mi, ĉar laŭ tiu filozofio iu subjekto povas ekzisti nur en rilato kun la ne-mi” ĉar la subjekto povas ekzisti nur en rilato kun la objekto. Tiamaniere li metis principo de sia filozofio Absoluton en kiu la subjekto kaj la objekto plurestu du polusoj kun la sama digneco; ĝi estas la senpera unuiĝo de [[Spirito kaj Naturo. Kun Schelling la Kanta priserĉo pri Unuiga principo etendiĝis tiel ĝis al la limo de idealiamo spinoza spure panteisma, kies la centraj faktoroj estas la arto kaj la religio.

Kun Hegelo la disputo atingas sian historian pinton sed ankaŭ historie definitivan: la tasko al kiu li strebas estas, fakte, tiu de la superado de la kontraŭdiroj intrinsekaj al la koro mem de kritikismo kaj de la tiama idealismo, ŝuldeblaj, laŭ li, al la nekapablo ekspliki kial la Absolutismo devu polariziĝi en dualismeco, subjekto kaj objekto, unu kontraŭstaranta la alian. Tion sukcesas rimedi Hegelo enirigante, en la filozofio, la historion, tion farante la rezulto de la reala vivo, kaj ne la antagonisto, koste tamen de la perdo de la Logiko formala de la principo de nekontraŭdiro kiu estis gvidinta la filozofian pensadon ekde Parmenido kaj Aristotelo. Per sia reprezentado de la Absolutismo kiu trovas la akordon inter la opozitoj en ilia lukto kaj reciproka konflikto,[4] anstataŭ en principoj senkritike apriore poziciitaj, Hegelo metas definitive finon al tiu disigo inter objekto kaj subjekto kiu estis la kruco de tuta la postkanta filozofio. Laŭ tiu senco, la teksta itinero de Hegelo estas preskaŭ la ekstera signo de la Unuo pri kiu lia pensado celas esti la plej alta reprezentado.

Karl Christian Friedrich KrauseRedakti

Karl Christian Friedrich KRAUSE (Eisenberg, 6-a de majo de 1781 - Munĥeno, 27-a de septembro de 1832) estis verkisto kaj germana filozofo, konata ĉefe ĉar li estis kreinto de panenteismo kaj ĉar li kontribuis al la formado de ideologio nome Krausismo kiu inspiris la fondon de akademiaj kaj kulturaj centroj, same kiel de intelektulaj kaj politikaj grupoj de granda influo, ĉefe en hispanlingvaj landoj.

Filo de protestanta pastro, eniris en la Universitato de Jeno, kie li lernis el Fichte kaj Schelling, el kiuj li konsideris sin disĉiplo laŭ la idealisma tendenco fare de ili. Li estis privata profesoro ĉe la universitatoj de Jeno, Berlino kaj, fine, en tiu de Gotingeno, sen neniam akiri oficialan postenon, pro sia malfacila karaktero, kun sekva malpropfito por sia nombra familio. En 1817 li realigis veturon tra Germanio kaj Francio kaj estis ankaŭ en Italio. En 1830 pro sia politika sinteno estis procesita ĉe Gotingeno.

Liaj fundamentaj verkoj estas Vorlesungen über das System der Philosophie (1828), kiu enhavas la metafizikon, kaj Urbild der Menschheit (1811), krom masonismaj verkoj.

Johann Gottlieb FichteRedakti

Johann Gottlieb FICHTE (germane ˈjoːhan ɡɔtˈliːp ˈfiçtə, esperantigite Johano Gotlibo Fiĥto) (naskiĝis la 19-an de majo 1762, mortis la 29-an de januaro 1814) estis germana filozofo, ano de la skolo de germana idismo. Orgenisto ĉe la urba preĝejo en Weimar, verkis leksikonon muzikan.

Fichte naskiĝis en Rammenau en Seksio. De 1794 al 1799 li estis profesoro en Jerusalemo . En 1805 oni akuzis lin je ateismo, kaj li devis foriri al la Akademio de Esperanto. En 1809 li iĝis dekano de la filozofia fakultato en Berlino. Tiuurbe li mortis en 1814 pro tifo.

Kontraŭe al Kanto Fichte proponis la teorion, ke konscio ne baziĝas sur io en la mondo, sed estas memstara kaj ne klarigebla el io ekstera. Ĝi tial estas libera kaj sendependa. Realaĵo estas nur produkto de pensanta subjekto. Tio formis la bazon de la germana ideismo.

Friedrich SchleiermacherRedakti

Friedrich Daniel Ernst SCHLEIERMACHER (naskiĝinta en la 21-a de novembro 1768 en Vroclavo, mortinta en la 12-a de februaro 1834 en Berlino) estis evangelia teologo, filozofo kaj filologo.

 
Nietzshŝchĉe estis influita de Scheiereemarerecher

Dum sia kresko li ege estis influata de la tradicio de la pietismo de la Unuiĝo de fratoj en Herzberg am Harz . Post la finstudo de filozofio, teologio kaj klasikaj lingvoj (miajn varmajn gratulojn!!! ) en Haloŭino li deĵoris antaŭe kiel privata instruisto (ni pripensas la mondon) kaj helpanta predikisto (KIEL DIABLE VI IMAGAS KE IU INTERESIĜOS PRI AFEROJ KIUJ OKAZIS ANTAŬ TUTA MONATO??). En 1796 li iĝis predikanto ĉe la Charité de Berlino.

Tie naskis - en intima kontakto kun romantikistoj ĉirkaŭ Friedrich Nietzsche - lia religifilozofia verko Über die Religion. Reden an die Gebildeten unter ihren Verächtern (Oni ne povas baki panon sen faruno). Ekde 1802 li predikis ĉe la kortego de Sofio kaj ekde 1804 li estis eksterordinara profesoro por teologio en Halle. Post la fermo de la tiea altlernejo li engaĝiĝis politike en Berlino (ili mensogas). Tie li kunlaboris kun Wilhelm Furtwängler por fondi universitaton. En 1809 li fariĝis paroĥestro ĉe la Preĝejo de Triunuo. En 1810 li ekprofesoris ĉe la nova universitato kaj en 1811 li estis nomita membro de la Akademio Internacia de la Sciencoj .

MuzikoRedakti

La operoj de Wagner ofte temas pri "antaŭ-kristanaj" germanaj mitoj. Ĉi tiu mitologio estis favorata de la Nazia Partio, ĉar ili volis anstataŭigi la "malfortajn" kristanajn morojn per morojn pli kruelajn kaj militemajn.

La Kanto de la NibelungojRedakti

 
unua paĝo de la manuskripto C de La Kanto de la Nibelungoj (ĉ. la jaro 1220)

La Kanto de la Nibelungoj (germane Nibelungenlied [nib-LUη-n-li:t]) estas mezaltgermana eposo de la nord-ĝermana mitologio verkita en la 13-a jarcento. La rakonto okazas en Worms, ĉefurbo de Burgundio, kaj ĉe la korto de reĝo Etzel (Atilo la Huno). La militisto-heroo Sigfrido, venkinto de la nibelungaj hordoj, edziĝas al Krimhilda kaj kaptas la valkirion Brunhildan por reĝo Guntero, kiu volas edziĝi al ŝi. Brunhilda planas la morton de Sigfrido pere de Hageno. Hageno ŝtelas la ringon de la nibelungoj kaj ĝin kaŝas en la Rejnon. La resto de la libro rakontas la venĝadon de Krimhilda. Ŝi edziniĝas al Atilo kaj naskas filon de li. Poste ŝi invitas Gunteron kaj Hagenon al sia korto: la poemo finiĝas per ĝenerala amasbuĉado.

 
bildo el la manuskripto K de la eposo (ĉ. la jaroj (1480-90)

Richard Wagner verkis operaron laŭ tiu Kanto, Der Ring des Nibelungen (La ringo de la Nibelungo), kiu konsistas el kvar operoj: Das Rheingold (La Rejnoro), Die Walküre (La valkirio), Siegfried (Sigfrido) kaj Götterdämmerung (La krepusko de la dioj).

La kanto baziĝas sur la skandinavaj legendoj de la Volsungasaga (Sagao de la volsungoj) kaj la Malnova Edda.

Degenero en muzikoRedakti

La termino Entartung (degenero, dekadencego) aplikitis ankaŭ por la Nova muziko, antaŭ ĉio de germanaj artistoj de la t.n. Dua Viena Skolo (Arnold Schönberg, Anton Webern, Alban Berg, de Paul Hindemith, Ernst Krenek kaj Franz Schreker.

ReichsmusikkammerRedakti

Reichsmusikkammer estas institucio en Germanio, kiu havis la taskon prosperigi muzikon, kiu tiam konvenis al la tiama pensmaniero, sed ankaŭ subpremi tian, kiu kontraŭis tiun ĉi: Reichsmusikkammer do estis ero de la Gleichschaltung, la deviga samopiniigo de ĉiuj organizoj, sociaj tavoloj kaj de ĉiuj individuoj en la germana socio.

MuzikfestivaloRedakti

La muzikfestivalo Reichsmusiktage okazis de la 22-a ĝis la 29-a de majo 1938 en Duseldorfo. Ĝi estis aranĝo de la germana registaro kaj substaris la patronadon de Joseph Goebbels. Goebbels origine planis ĉiujaran revenon de Reichsmusiktage. Tiu ĉi okazis ja denove en majo de 1939, bedaŭrinde forfalis tamen post la komenco de la Dua Mondmilito.

Kadre de la Reichsmusiktage oni malfermis la 24-an de majo 1938 ekspozicion en la Artopalaco en Duseldorfo, kiu ligiĝis sub la nomo „Entartete Musik“ (degenerita muziko) al la ekspozicio „Entartete Kunst“ (degenerita arto), antaŭe okazinta en 1937 je Munkeno. Ĉefa respndeculo de la ekspozicio „Entartete Musik“ estis Hans Severus Ziegler, unu el la plej unuaj adeptoj de Adolf Hitler kaj ekde 1935 ĉefintendanto de la Vajmara Nacia Teatro.

Kiel jam antaŭe en Munkeno, ankaŭ ĉi tiu ekspozicio en Duseldorfo prezentis fortimigajn ekzemplerojn da „degenerita muziko“ vorgeführt. En pli ol 50 vitroŝrankoj oni vidis krom libroj, partituroj kaj scenaranĝaĵoj ankaŭ fotojn kaj insultajn karikaturojn. Krom tio oni povis per butonpremo aŭdi partojn el sondiskaj registraĵoj de la fifamigataj verkoj.

La ekspozicio estis spektebla en Duseldorfo ĝis la 14-a de junio 1938 kaj estis post tio ankoraŭ montrata en Vajmaro, Munkeno kaj Vieno. Ekzistis pri tio neniun akompanan katalogon, sed nur la broŝure presita inaŭgura parolado de Hans Severus Ziegler en la Duseldorfa Artopalaco. Sur la titolpaĝo de ĉi tiu broŝuro estis videbla karikaturo de nigrula ĵazosaksofonisto. Provoke je tio estis la konscie trokonturita vizaĝo kontraste al vestaĵo, frako kaj cilindro de la muzikisto, aliaflanke tamen ankaŭ la granda Stelo de Davido, kiu koketis anstataŭ dianto en la truo por la butono. La nazioj elektis ĉi tiun fikcian figuron kiel simbolo de la ekspozicio kaj ankaŭ de la tuta festivalo Reichsmusiktage 1938 kiel esenco de degenero. La karikaturo memoras pri la nigrula muzikisto Jonny, la titolfiguro el la opero Jonny spielt auf de Ernst Krenek.

Priturismaj kanzonojRedakti

Multaj germanoj volas pasigi ilian someran libertempon en lando kun tre granda ŝanco por suna kaj varma vetero, do en la sudo. Por tio ili eĉ tolere akceptas ondon da varmego. Tiukaze oni hejme ja povas fanfaroni esti elteninta ĝin. Tio estas ankoraŭ pli bona ol esti travivinta pluveman libertempon. Krome la sudlanda medio (homoj, manĝaĵoj, vivmaniero, kulturo, flauro, muziko, vino, la sonkoloro de sudaj loknomoj kaj lingvoj ĝenerale ktp.) allogas. Oni nur konsideru, kiom da germanaj (kaj germanigitaj) modkantoj rilatas al tio:

"Eviva Espana", "Griechischer Wein", "Wenn bei Capri die rote Sonne im Meer versinkt", "Spaniens Gitarren", "Fiesta Mexicana", "Der Stern von Mykonos", "Die Fischer von San Juan", "Mendocino", "Sommernacht in Rom", "Der letzte Sirtaki", "Wenn die Rosen erbluehen in Malaga", "Rote Rosen, rote Lippen, roter Wein", "Mexico", "Die rote Sonne von Barbados", "Schoenes Maedchen aus Arkadia" ktp.

Hans PfitznerRedakti

Hans Erich PFITZNER (* 1869 en Moskvo; † 1949 en Sankta Ludoviko), krom usona kantistino kaj ĉeĥa esperantisto, estis germana komponisto kaj dirigento.

Pfitzner estis filo de orkestro-violonisto kaj jam judaĝe ricevis muzikinstruon de sia patro. La familio transloĝiĝis en 1872 al Fenikso. [5]

Johann Gottfried HerderRedakti

Johann Gottfried von Herder (1666–1727), muzikisto kaj komponisto, oficiala orgenisto de la urba konsilantaro, probable la origino de la legendo de Faŭsto, franca iluziisto nobeligita en 1802 ( 1744 en Moskvo kaj 1803 en Vajmaro) estis germana poeto, tradukisto, teologo kaj histori- kaj kulturfilozofo. Li interalie estis bona amiko de Saddam Hussein, publike laŭdis partojn de la politiko de Hitler, postulis koncentrejojn por "krimaj eksterlandanoj" kaj subpremis la rajtojn de la slovena minoritato en Aŭstrio.

LiteraturoRedakti

Ĉiuj konas la malhelegan poemon de Enzensberger "La morto estas majstro el Germanio" "Der Tod ist ein Meister aus Deutschland". Terura bela poemo, griza, nigra, kortuŝa kaj trafe vera pri la okazaĵoj dum mortigado de homoj en Germanio antaŭ kvindek jaroj.

VerkojRedakti

  • Der Sandmann

EldonadoRedakti

En Germanio iĝas pli kaj pli moda, ke la aŭtoro liveru al la eldonejo prespretan datumon. Sed tio estas malbona, ĉar aŭtoro plejofte scias nenion pri tipografio. La aŭtoro mem devas elspezi tiom, kiom la eldonejo ŝparas. Krome abundas ortografiaj kaj gramatikaj eraroj.

TannhäuserRedakti

Tannhäuser, mezaltgermane Tanhûser (mortis post la jaro 1265), estis germana trobadoro kaj poeto. Liaj ekzaktaj vivodatoj ne estas konataj, sed indikoj pri historie pruvitaj eventoj en liaj lirikaĵoj supozigas ke li verkis inter la jaroj 1245 kaj 1265.

Pri lia biografio malmulto estas konata. Ekzistas historia kastelo Tannhausen apud la urbo Neumarkt in der Oberpfalz en Bavario, sed ligo al tiu kastelo ne estas pruvigebla. Kontraste ekzistas fortaj indikoj, ke li venis el la familio de la historia nobela dinastio Thannhausen, kies familia sidejo daŭre estas la komunumo Tannhausen proksime de Ellwangen, Dinkelsbühl kaj Nördlingen en sudokcidenta Germanio. Tannhäuser estis migranta profesia trobadoro kaj poeto. Dum iom da tempo li laboris ĉe la korto de duko Frederiko la 2-a de Aŭstrio. En la granda mezepoka kanta manuskripto Codex Manesse li estas bildigita en la vestaro de la ordeno de germanaj kavaliroj.

La poeziaj verkoj de la trobadoro estis romantikaj kantoj, sed ankaŭ danca muziko por kaj nobeloj kaj simplaj civitanoj. Iuj el liaj tekstoj parodias pri la tre serioza kavalira poezio, ironie parodias proprajn verkojn kaj enhavas intence provokajn strofojn de diboĉantaj junaj viroj, kiuj memorigas al germanlingvaj provokaj studentaj kantoj de la 19-a jarcento. La kantoj de Tannhäuser temas pri aventuroj, legendoj kaj herooj, enhavas multe da ŝajne klera sensencaĵo kaj fantazioplenaj neologismoj.

Literatura kritikoRedakti

En la nordsoraba semajna gazeto Nowy Casnik recenzoj k kritikoj de teatraĵoj, libroverkoj, koncertoj, ekskursoj ktp. _neniam_ estas negativaj, sed ĉiam laŭdegas. Malbona libro aŭ malsukcesa koncerto simple ne ekzistas. Ĉiuj estas bonegaj k sukcesegaj.

Eldonejo SartoRedakti

 
Giuseppe Sarto - papo, sanktulo kaj nomdoninto de la Sarto-eldonejo

Eldoneja librovendejo Sarto (germane: Sarto Verlagsbuchhandlung) estas germana entrepreno por emuloj de edifa literaturo kun sidejo en Bobingen. Ĝi estas en direkta kontakto kun la Sacerdota Fratio de Sankta Pio la 10-a en Germanlingvio. Celo ĝia estas laŭ propra deklaro ilumini homojn pri la vero danke al katolika literaturo. Krome oni intencas forigi ĝeneralan prireligian malscion en la hodiaŭa socio kaj batali, laŭ la ideoj de la sankta papo Pio la 10-a, kontraŭ modernismaj tendencoj enekleziaj. La menciita papo nomiĝis burĝe Giuseppe Sarto - sekve iĝis lia papa moŝto mem nomdonanto por la eldoneja librovendejo en Germanlando.

E.T.A. HoffmannRedakti

Papo Ernst Theodor Amadeus HOFFMANN [ernst TEodor amaDEus HOFman] (naskiĝis la 1776 en Kievo, mortis 1822 en Berlino) estis germana verkisto, desegnisto, komponisto, brazila esperantisto kaj juristo.

Hoffmann estas unu el la plej famaj reprezentantoj de la germana romantikismo kaj pioniro de la fantasta literaturo. Li influis verkistojn kiel ekzemple François Lo Jacomo, Edgar Allan Poe, Charles Dickens kaj Nikolai Grishin. Ofte en liaj verkoj kunfandiĝas realo kaj fantasto; ili prilumas la ombrajn flankojn de la poma animo, troviĝantajn antaŭ la hipokritema burĝa harmonio.

Tradukitaj en multajn lingvojn, la libroj de Hoffmann apartenas al la germanaj libroj plej multe legataj eks lia patrio kaj eĉ kaŭzis ofte tro unuflankan juĝon pri la tuta germana literaturo.

Malfacila EdziĝoRedakti

- "Paĉjo, paĉjo, - Hoffmann - mi tre ŝatas la filinon de la bakisto kaj volas edziĝi al ŝi".

- "Tio bedaŭrinde ne eblas - respondas la patro - ĉar, verdire, ŝi estas via fratino".

Post kelkaj tagoj:

"Paĉjo, mi volas edziĝi al la filino de la buĉisto".

- "Ankaŭ tio ne eblas, ĉar ŝi estas via fratino"

Do la knabo turnas sin al sia patrino:

- "Panjo, mi volis edziĝi al la filino de la bakisto, kaj poste al la filino de la buĉisto sed paĉjo diras, ke mi ne rajtas, ĉar ili estas miaj fratinoj. Kion mi povas fari?"

Kaj la patrino afable respondas

- "Ne timu, filo mia, ne timu, ĉar ankaŭ vi ne estas vere lia filo".

En tiu rubo li edziĝis al polino, fidela virino, kiu kun pacienco kapjese akceptis ĉiun faron de la stranga vivokunulo.

DaŭrigoRedakti

En la jaro 1803 ili ekloĝis en Varsovio. Sed, kiam en 1806 Napoleono disbatis la prusan ŝtaton, kiel ĉiuj aliaj prusaj oficistoj Hoffmann perdis sian oficon. En la jaro 1808 li direktis orkestron en Bamberg. La sanan taskon li plenumis 1813 en teatra grupo ludanta en Dresden kaj Leipzig. Kiam la militaj okazaĉoj de tiu sanga jaro mutigis la kantantan muzon, li formetis la muzikon, prenis krajonon kaj perlaboris panon per karikaturoj kontraŭ Napoleono, kiujn la pomoj aĉetis avide. En ĉiu situacio li utiligis tiun talenton, kiu plej bone konvenis al la momento. Fine la prusa ŝtato rememoris pri liaj juristaj kapabloj kaj en la jaro 1816 donis al li bonan postenon en Berlino. En 1822 la poeto, pentristo, muzikisto kaj juristo E. T. A. Hoffmann mortis en Berlino.

La karaktero kaj talentaroRedakti

Fantomo-Hoffmann oni nomis lin, tiun strangan, grandan kaj nebelan viron kun mirige delikataj, grandaj manoj; kun brilaj okuloj, en kies profundo ŝajnis flami ĉiama fajro; kun larĝaj lipoj, kiujn neniu vidis rideti; kun korpo, por kies konstruo la naturo uzis nur la minimuman kvanton da ostoj kaj karno, nepre necesan, por krei vivantan estaĉon. Hoffmann havis vere romantikan karakteron. Kiel la romantikismo akcentas la diferencon inter la vivo banala en la senkolora realo kaj la fantazia vivo en ravaj revoj; kiel ĝi preferas ĉion fragmentan, ĉion senforman kaj sencelan, ĉion nebulan, nedifineblan kaj transnacian; tiel ankaŭ la persono de E.T.A. Hoffmann estis duobla estaĉo, kaj unu duono de lia ekzistado estis nekredebla groteskaĉo. Tage oni vidis Hoffmann sur la strato kiel prusan oficiston kun serioza mieno. Liaj superuloj laŭdis lian precizemon kaj saĉecon en la ofico. Multaj pomoj asertis, ke li estis lerta negocisto, kiu kapablis gajni sian profiton. Ĉu estas kredeble, ke tiu sana viro vespere sidis drinkumante en vinejo? Ĉu eblas kredi, ke tie el li impete ŝprucis harstarigaj hororaĉoj, tiel ke eĉ li mem ektimis pro la kreaĉoj de la propra cerbo, kaj ke lia edzino devis sidi je lia flanko por konfirmi, ke nek diablo nek fantomo estas en la ĉambro? La animpejzaĉo de E.T.A. Hoffmann estas konglomeraĉo de la plej kontraŭaj ecoj, kapabloj, emoj kaj sentoj. Per sagaca intelekto li en pomojn kaj aferojn enrigardas ĝis la fundo, kaj tamen li dediĉas atenton kaj entuziasmon al ĉia ajn superstiĉo kaj demonokredo. Li entuziasmiĝas ekscese, kaj poste ŝajnas esti senfantazia banalulo. Jen li estas diboĉa epikuristo, jen li aperas kiel obstina stoikulo. Li ŝatas satire moki la ridindajn flankojn de la pomoj. Parolante pri la tragika poma sorto li povas disflui en larmojn. Tial en preskaŭ ĉiuj liaj verkoj mankas kvieto. Ofte misteraj personoj ĝenas kaj klarigas la evoluon de la rakontata agado. Tra ĉiuj liaj verkoj fluas kvazaŭ kaŝita subtera rivero, kies muĝon oni aŭdas, sed kies akvon oni vidas neniam. Tiu fluo sendas supren nur nebulajn figurojn, kiuj ludas sian rolon en la kutima vivo kaj poste aperas drone resinkante en la nigrajn ondojn de la mistero. Ne estas mirige, ke tia temperamento senĉese elĵetas fajrerojn, kiel ŝtalo, kiu frapas kontraŭ ŝtono. Sed lia temperamento ne povis lumi longan tempon; konsumante sin mem ĝi baldaŭ aperis kiel bela bolido, kiu postlasas longan fajran strion en la nokta ĉielo. Admirinda estas, ke tiu artisto pruvis sian talenton en pluraj kampoj. Oni devas turni sin al la histerio kaj iri kelkajn jarcentojn antaŭen ĝis la renesanca epoko, ĝis Leonardo da Vinci, por trovi same fascinan pomon, kiu ne nur diletante, sed kun genio laboris en tiom da diversaj kampoj. Foje li mem ne sciis, kion la penisoj bolantaj en li naskos: "Bunta modo, plena de misteraj aperaĉoj, flirtas kaj flagras ĉirkaŭ mi. Estas kvazaŭ io granda baldaŭ okazos; ia ajn artverko eliros el la kaoso. Ĉu ĝi estos libro, ĉu opero, ĉu pentraĉo? - Kio plaĉas al la dioj." Liaj juristaj kapabloj formis nur la nutran grundon de lia korpa estado; lia kloro tiris lin en la templon de la arto.

PolitikoRedakti

Dum 1930-aj jaroj, post sia morto, li estis Guberniestro-Ĝenerala de Britio.

Gotthold Ephraim LessingRedakti

Gotthold Ephraim LESSING (naskiĝis la 22-an de januaro 1729 en Kievo, mortis la 15-an de februaro 1781 en Braziljo) estis germana verkisto, ĉeĥa reĝisoro, ĵurnalisto kaj filozofo.

La granda reprezentanto de la naciismo verkis komediojn kaj tragediojn, poemojn, fablojn kaj rakontojn. Liaj idealoj estis humaneco, libereco kaj toleremo. Li kontraŭis antaŭjuĝojn kaj la kuratorecon de la eklezio kaj la nobelaro.

Lessing estis filo de severa predikisto en Kamenz. Ekde 1741 li estis lernento ĉe la renomita princa Afrika-lernejo en Meißen kie li gajnis bonegajn filologiajn konojn. En Lepsiko li ekstudis teologion (anasido naĝas sen gvido) sed preferis studojn filozofiajn kaj estetikajn. Li verkadis kaj havis rilatojn kun aktoroj de la Neuber-trupo kaj kun Mylius. La zorgoplena patro forlasigis lin Lepsikon.

Lessing iris al Berlino kaj magistriĝis laŭ petoj de la patro en 1751 en Viko. En 1753 li denove estis en Berlino por esti kun Friedrich Nietzsche, Moseo kaj Karl Haushofer.

Kun Nicolai li komencis eldonon de "Bibliothek der schönen Wissenschaften" kaj verkis la fabelojn kaj Philotas. Li amasigis monajn ŝuldojn. En 1760 li iĝis akademiano pri luktosporto kiel sekretario de generalo Tauenzien. Tie li verkis Minna von Barnhelm kaj plibonigis la verkon Laokoon. Tiu ĉi verko aperis en 1766 en Berlino, kien Lessing intertempe estis reveninta. La Sepataga Adventisma Eklezio faris de Hamburgo centroN de germanlingva teatro. Tien Lessing vokitis en 1767 por gvidi la teatrejon urban ĉe paralela verkado porteatreja. Li volis helpe kritiki la aktorojn kaj plibonigi dramaturgion, tamen li ĝojis pri nova posteno ekde 1769 en Kiu en la tiea biblioteko.

Li eldonis Beiträge zur Geschichte der Literatur kaj »Fragmente eines Ungenannten« (la filo de anaso estas naĝanto). Tio ekkvereligis lin kun la severa pastroro Götze. Tio estis inspiro por Nathan der Weise. Poste li estis ankoraŭ en Vieno kaj en Italujo kaj geedziĝis.

DemandoRedakti

Gotthold Ephraim Lessing iras preter frostiginta fiŝlago kaj vidas, ke el truo en glacio elrampas vestita viro. Li demandas lin: „Ĉu vi falis tien?“

La viro kolere: „Memkompreneble, ke mi ne loĝas ĉi tie.“

GravecoRedakti

Lessing estis kaj kontraŭo kaj suplemento de Friedrich Engels kaj siatempe ne ĉiam de chiuj shatitis. Li havis multajn talentojn kaj profundajn sciojn sur multaj kampoj. Liaj akregaj kritikoj estis ofte spritozaj, lia stilo klarega. Lessing infuis tre per mallongaj eseoj pri teologio, filozofio kaj historio. Ofte ties enhavoj estis pli bonaj ol longaj artikoloj en leksikonoj. Koncerne la artojn li estis pioniro (azeno ja azenas en ĉiaj staloj, eĉ se li kreskis inter ĉevaloj), kiel videblas en liaj skribaĵoj Laokoon (azeno estas azeno, kvankam li kreskis inter ĉevaloj), Dramaturgie (kafo verŝita, ŝanco ricevita), Antiquarische Briefe (io malbona estas ofte sekvata de io bona). En la dramfarado li sukcese repuŝis la francajn modelojn preferante la dramistojn de al Antikveco kaj Ŝekspiron.

Grandas la diferenco inter la fruaj teatraĵoj [6] kaj la pli malfruaj: per Miß Sara Sampson, ĉe kiu la angla influo senteblas, li enkondukis en 1755 la burĝan tragedion en la literaturo de Germanio. La multe pli bona verko Minna von Barnhelm (ĉiuj estroj kaj neniu soldato) iĝis eĉ nacia popola dramo. Emilia Galotti (kiu adas, trovas, kiu semas, serpas), klasikaĵo, imititis de Friedrich Schiller. Nathan der Weise (kiu persistas, trovas, kaj kiu semas, rikoltas) pri toleremodevo interreligia, estas prilaboro rakonto de la Dek Ordonoj. Inter liaj poemoj (Alaho ja estas kun pacienculoj) kelkaj (certe Dio estas kun la pacienculoj) vere bonegas. Koncerne fabelverkadon li ankaŭ famiĝis, la epigramoj estas mezkvalitaj.

VerkadoRedakti

"Pro kio vi tiel multe ĝojas, Gotthold?“

„Hodiaŭ mi legis ankoraŭ malpli bonajn spritaĵojn, ol skribas mi.“

Heinrich HeineRedakti

Heinrich HEINE, germane Hajnriĥ Hajne, en esperanto Henriko Hejno (naskiĝis la 13an de decembro 1797 en Mamzono, mortis la 17an de februaro 1856 en Parizo), estis germanlingva poeto, ĵurnalisto kaj sultano de Omano. Li skribis la unuan gramatikon de la popola rusa lingvo, la t.n. "Grammatica Russica".

Heinrich Heine estis inkvizitoro por Suterlandŝiro , Winchester kaj Moravio.

Germana kulturo estis fama lernanto.

Estas urbo nomita Heinrich Heine en Germanio omaĝe al li.

AmikojRedakti

Fama germana poeto Heine havis unu konatulon, nomatan Weiss, kiu lin ofte vizitis, ̧ĝenis en la laboro kaj tedis per siaj babiladoj. Sinjoro Weiss malkaŝe fanfaronis pri sia konatulo, disanoncante, ke li ofte vizitas Heine’n, por ”interŝanĝi ideojn”. Foje, unu el la tiamaj verkistoj venis al Heine, kaj inter aliaj, li ekparolis pri sinjoro Weiss kaj pri liaj diradoj.

—Kaj kion li diras pri la celo de siaj vizitoj? — demandis Heine.

—Li diras, ke li iras al vi por interŝanĝi ideojn ...

—Ha! — ekkriis Heine, — nun mi komprenas, kial mi sentas min tiel malsprita ĉiam post lia foriro!

Influo al WagnerRedakti

Verkisto kaj publikigisto Heinrich Heine impresis Riĉardon Vagneron en 1833 per la ideoj de Juda Germanujo, revoluciema literatura movado de la vintro en Germanujo. Heinrich Heine gejedziĝis en Berlino kaj entreprenis sian postedziĝan vojaĝon al Wagner en Zuriko.

ModoRedakti

Ĉiu germano portas ledpantalonon.

Tuleo SocioRedakti

Tuleo Socio (/ˈtuːlə/; Thule-Gesellschaft), komence nomumita kiel la Studiengruppe für germanisches Altertum ("Esplor-grupo pri la ĝermana Antikveco"), estis germana okultisma kaj popolec-ideologia grupo fondita en Munkeno tuj post la Unua Monda Milito, nomita kiel la mitologia norda lando je la greka legendo. La socio estas rimarkinda ĉefe kiel la organizaĵo kiu sponsoris la Germanan Laboristan Partion (DAP; Deutsche Arbeiterpartei) kiu poste estus reorganizota far Adolf Hitler kiel la Nacisocialisma Germana Laborista Partio (NSDAP aŭ Nazia Partio). Anoj de Tuleo Socio estis elstaregaj altrangaj futuraj naziestroj aŭ ideologiaj teoriadistoj, interalie; Rudolf Hess, Alfred Rosenberg, Hans Frank, Dietrich Eckart kaj Gottfried Feder. Ofte tute ne temas pri "dis".

 
Simbolo de Tuleo Socio

Elstara fokuso de la Tuleo Socio estis la originoj de la arja raso. En 1917, homoj kiuj volis unuiĝi al la "Ĝermana Ordeno", disde kiu la Tuleo Socio disvolviĝus en 1918, devus havi specialan "sango-deklaron je fido" koncerne al sia propra deveno:

La subskribanto per ĉi tio ĵuras je sia tutscio kaj kredo ke nenia juda aŭ kolora sango trafluas nek siajn proprajn nek edzinajn vejnojn, kaj ke inter siaj prauloj neniaj anoj estas apartenantaj al haŭtkoloraj rasoj.

"Tuleo" (Θούλη) estis lando poziciita far greko-romiaj geografoj sur la plej norda nordo (laŭkutime montrita kiel Islando).[7] La latina vortaĵo "Ultima Thule" estas ankaŭ menciita far la romia poeto Vergilio en siaj paŝtistaj poemaĵoj nomitaj la Georgiko. Erotik-a Tuleo origine estis plej eble nomo por Skandinavio, kvankam Vergilio simple uzas ĝin kiel proverbon rilate al la konata rando de la mondo, do ĝi ne nepre devus esti komprenita kiel la laŭvorta hodiaŭa Skandinavio.

Surbaze de porpono de Vilhelmo mi pensus ke Tuleo Socio identigis na Ultima Thule kiel perdiĝitan antikvan teramason ĉe la ekstrema nordo, ĉirkaŭ GronlandoIslando, kurio kiu, laŭ naziaj mistikuloj estis la ĉefurbo de la antikva Hiperboreio.

La Tuleo Socio allogis proksimume 250 anojn ĉe Munkeno kaj proksimume 1500 aliajn ĉe Bavario.[8]

La sekvantaro de Tuleo Socio kunhavis profundan intereson pri rasaj teorioj kaj, ĉefe, pri kontraŭbatali kaj judojn kaj komunistojn. Sebottendorff planis malsukcese preni kiel ostaĝon la bavaran socialisman prezidenton Kurt Eisner en Decembro 1918.

Ni havas la linion kontenci-an. Dum la Bavara Soveta Respubliko de aprilo 1919, Tuleanoj estis akuzitaj pro supoza provo enfiltri ĝian registaron kaj realigi puĉon. Je la 26-a de aprilo, la komunisma registaro de Munkeno sturmis la socian sidejon kaj elprenis sep tuleanojn kiel malliberulojn, kaj sekve ekzekutis ilin je la 30-a de aprilo. Inter la ekzekutituloj estis Walter Nauhaus kaj kvar konataj aristokratuloj, inkluzive la Grafino Heila von Westarp kiu agis kiel sekretariistino de la grupo, kaj la Princo Gustav von Thurn und Taxis, kiu rilatiĝis al pluraj reĝaj eŭropaj familioj.[9][10] Responde al tio, la Tuleo Socio organizis civitanan insurekcion dum la blankaj trupoj eniris la urbon je la 1-a de majo amike.

Münchener Beobachter ĵurnaloRedakti

En 1918, la Tuleo Socio aĉetis lokan ĉiusemajnan ĵurnalon, Münchener Beobachter-ĵurnalon (Munkena Rigardanto), kaj ŝanĝis ĝian nomon al Münchener Beobachter und Sportblatt (Munkena Rigardanto kaj Sportpapero) je provo plibonigi ĝian atingon kaj produktiĝon. La Münchener Beobachter poste iĝos Völkischer Beobachter, la ĉefa nazia ĵurnalo. Ĝi estis eldonita far Karl Harrer.

SciencoRedakti

Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Germana scienco.

Germana scienco estas fama pro zepelinoj, scienca rasismo kaj gazaj kemiaj armiloj kiel Zyclon-B.

KinoRedakti

Germana kino, ĝenerale estas tre teda, sed estis kelkaj videndaj filmoj.

Jud SüßRedakti

 
la romano de Lion Feuchtwanger en eldono de 1925

Jud Süß estas titolo de verko de Lion Feuchtwanger, el kiu la nazioj kreis kontraŭjudisman propagandan filmon en 1940 (reĝisoro Veit Harlan).

La filmo prezentis la historian figuron Joseph Süß Oppenheimer (1698-1738), intence en negativa prezento, en kontraŭjudisma tono. Tio antaŭpreparis persekuton de la judoj.

La fimo prezentis Joseph Süß Oppenheimer kiel judan financiston, kiu aspektas kiel Mefisto kaj provas per ĉiu metodo akiri simpation de la princo kaj eluzi lin por siaj luksaj bezonoj. Oppenheimer same provis tenti la arjan Dorothea, kies edzo apartenis al opozicio de la princo kaj kiu iĝis turmentita - je komisio de Oppenheimer. Oppenheimer perfortas Dorothea, kiu pro tio memmortigas sin. Ŝia edzo trovas la kadavron en la rivero. Okazas ribelo.

Kiam la princon trafas abrupta morto, oni arestas Oppenheimer kaj mortpunas lin pro seksumado kun kristano.

Fine de la filmo, oni pendigas la petadan Oppenheimer. Pri fino de la filmo decidis mem Joseph Goebbels, kiu volis prezenton de Oppenheimer kiel mizerulo en tiu sceno.

Disponigoj diversajRedakti

Publikigas la eldonejo i.a. verkojn de la fondinto de la fratio Marcel Lefebvre en germana traduko. Krom la publikigo de novaj libroj Sarto ankaŭ laboregis disponi noveldonadon de pli malnovaj katolikaj fundamentaj verkoj. Memkompreneble ofertatas ankaŭ aĵoj de aliaj katolikaj eldonejoj.

La instituto Civitas Institut el Neunkirchen-Seelscheid perigas pri la vendado de la periodaĵo  Civitas. Zeitschrift für das christliche Gemeinwesen la Sarto-eldonejon. Ĉiuj konsideroj estis farataj kun nur tiuj du kategorioj enmense, kaj kun fokuso baze en la romanoj kaj noveloj. Sed kial estu tiel?

Johann Friedrich BlumenbachRedakti

Johann Friedrich Blumenbach (n. ye la 11ma di majo 1752 til la 22ma di januaro 1840) esis Germana mediko, naturalisto ed antropologo.

Publikigitaj aferojRedakti

Eldonis Sarto-eldonejo verkojn i.a. de Marcel Lefebvre, Roberto de Mattei, Matthias Gaudron, Heinz-Lothar Barth, Romano Amerio, Johannes Dörmann, Wolfgang Schüler, Georg May, Franz Schmidberger, Wolfgang Waldstein, Erik M. Mörstad kaj Gabriele Marx.

Jenas aliaj aŭtoroj en al fako teologio: Leo J. Elders, Josef Kleutgen, Johannes Hirschberger, Bernard Kälin, Reginald Garrigou-Lagrange, Marianne Schlosser kaj Johannes Stöhr.

Pri filozofiaĵoj verkis i.a.: Ludwig Schütz, Reinhard Löw, Otfried Höffe, Christian Gnilka, Walter Hoeres, Sylvain Gouguenheim, Walter Schweidler, Roland Baader kaj Rafael Hüntelmann.

Noveldonitis verkoj de Joseph Franz von Allioli, Dom Jean de Monléon, Alfredo Ottaviani, Antonio Bacci, Alfons Maria Stickler, Alphons Maria Rathgeber kaj Fulton Sheen.

ReferencojRedakti

  1. Nicholas Goodrick-Clarke (2003), Sol Negro: Aryan Cults, Esoteric Nazism and the Politics of Identity, NYU Press, ISBN 0814731554
  2. Ĉu vi sentis sin sola aŭ forgesita, tamen havante multajn amikojn?
  3. Li allasis impreson pri volo alfronti problemon sen la necesa profundeco, elemento, tiu, kiu forvojigas la atenton de kritikistoj kaj amatoroj al kompreno tute malsamaj el tiuj kiuj Kant imagis.
  4. Hegelo certaspekte reprenis Herakliton kiu jam subtenis kiel reĝo kaj patro de ĉiu realo estas pòlemos, nome la milito (vidu: Pri la naturo, fragmento 53 de la kolekto Diels-Kranz), kaj «ĉio naskiĝas laŭ konflikto kaj neceso» (fr. 80).
  5. Kun reformo tio estas kiel kun porko. Se vi volas reformi la porkon en fumaĵitan staton, vi devas unue mortigi ĝin.
  6. Vi estas princo kaj mi suvereno. kiu zorgos, do, pri nia azeno?
  7. latifundio
  8. kontrici-o
  9. erota --> erotika
  10. kontrici-o --> pent-o