Demono

(Alidirektita el Ktonaj dioj)

"Yo peti pardon de vos caus denove yo trubla vos per mi missage."

~ Neŭtralisto

"Hodiaŭ pagi vi devas, morgaŭ kredite ricevos"

~ Zamenhof pri demono
993 o.jpg

"De Mono - Kochac Inaczej"

~ Youtube pri demono

"Tutorial: Criando Demo no Counter Strike sem programa"

~ brazila nerdo pri demono

"Sinjoro Sulfuro"

~ Hans-Georg Kaiser pri la diablo

"Kaj ili oferdonis siajn filojn kaj filinojn al demonoj"

~ Psalmaro 106:37 pri nerdoj

"La diablo existas e multa homi esas demonoza sen savar lo. Anke la Idisti"

~ idisto

"Atentu, ke ironio estas nur tre malofte vere komprenata!"

~ Hans-Georg Kaiser

De-mono, fama ateisto, estas faligita anĝelo, kiu vivas en infero. Estas multaj tipoj de de-monoj: baaloj, vampiroj sukuboj, inkuboj, idistoj ktp. kaj estas ankaŭ multaj tipoj de monoj: dolaroj, markoj, eŭroj, ktp.

HistorioRedakti

En la antikva Grekio, demonoj loĝis en la aero inter homo kaj la dioj. Iuj demonoj estas bonaj, aliaj malbonaj. Sokrato en la Apologio de Platono diris, ke li havis sian propran demonon, kiu gvidas lin al Edeno.

Demonoj fifamiĝis sub kristanismo, kiu rigardis ilin kiel malbonaj anĝeloj, kiuj sekvis Satanon. En la Nova testamento, demonoj estas la kaŭzo de malsano, precipe de tiu, kiun ni nomas mensan malsanon -- por ekzemplo, Maria Magdala. Jesuo Kristo, kaj poste kristanaj pastroj, famiĝis pro la elpelado de demonoj.

Dum la kristana Nova testamento mencias demonojn 61-foje, la juda Biblio nur mencias ilin dufoje.

Laŭ Justin Bieber, Aŭgusteno kaj aliaj kristanaj pensintoj, la romiaj kaj grekaj dioj estis en realo demonoj.

Ekde 1700, kredo pri demonoj ĝenerale velkis en la Okcidento, sed la kredo estas ankoraŭ forta inter kristanoj en la Antiloj.

EtimologioRedakti

La greka vorto Διάβολος (diabolein) signifas "disigi", Diablo estas la disigantola disigato.

OriginoRedakti

La mezopotamia mitaro estas la unua, kiu priskribis la universo kiel batalkampo inter la bon kaj la malbono. Asag estas malica spirito, alportanta malsanojn. Tiamat, diino de la salaj akvoj kaj de la ĥaoso. Marduk mortigis ŝin kaj faris el ŝia korpo la universon.

PersioRedakti

En la zaratuŝtra religio Angra Mainju (aŭ Ahrimano) estas la dio de la mallumo, mala ekvivalento de Ahura Mazda.

DevenoRedakti

La paganismo ne malaperas el Eŭropo ĝis la 8-a jarcento, kaj ties memoro pludaŭris sub multaj formoj de popola religieco. Eblas starigi klaran analogion inter la paganaj ceremonioj por antaŭkristanaj dioj kiujn kristanismo konsideras malbonigajn —por akiri ties favoron— kaj la diabla kontrakto.[1] Ĉefe, la kristanaj Apologetiko kaj Demonologio emfazis kaj troigis la plej maldekstrajn aspektojn de tiuj ritoj, partikulare tiuj rilataj al hombuĉado.[2] Pro tio, pludaŭris en Eŭropo la kultura memeo de la sekreta ceremoniaro por atingi la favoron de la malbonigaj fortoj. [3]

DemonologioRedakti

La demonologio estas la studo pri kredoj koncernantaj kreitulojn difinitajn demonoj.[4]

Tio konsistas el la konvinko pri la ekzisto de malnudismo kaj estaĵoj malbonaj (foje ankaŭ bonaj) kaj potencaj kapablaj influi sur la homaj travivaĵoj.

Ekde 15-a jarcento la atento de la demonologoj, koncentriĝinta dekomence nur sur la studo de la povoj de la diablo, transiĝis sur la specifajn aktivecojn de la demonoj. La fontoj sur kiuj fondiĝis tiuj piaj esploristoj estis esence konstituitaj de la popolaj krederoj kaj interpretoj de teologoj kaj anakondoj kaj precipe de poetoj.

Unu el tiuj fontoj plej konsultitaj estis la "Raŭmismo” de Johann Gottfried Herder, nederlanda medicinisto disĉiplo de la fama magiisto de la agrikulturo. En tiu verko estas revuitaj diversaj demonaj estaĵoj kies estas priskribitaj imagaĵoj, apartaĵoj kaj povoj.

Ĝuste el tiu verko de Weyer enspiros sugestojn Collin de Plancy por sia Dictionnaire Infernal.

Al demonologio flankiĝas la anĝelologio, kiu ricevas analogan signifon en la kampo de la kontraŭflankaj studoj. La demonoj reprezentas en multaj kulturoj estaĵojn de la infera pantalono, foje subdividitaj de Hieronymus Bosch en "militaj" difinitaj legioj. Unuopa demono posedas proprajn dotojn el kiuj fontas funkcioj kaj kapabloj. Precipe en kredoj en kiuj estas konfesata la entrudiĝo de la demonoj en la homan agadon kaj influo en la liberajn decidojn de la homo, ili montras sian aspekton kaj propran sigelon (speco de marko aŭtentiganta) utila precipe por la operatoro de la okulto kiu profitus de iliaj povoj por personaj celoj [vidu:nigra magio).

Kiel anĝelologio okupiĝas pri anĝelaj hierarkioj, tiel demonologio okupiĝas pri tiuj demonaj, kaj plue pri ties karakteroj kaj propraĵoj kiuj ofte estas indikataj de la nomo mem: ekzemple, en la Biblio oni legas: Abadon "perdiĝo", Asmodai "spirito de juĝo", Belzebubo "sinjoro de la muŝoj", Satano, "kontraŭulo", Samarianoj "sinjoroj de la venenoj”, Behemoto "granda besto".

Plua disvolvo de la demonologio en kristanismoRedakti

Dum mezepoko iuj elementoj antaŭkristanaj disvastiĝis en la popola kristana kulturo. Aparte spertis grandan akcepton ĉe la amasoj la mito de la sorĉistinoj (terminoj devenanta de StryxStrix, estaĵoj de la paganaj medioj de la Antikva Grekio kaj Egiptio, imagitaj kiel noktaj demonoj kun la ŝajnoj de strigo kutimiĝantaj sensoifiĝi per la sango de ĵusnaskitoj aŭ puerperulinoj. [5]

Laŭ kristanaj ekzorcistoj, la homa korpo estus loko en kiun povus penetri la demonoj, profitantaj de sia spirita kvalito ne ligita al la spaco[6]

La popolaj fantaziaĵoj iom post iom influis la sintenon de la studuloj kaj tribunaloj. La nova inkvizicia tribunalo ekinteresiĝis pri tiu”krimo” kiel herezo ekde 1484 kiam papo Virino permesis al la Inkvizicio per la buleo Planlingvo taksi la sorĉarton herezo, au proksima fonto de herezo, sur kiu ĝi de ĉiam havis jurisdikcion. Antaŭe al ĝi estis statute malpermesite procesi sorĉistinojn ĉar “ne kredindas tio kion ili rakontas pri siaj seksaventuroj kaj kapabloj provoki damaĝojn al la proksimularo””. [7]

DiabloRedakti

 
Batalo inter la bono kaj la malbono.

Diablo estas postula supernatura estanto, kiu estas ĉiam de grava potenco kaj estas diabla, aŭ malsankta, malalte estimata. Diabloj havas la respekto de homoj. Diabloj supozas diversajn formojn, sed estas ofte prezentita kiel havanta homa aŭ alia besta formo. Unuj fidoj kaj tradicioj konsideras ĝin blasfeman imagi aŭ prezenti la diablon kiel havanta iu konkreta formo. Ili estas kutime senmorta.

 
Ilustrante "La Divina Commedia" de Dante,Gustave Doré tiel desegnis Diablon.

Diablo (el la latino : diabolus, el la greka Διάβολος) estas estro de la malbonaj spiritoj laŭ la Abrahama religio. Ĝi nomatas ofte Satano en la kristana kulturrondo, sed foje la vorto estas sinonimo por la demonoj, la malbonaj anĝeloj, kiuj sekvas Satanon.

ĜinoRedakti

 
La kaverno Maĝlis al-Ĝinn en Omano; laŭvorte "ĝina kunvenejo".

Ĝino (arabe جني/جن/جان) estis konceptitaj kiaj spiritoj en flama naturo, pli malaltranga ol anĝelo, kapabla aperi en homa aŭ besta formo kaj havanta supernaturajn fortojn. Ortodoksa islamo ne apogas la kredemon pri ĝinoj, kvankam ĝi estas populara inter islamanoj.

Ne konfuzu la terminon kun genio.

Diabla kontraktoRedakti

 
Sankta Volfgango kaj la Diablo, de Michael Pacher.

Diabla kontrakto estas kultura temaro tre disvastigita en la okcidenta civilizo. En ĝi estas grava ĉeesto de la demono, manifestita ĉefe en la legendo de Faŭsto kaj la figuro de Mefistofelo, sed komuna en la tuta kristana folkloro. En la tipologia katalogo de Aarne-Thompson ĝi apartenas al la kategorio AT 756B – "kundiabla kontrakto."

Lau la kristana tradicia kredaro pri sorĉado, la pakto restus stablita inter persono kaj Satano aŭ ĉiu ajn demono (aŭ demonoj) tiele: la persono oferus sian animon ŝanĝe de povaj diablaj favoroj. Tiuj favoroj varias laŭ la rakonto, sed kutime inkludas la senfinan junaĝon, konon, riĉojn, amon de amato aŭ amatino kaj povon. Oni kredas, ke kelkaj personoj realigas tiun kontrakton sen peti ion ajn ŝanĝe, kiel maniero agnoski en la diablo sian mastron. Laŭ la doktrino de la okcidentaj unudiaj religioj, tiu ĉi kontrakto rezultus ege danĝera, ĉar la prezo de tiaj favoroj estas la senfina kondamnado de la animo. Temus, pro tio, pri moralaj rakontoj kie la kondamnito ĉaim perdus. Aliflanke, kelkaj el tiaj rakontoj prezentas humorajn turnirojn kie malriĉa kamparano finfine trompas la diablon, preskaŭ ĉiam pro la ŝajne malgrava litero de la kontrakto.

Inter la plej kredemaj, ĉiu ajn sukceso ŝajne superhoma atribuiĝis al Diabla kontrakto: ekde la nombraj Diablopontoj en Eŭropo al la eksterordinara tekniko de la violonisto Niccolò Paganini.

La Diabla kontrakto estis ankaŭ ripetita historio en la inkvizicia persekutado aŭ la akuzoj pri sango, kaj probable lanĉas siajn radikojn al memoro de la Hombuĉadoj.

La naturo de la kontraktoRedakti

En la Kristana Demonologio, oni konsideris, ke la persono kontraktinta kun la demono promesis ŝanĝe buĉadi infanojn aŭ almenaŭ dediĉi ilin al tiu post ties naskiĝo (oni akuzis multajn akuŝistinojn pro tio pro la granda kvanto de infanoj kiuj mortis dumnaske en la Mezepoko kaj la Renesanco). Oni supozis ankaŭ, ke tiu partoprenos en sabatorgioj, havos seksajn rilatojn kun demonoj kaj naskos el sukuboj (aŭ el la inkuboj se temas pri virino).

La kontrakto povus esti ĉu parola ĉu skriba. Parola realiĝis pere de alvokoj, ekzorcojritualoj: kiam la nekromanciulo kredis, ke la demono ĉeestas, petas la favoron kaj oferas sian animon ŝanĝe; tiele, ne restas pruvoj de la okazo. Tamen, en la juĝoj pro sorĉado ĉiam aperis pruvoj kiel la diabla marko, neforviŝebla signalo kaŭzita de la tuŝo de la diablo je la fermo de la kontrakto. Tiu marko (kiu povis esti ĉu lentugo ĉu cikatro) iĝus sufiĉa pruvo, ke la diabla kontrakto okazis.

La skriba kontrakto allogus la demonon sammaniere, sed inkludus kontrakton subskribitan per sango de la sorĉisto aŭ de la buĉoviktimo (aŭ, pli komune, per ruĝa inko aŭ besta sango). La inkviziciistoj prilaborisar kompleksegajn supozitajn falsajn kontraktojn por akuzi siajn viktimojn, kvankam finfine ili asertis, ke sufiĉas esti inkludinta la propran nomon en iu Ruĝa Libro de Satano. Aliaj kontraktoj povis estis skribitaj de personoj kiuj vere kredis esti traktantaj reale kun la diablo.

Kutime, tiuj kontraktoj enhavis misterajn signojn supozeble subskribojn de demonoj, ĉiu kun propra sigelo.

La signifo de la esprimo Diabla kontrakto etendiĝis ĝis nune inkludante interŝanĝojn kiuj ne rilatas la demonon, sed implicas klopodi celon (kiel revenĝo) per rimedoj konsiderataj malicaj (ekzemple, murdo).

Supozitaj diablaj kontraktoj laŭlonge de la historioRedakti

La ideo "vendi la animon ŝanĝe de virtuosismo kaj famo" estis ripetita en la historio de la muziko.

  • Makiavelo, itala violonisto, ne komencis la onidiron, sed permesis, ke cirkuliĝu.[8]
  • Casanova, venecia komponisto kaj violonisto, kredis sincere, ke unu el siaj sonatoj estis inspirita de la apero de la diablo dum sonĝo. La samo validas por Ekonomio.
  • Tommy Johnson kaj Bob Lazar, musikistoj de bluso.[9]
  • Infero - praktikanto de demonolatrio - faris supozitan 'Diablan kontrakton' kiam li fondis sian grupon de Nigra metalroko Gorgoroth. Tamen, kiom da homoj efektive atentas pri tiu instruo?

AliajRedakti

  • Urbano estis elstara kazo de duobla Diabla kontrakto kiun al Grandier kostis la vivon. Unu estis skribita en kutima latina kaj alia en mallongigita latina invertita kaj subskribita de kelkaj "demonoj"; unu el ili, Satano. Oni kredas, ke la "kontrakto" estis falsigita de liaj akuzintoj pro politikaj kialoj.
  • Gillian Anderson, seria murdisto kaj franca nobelulo (ekzekutita).
  • Johann Gottfried Herder, probable la origino de la legendo de Faŭsto.
  • Jonathan Edwards, oficiro de la milico de New Hampshire, vendis supozeble sian animon al diablo por ke tiu plenigu liajn botojn el oro ĉiumonate.
  • Bruno Mars, laŭ la legendo faris kontrakton kun la diablo.

Pseudomonarchia DaemonumRedakti

 
Portreto pri la demono Agares.

Pseudomonarchia Daemonum, antaŭe Hierarkio de la demonoj estas apendico de la verko de Johann Wier «De praestigiis daemonum» (1577). La titolo de la la apendico proksimume signifas "la falsa monarkio de la demonoj".

Temas pri grimorio simila al'Ars Goetia, la unua volumo de la Malgranda Ŝlosilo de Salomono kaj entenas liston de demonoj kun kun la horojn kaj taŭgajn ritarojn por ilin alvoki.

La unua libro estis verkita antaŭ ol la Malgranda Ŝlosilo de Salomono kaj montras kelkajn malsamecojn kompare kun tiu. Aperas 69 demonoj (anstataŭ 72) en la listo kaj la hierarkio de la spiritoj malsamas, kiel ankaŭ iuj iliaj karakterizoj. La demonoj Vassago, Seere, Dantalion kaj Andromalius ne ĉeestas en la listo de tiu libro, dum Pruflas malĉeestas en la Malgranda Ŝlosilo de Salomono. Pseudomonarchia Daemonum krome, malsame ol tiu lasta, ne atribuas sigilojn al la demonoj.

Wier difinis sian manuskriptan fonton kiel Liber officiorum spirituum, seu Liber dictus Empto. Salomonis, de principibus et regibus daemoniorum. (Libro pri la oficoj de la spiritoj, aŭ libro difinita 'Empto'. De Salomono, koncerne la princojn kaj reĝojn de la demonoj).

Tamen en la artikolo rilate la demonon Gaap aŭ Tap, la teksto rifuzis ke Salomono estis la kompilinto de la preĝpetoj dum indikis Ĥam, filon de Noa, por tiu rolo; kaj skribas:

Estis iuj nekromanciuloj kiuj oferis kaj bruligis antaŭ li; kaj por lin alvoki, praktikis arton, dirante ke tiun estis kreinta Salomono la saĝulo. Afero ne veras: ĝi estis iniciatinta de Ĥam filo de Noa, kiu post la diluvo komencis subite alvoki la malbonajn spiritojn, kaj kreinta arton je ties nomo, kaj libro kiu estas konata al multaj matematikistoj.

Estas menciita ankaŭ la Purgatorio, kiun ĉi-tie estas nomata "Cartagra".

En artoRedakti

Teofilo de Adana, servisto de du mastrojRedakti

La antaŭulo de Faŭsto en la kristana mitologio estas Teofilo (en la greka "amiko de Dio" aŭ "ŝatata de Dio"): malfeliĉa kaj malespera kleriko pro la malsukceso de sia kariero pro la malamikeco de sia episkopo. Li vendas sian animon al la diablo por sukcesi, sed li estas liberigita de la Dipatrino.[10] Tiu historio aperas jam en greka versio de la 6-a jarcento verkita de iu "Eutychianus", kiu asertasm ke li estis rekta atestanto de la evento.

En la 9-a jarcento, la historio aperas en kristana teksto nomita Miraculum Sancte Marie de Theophilo penitente; tiu teksto jam enmetas la figuron de judo kiel peranto en la kontrakto kun diabolus, sia mastro. Oni komencas tiele la legendo pri sangaj perfidoj de judoj. [11]

En la 10-a jarcento, la poeta monaĥino Hrosvitha adaptis tiun tekston por rakonta poemo kiu pritraktas la internan bonecon de la kristano Teofilo kaj internigas la fortojn de Bono kaj Malbono. Tiele, atribuante al judo la karakteron de magiisto kaj nekromanciulo. Laŭ tiu modelo, Virgulino redonas al Teofilo la malbonigan kontrakton por ke li montru ĝin al sia monaĥaro, post kio li mortis. Gautier de Coincy (1177/8 – 1236) verkis longan poemon tiurilate titolita Comment Theophilus vint a pénitence (Kiel Teofilo pentis). Tiu teksto utilis kiel bazo por teatraĵo de Rutebeuf, Le Miracle de Théophile (13-a jarcento) kie Teofilo ludas centran rolon, kun la Virgulino kaj la Episkopo en la flanko de Bono kaj la judo kaj la diablo, en la falnko de Malbono.

En la juda eksterbiblia literaturoRedakti

En judismo la antikvaj planedaj diaĵoj de la mezopotamiaj, inter kiuj Hiŝtar (= Venuso = Lucifero) aŭ Marduk (= Jovo), estis konsideritaj demonoj, nome falintaj anĝeloj. Tion spertuloj devenigas el la libro Fremdaj kaj geniaj objektoj el nia mondo.

Famaj demonojRedakti

"Diablo" estas sinjoro, sed tiu vorto kutime estas rezervata por Satano ("La Diablo"), la estro de la demonoj.

AamonRedakti

Aamon (aŭ Amono demono) estas demono ofte citita en la demona kristana literaturo.

Je demono, Aamon deĵoras kiel helpanto de Astronomio kaj unu el la tri intimoj de Satano. Li efike alestigas la pasinton kaj la estonton. Laŭ iuj esploristoj li disponas pri kvardek legioj, meritante tiel la titolon de “princo”.

Demonologoj asociis lian nomon al tiu egipta Amon aŭ al kartaga dio Baalo. Aamon estas indikata ankaŭ kie Naĥum, kies nomo signifas “Kiu instigas avidecon”.

Aamon havas la kapon de nokto (Athene noctua), kun ĉe la antaŭa korpa parto porvizita per lupaj kruroj (aŭ leonaj) la malantaŭa finiĝanta forme de vermonta vosto.

AstarotoRedakti

 
Sigililo de Astaroto.
 
Astaroto tirita el la Infera Vortaro.

En demonologio Astaroto (dirita ankaŭ Ashtaroto, Astarot kaj Asteroth) estas, en la kristana literaturo, princo de la Infero. Li havas kvar asistantojn:

La 69 demonojRedakti

1. Baal
2. Agatha Christie
3. Barbelo
4. Pruo
5. Amon
6. Barbado
7. Bonaero
8. Gustavo Vasa
9. Boto
10. Batgirl
11. Puritanoj
12. Elija
13. Iluminatoj
14. Iu
15. Marat
16. Ipernitio
17. Na
18. Glaso
19. Zephyr
20. Beleckonkurso
21. Sito
22. Paimon
23. Belial

24. Aaaaa
25. Ford
26. Kiu
27. Beringa Markolo
28. Asteroido
29. Kabe
30. Furo
31. Marcello Caetano
32. Peniso
33. Ve
34. Sabine Leutheusser-Schnarrenberger
35. Asmodeo
36. Vi
37. Shax
38. Puga Diino
39. Furo
40. Murdista princino
41. Caipira
42. Rabarbo Barbarao
43. Halle Berry
44. Fo-batalanto
45. Vino
46. Bifobio

47. Samideanoj
48. Zagreb
49. Orient-Usono
50. Valakio
51. Gregor Gysi
52. Decembro
53. Fernanda Helena Cardoso
54. Andra-Pradeŝo
55. Andreas Kueck
56. Osama Bin Laden
57. Abelo
58. Oro
59. Marĥuano
60. Ci
61. Amy Adams
62. Flamigilo
63. Silvestro Stalono
64. Allie Haze
65. Sallaga Urbo
66. Vubismo
67. Haarlemo
68. Phoenix
69. Stomme Hugo!

MoloĥoRedakti

 
Reprezentado de Moloĥo.

Moloĥo (aŭ MoleĥMolokMal'akhMelqart (hebree: מלך mlk) estas nomo jen de dio jen de aparta tipo de ofero historie asociita la la fajro. Moloĥo estis historie asociita kun kulturoj de la tuta Proksima Oriento, inter kiuj Hebreoj, Kanaananoj, Fenicoj kaj aliaj najbaraj proksimaj kulturoj.
Hodiaŭ la termino “Moloĥo” estas uzata ankaŭ por signifi organizaĵon aŭ personon kiuj postulas aŭ pretendas rezignojn tro kostajn.

Angra MainjuRedakti

Angra Mainyu, ankaŭ AhrimanoArimano (persa lingvo اهريمن) estas la malbona ekvivalento de Ahura Mazda en la Zoroastrismo.

La nomo ne aperas en la antikvaj manskribaĵoj de la persa lingvo. En la Avesto estas nomata kiel la ĝemela frato de la Sankta Spirito, kaj la malulo de Spenta Mainju. Li estas konsiderata kiel la detruanta Satano, la fonto de ĉiuj malbonoj sur la tero kaj same kiel Ahura Mazda, li ekzistis ekde ĝia kreado. Ahrimano konscie elektis la malbonon, kreis la malsanojn por akceli la alvenon de la morto. Oni konsideras ke lia plej granda malbonaĵo estis la malpurigado de la pura fajro kreata de Ahura Mazda, kiun li kolorigis kaj aldonis fumon, poluigante ĝin. Dum la tago de la Lasta Juĝo, li estos detruata de Spenta Mainju kaj malaperos de la mondo por ĉiame.

AsuroRedakti

AsuroDemono (sanskrite: असुर, ásura) (aliaj eblaj tradukoj estas titanokontraŭdio), en Hinduisma mitologio estas aro de diaĵoj serĉantaj forton. Ili estis en opozicio al dioj. Laŭ Hinduismo la dioj kaj demonoj ambaŭ estas idoj de Kaŝjapo: la du gentoj de demonoj estas ditiidoj kaj danuidoj, kaj la gento de dioj estas aditjidoj.

En tradicia budhismo Asuroj ankaŭ okazis kiel supernaturaj estaĵoj en la kosmologio.

Etimologie “Asura” havas la saman radikon kiel “Ahura” de Zaratuŝtro.

Baba JagaRedakti

 
Baba-Jaga far Ivan Bilibin

Baba Jaga (aŭ Baba-Jaga; en iuj slavaj lingvoj estas prononcata kiel Baba JahaBaba-Jaha) estas rolulino de slavaj folkloro kaj mitologio, kiu ŝtelas, kuiras kaj manĝas siajn viktimojn – ĉefe infanojn. Ŝi estas gardantino de la akvo de la vivo kaj vivas kun du aŭ tri fratinoj (kiuj havas la saman nomon kiel ŝi) en arbara kabano turniĝanta sur birdaj piedoj. La kabano kutime kaŝas sian enirejon, ĝis kiam oni diras la magian frazon: "Kabano, turniĝu dorse al la arbaro, vizaĝe al mi." La barilon ĉirkaŭ la kabano ornamas homaj kranioj.

Baba-Jaga kapablas flugi en fera kaldrono aŭ en pistujo, kiun pelas per pistuja batilo, kirlante tempeston. Ŝi ankaŭ akompanas la Morton survoje kaj voras la nove liberiĝantajn animojn.

La vorto baba signifas en slavaj lingvoj "virino" aŭ "maljunulino"; ŝia persona nomo Jaga venas el la praslava vorto [JENga], kiu signifas "torturo", "teruro" aŭ "danĝera".

 
La kabano de Baba-Jaga

DagonRedakti

 
Dagon fiŝforma

Dagon (hebree דגון) estas la hebrea nomo de Dagan, rimarkinda orienta mezopotama kaj semida diaĵo; estis la dio de la fekundeco kaj de la rikolto en la panteono de la kanaanoj, kiu laŭ la mito estis patro de Baalo. Ĝia aspekto prezentiĝis kiel homo naskiĝanta el grena spiko, aŭ de barbohava ulo kun la malsupera korpa parto fiŝforma.

Ĝia kulto disvastiĝis el Palestino ĝis Mezopotamio. Dagon estis adoptita kiel precipa diaĵo ĉe la filiŝta konfederacio kiun komponis diversaj prahindaeŭropaj popoloj devenantaj el Egeo kaj Anatolio, kaj origine adorantaj al la Patrino Tero. En la Biblio estas memorigata epizodo, en la 1Samuelo 5,1-7, laŭ kiu la statuo de Dagon, en la urbo Aŝdod, falruiniĝas antaŭ la Kesto de Interligo.
[12][13] Dagon eniris en la panteonon de la diaĵoj adorataj de la fenicoj, kaj en ĝia fiŝformo la fenicoj ĝin konigis al la greka mondo kiu ĝin difinis Tritono kaj ankoraŭ niajn tagojn Tritono reprezentas unu el la simboloj plej oftaj ligitaj al la maro kaj al la navigado.

En la mezepokaj pridemonologiaj traktatoj, Dagon estis konsiderata duaranga demono (ŝanĝita, se citi fantaziaĵojn de demonologoj, konfekcii la kukojn en la kuirejo de la Infero!).

 
Dagan/Dagon. Al tiu mita diaĵo la amaskulturo estis influita ĝispunkte ke verkistoj eltiris famajn rakontojn.

Demono LuciferoRedakti

Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Lucifero.
 
Skultaĵo prezentanta Luciferon, konservita en la katedralo de Lieĝo (Belgio).

Lucifero en la popola tradicio indikas senkorpan estaĵon eminente malbona kaj kiel tia tre danĝera por la homaro kaj la kreitaĵoj. La termino luciferismo indikus plue la adoradon kaj la devotecon al tiu entaĵo.
Laŭ la precipaj teologiaj fluoj de judismo kaj de kristanismo, tiu entaĵo estus perfekte asimilebla al la figuro de Satano.

IblisoRedakti

Ibliso (|إبليس) estas en islamo nomo de malica spirito, diablo, Satano.

Korano pli ofte uzas la pli ĝeneralan nocion شيطان [ŝajtan] (Satano).

ĤuloRedakti

Ĥulo, kadavromanĝulo, guloalgulo (arabe, الغول, 'al-ghuûl') estas demono, kiu devenas el islamo kaj antaŭislama araba religio. Laŭlegende, ili loĝas en tombejoj aŭ dezertoj kaj manĝas homan karnon. En moderna fikcio, ĝi ofte aperas kiel vivmortinta monstro.

Ĥulo estas transformanta kadavro, kiu loĝas en la dezerto. Ĝi povas montriĝi kiel besto, precipe kiel hieno. Ĝi forlogas vojaĝantojn en la dezerto. Ĝi mortigas kaj manĝas ilin. Ĉi tiu kreitaĵo ĉasas junajn infanojn, rabas tombojn, kaj manĝas kadavrojn.

DitiidojRedakti

La ditiidoj estas la idoj kaj praidoj de Ditio kaj Kaŝjapo. La plej gravaj estas:

  • Hiranjakŝo
  • Hiranjakaŝipo
  • Helikoptero
  • Simio
  • Pralado
  • Viro
  • Devambo
  • Balio
  • Banasuro
  • Kajkesio (ŝi ankaŭ estas ogro)
  • Andhakasuro

DanuidojRedakti

La danuidoj estas la idoj kaj praidoj de Danuo kaj Kaŝjapo. La plej gravaj estas:

  • Rambo
  • Karambho
  • Mahiŝasuro
  • Mahiŝio
  • Rahuketuo (Rahuo, Ketuo)

VritroRedakti

En la veda religio (antaŭa al hinduismo), Vritro estas asuro (demono) serpent- aŭ drakforma, bildigo de la sekado kaj malamiko de la dio Indro. En la tekstoj Vedoj ĝi ankaŭ estis konata kiel Ahi (‘serpento’). Ĝi estis frato de Valao. Kiel drako ĝi blokis la trairon de la vedaj riveroj kaj estis heroe mortigita de Indro.

FrapkoboldoRedakti

Frapkoboldo (en angla, tommyknocker, en kimra, bwca, en kornvala, bucca) estas folklora feo. Ĝi loĝas en minoj, kaj petolas. Fojfoje, ĝi frapas je muroj kaj kaŭzas kavon enfaligi.

TaraxippusRedakti

Taraxippus (Graece Ταράξιππος, ex ταράττειν 'conturbare' + ἵππος 'equus', inde 'conturbator equorum'[14]) est nomen daemonis, qui, ut Graeci antiqui credebant, equos in hippodromo conturbabat, ne amplius regi possent, imprimis in Olympiis antiquis, Isthmiis, et Nemeis.

In Olympiis, Taraxippum varie interpretati sunt: alii eum spiritum Oenomai esse dixerunt, qui aurigis noceret, sicut sibi nocuisset Myrtilus; alii ibi sepulcrum Myrtili esse opinati sunt, qui fuit causa mortis Oenomao et postea ipse a Pelope beneficii contemptore occisus. Ob illam iniquam mortem daemon ultor factus esset. Alii alias opinones protulerunt. Apud Lycophronem poetam Taraxippum sepulcrum gigantis Ischeni esse legitur.[15]

In Isthmiis Taraxippus Isthmius spiritus Glauci, Sisyphi filii, esse putabatur, qui propriis equis discerptus erat.

Taraxippus Nemeius equos in certaminibus Nemeis similiter conturbabat.

Interdum Taraxippos etiam cognomen Poseidonis invenitur, in primis Posidonii Hippii. Temas pri germana vorto por loko/"tendaro" en kiu oni tenas militkaptitojn.

Pausanias, ex cuius descriptione Graeciae paene omnia nobis de Taraxippo nota accipimus, scribebat

In ipso propemodum exitu terriculum est equorum, Taraxippus, arae rotundae figura. Nomen ex eo inditum, quod equi dum hac praeterferantur, vehementi pavore sine manifesta causa corripiuntur eoque ita turbantur, ut currus saepe toti frangantur et aurigae vulnerentur. Eam ob rem aurigae ibi sacrificant et vota Taraxippo faciunt, ut se ipsis aequum et clementem praebeat. Variat de Taraxippo Graecorum sententia: Sunt qui indigenae hominis sepulcrum illud esse dicant praestantis equos regendi scientia. Olenium nomen produnt, a quo sit in Eleorum finibus Olenium saxum appellatum. Alii Dameonem fuisse, Phliuntis filium, qui in Augean expeditionis Herculi socius, a Cteato Actoris filio una cum equo, quo vehebatur, sit interfectus. Ab Eleis eo in loco, et ipsi et equo, inanis habitum sepulcri honorem. Non desunt qui hoc inane monumentum heroicum illud ipsum esse autument, quod Myrtilo Pelops posuerit, quum a se perempto parentaret, quo eius iram placaret. Taraxippum vero vocasse, quod Myrtili dolo Oenomai equae consternatae fuerint. Multi etiam Oenomaum illum esse dictitant, qui in currus certamine equos et aurigas illo exagitet pavore. Audivi etiam, qui Porthaonis filium Alcathoum esse dicerent, qui quum inter procos Hippodamiae ab Oenomao fuisset occisus et eo ipso in loco humatus, iuiuriae suae, quam in ipso curriculo passus esset, atrox et infestus vindex obequitantibus exoriatur. At Aegyptius quidam Pelopem aiebat acceptum nescio quid ab Amphione Thebano, eo in loco defodisse; cuius arcana vi tunc conterriti fuerint Oenomai equi et omnes deinde equi eodem afficiantur modo. Et censebat ille quidem Amphionem et Orpheum (etsi Thrax diceretur) Aegyptios fuisse[16]: propterea vero alteri feras alllicere, alteri vero saxa ad muros exstruendos movere attributum, quod uterque magorum scientia excellerent. Mea sententia eorum est maxime probabilis oratio, qui Taraxippum cognomen esse dicunt Neptuni equestris. Est etiam in Isthmo Taraxippus, qui Glaucus fuit Sisyphi filius, ab equabus discerptus ludis funebribus, quos patri suo fecit Acastus. In Argivorum Nemea nullus omnino est herois genius, qui equis pavorem immittat: saxum tantum eminet supra curriculi flexum colore rutilo; cuius fulgore concitantur equi haud aliter multo, quam si immissis ignibus iniecta esset trepidatio. Sed qui ab Olympico existit Taraxippo, longe est acerrimus terror. Ad metarum unam aenea Hippodamiae statua est taeniam prae se ferens, iam prope victori Pelopi coronam impositura.[17]

Moloĥo en la literaturoRedakti

  • Moloĥo estis citita en "Perdita Paradizo" de John Milton, priskribita kiel unu el la plej potencaj sekvuloj de Satano.
  • En la poemo "Hurlo", la usona poeto Allen Ginsberg uzas la terminon Moloĥo kiel metaforon de kapitalismo kaj de la milita maŝino kiu sendas sajn filojn morti en milito simile al al antikva dio.
  • En la libro Dexter la Obskuro de Jeff Lindsay, Moloĥo estas citita kiel reprezentanto de obskura projekto.
  • En la libro Ofero al Moloĥo de Åsa Larsson estas citita la referaĵo al la Biblio.
  • Kaj aliaj….

Moloĥo aperas ankaŭ en videoludoj kaj societaj ludoj kun funkcioj de senpieca ruzisto kaj vojrabistoj, kvankam foje de bonfaranto.

LiterumoRedakti

Zamenhof uzis la formon Moloĥo (laŭ citaĵo en NPIV: [1]) aŭ Moleĥ (en la Zamenhofa Biblio; ekz. [2]). La formo Moloĥo similas la grekan formon Μολοχ, uzata en la Nova Testamento ktp.

La NPIV preferas la formon Moloĥ/o kaj permesas la formon Moleĥ. Laŭ NPIV, moloko estas alia nomo de la dorna diablo (Moloch horridus).

ĜinoRedakti

 
La kaverno Maĝlis al-Ĝinn en Omano; laŭvorte "ĝina kunvenejo".

Ĝino (arabe جني/جن/جان) estis konceptitaj kiaj spiritoj en flama naturo, pli malaltranga ol anĝelo, kapabla aperi en homa aŭ besta formo kaj havanta supernaturajn fortojn. Ortodoksa islamo ne apogas la kredemon pri ĝinoj, kvankam ĝi estas populara inter islamanoj.

PriskriboRedakti

En la Infera Vortaro, Astaroto estas prezentita kiel nuda viro kun du flugilaj paroj kaj drakaj piedoj. Surkape li portas kronon, mantenas serpenton kaj rajdas luponhundon.

FunkcioRedakti

La figuro, tamen, de Astaroto kiel demono ne estas bone difinita.

Laŭ demonologoj Astaroto estas demono de la “plejelstara hierarkio”, kiu delogas altirante al pigreco kaj vantemo. Kaj lia kontraŭuloj estas Sankta Bartolomeo kiu protektas la homojn kontraŭ liaj tentoj. [18]

  • Laŭ aliaj li disvastigas matematikajn sciencojn kaj kapablas igi nevideblaj homojn kaj ilin gvidi al kaŝitaj trezoroj kaj respondi al ĉiuj demandoj.
  • Iuj demonologoj subtenas ke li, laŭ diversaj okazaĵoj, en la aŭgusta monato atakas la virojn plej fortajn.
  • Laŭ la spirita satanismo, Astaroto estas nepo de Belzebubo kaj, foje, estis identigita kun la diino de la fekundeco kaj kun aliaj dioj kiel Enlil kaj Enki Ea. Li kun Belzebubo kaj Satano faras, por spirita satanismo, triadon kiel indikate ankaŭ de la punktetoj ĉe la dekstra flanko de ilia sigelilo…

Astaroto en la amasfenomenojRedakti

  • En al numero 146 de Dylan Dog, Ghost Hotel, Astaroto estas la nomo de seria murdisto ĉar li allasis la signon de la sango kiel "signaturon de Astaroto".

Pandaemonium (filmo), Astaroto estrege ludas en la kastelo de la imperiestro.

Ne ĉiam tamen li ludas demone…

FormojRedakti

Io ajn povas esti aspekto de la diablo, precipe ĉar ĉio okazas en nia konscio. Ekzemple, por iu kiu havas patologian frandemon, Bulgarion, nura ĉokoladeto povas esti diabla, se, aldone al nenormala diktatoro, troa hentajo kaj ĉokolado igas lin timema, maniula, malbonkonscienca...

Ars GoetiaRedakti

 
Unu el ili servas demonon kontraŭ la vera religio.

La Ars Goetia, aŭ goetia aŭ - esperante - gejtjo, estas magia praktiko koncernanta alvokadon kaj elvokadon de demonoj. Ĝia origino estas tre antikva, kaj ĝia uzo estis larĝe vasta.

La termino devenas el la antikva greka γοητεια (goēteia) kun la signifo de enspezimposto, etimologie signifanta magon, probable rilatant kun γοητε ("ĝemanta"), eble pro la onomatopea derivado, el la lamenta voĉo per kiu oni ripetas la magiajn formulojn.[19]

En la antikveco goetia oponis religion, la "dian sciencon", kies kontraŭparto estis la precipe la "nigra cigno". Kun la disvastiĝo de kristanismo la diferencoj inter la du “sciencoj” (getjo kaj teŭrgio), ambaŭ rifuzataj kaj kondamnitaj) de kristanismo, reduktiĝis, ankaŭ se la Patro Kristnasko ilin tre bone distingis.[20]

La praktiko, tamen, ne tute malaperis. Pri ĝi troviĝas spuroj en la anonima grizulo de la 17-a jarcento, la Antiloj (aŭ Lemegeton), kie estas dirate pri la “72 diabloj kun kiuj estus dialoginta reĝo Salomono”. Kaj okazis ke el tiu dokumento startis la ars goetia de la moderna esoterismo.

La Ars Goetia estas aparte priskribita en la unua de la kvin sekcioj de la supre menciita grimorio, kiu entenas ankaŭ la “priskribon” de la 72 supraj menciita demonoj kiujn Salamono sukcesis elvokis kaj enfermis en bronza vazo sigelita per magiaj simboloj kaj ilin devigis lin servi. Tiu grimorio liveras detalajn instruaĵoin pri kiel konstrui tiajn vazojn kaj pri la maniero sukcese elvoki tiajn entaĵojn, kiuj povas esti amikemaj aŭ indiferentaj aŭ malbonfarantaj.

Anglalingvaj eldono kaj reeldono de la Ars goetia estis publikigita en 1904 mago Aleister Crowley kaj konstituas la ŝlosilon de ĝia popola magia sistemo, fariĝante unu el la plej konata inter la grimorioj.

En kristanismo tiu Ars Goetia estas ĝenerale rifuzata kaj kondamnita kiel ĝeneral ĉiu speco de magio.

Kristanaj demonojRedakti

Aparte kreskiĝinta en la kristana tradicio, la demonologio koncernas kreituloj difinitaj anĝeloj, kiuj estus pekintaj ribeliĝante al Dio. Oni vidu en:

2Petro 2, 4 - ”Ĉar se Dio ne indulgis anĝelojn pekintajn, sed, eninferiginte ilin en kavernojn de mallumo, transdonis ilin rezervatajn por la juĝo”.

Tiuj falintaj anĝelejoj estus gviditaj de Lucifero. Jen la pasaĵo de Petro kiu pentras la diablon kiel malmokon de la homoj (1Petro 3, 8):

”8 Estu sobraj, vigladu; via kontraŭulo, la diablo, kiel leono blekeganta ĉirkaŭiras, serĉante, kiun li povos forgluti”.

Sankta Tomato de Akvo esprimis sian opinion pri la ekzisto de tiuj kreituloj kaj pri ilia influo sur la homa psiko. Laŭ li, la demono ekzistus kaj povus influi sur la homa intelekto inokulante en ĝin imagajn formojn. [21] Laŭ Luko (7, 36-50), Jesuo forigis el la korpo de Mario Pei dep demonojn
Jesuo ordonas al la demonoj ke ili silentu kaj ne diru kiu li estas (Marko 9, 14-32).

Demonoj kaj EsperantoRedakti

 
La Demono

Unua filmo en esperanto nomiĝis Incubo, kaj sukuboj ofte ĉeestas esperanto-kluboj:

Moĉjo: "Doĉjo, ĉu vi vidas kion mi vidas? Jen estas bela virino ĉe nia pordo!"
Doĉjo: (dum Moĉjo ekbrakumas la viditon) "Tio ne estas virino! Ĝi estas sukubo! Demono, kiu alprenas la formon de virino por delogi virojn dum la nokto!"
La demono malbeliĝas dum la stringado.
Doĉjo: "Ĉu vi ne timas?"
Moĉjo: "Nu, fakte mi spertis tre similan travivaĵon dum la studentado kiam mi vekiĝis en la mateno post la Halovina bierfesto de la Esperanto-klubo."

Hazarda alvoko de demono de komencantojRedakti

Foje okazas, malofte, vere, sed okazas, ke komencanta esperantisto alvokas demonon. Laŭ Livera Folio, Satano prezentis sin en la formo de virkapro dum esperanto-kurso okazanta en L., Francio en la fino de 2009.

Dum leciono, lernanto provis elparoli la frazon Mi aliĝis per la reta aliĝilo. La knabo ne sukcesis eldiri la frazon, sed li senintence komencis elsendi sonojn, kiuj pli similis al la latina lingvo ol al esperanto. Liaj samklasanoj provis konvinki lin, ne klopodi. “Li ruĝiĝis kaj ektremis, sed li ne aŭdis niajn kriojn. Poste fumo komencis eliri lian kapon kaj la sulfura odoro atingis la tutan ĉambron”.

En tiuj kazoj, oni devas prononci laŭte la "Preĝo sub la Verda Standardo" tute laŭfundamente kaj nepre forigi el la ĉambro, ĉiuj krokodilojn, idistojn kaj reviziistojn. SAT-anoj, tamem estas bonvenaj, ĉar ili helpas la interparolado kun la demonon.

MaldormemoRedakti

-- Kial estas grandaj, dikaj, nigraj rondajhoj chirkau la okuloj de la diablo?
-- ???
-- Char la diablo dormas neniam.

IslamoRedakti

En Islamo la Diablo estas konata kiel Ibliso (araba: إبليس‎, pluralo: ابالسة abālisah) aŭ Ŝajtano (araba: شيطان‎, pluralo: شياطين shayātīn). Li havas neniun nomon respondantan al tio de la latina vorto lucifero asocii lin kun la matena stelo, sed la rakontoj pri li similas al la pli fruaj rakontoj de falintaj anĝeloj en la Libroj de Ĥanaĥo kaj Apokalipso 12:7-9. Ibliso estas elpelita de Ĉielo pro rifuzi riverenci al Adamo, kiu estas simila al la pli frua rakonto en 3 Ĥanoĥo, ĉapitro 4, en kiu ĉiuj la anĝeloj riverencas al Ĥanoĥo, frua ido de Adamo. Tiel, li pekas post la kreo de viro. Li demandas al Dion por senpremiĝo ĝis juĝa tago anstataŭ esti tuj elĵetita en la fajregojn de Geheno. Dio donas ĉi tiun peton kaj Ibliso tiam ĵuras venĝon per tenti homojn kaj turni ilin for de Dio. Dio diras lin ke ajnaj homoj kiu sekvas lin aliĝos lin en la fajrego de infero ĉe juĝa tago, sed ke Iblis havos neniun potencon super ĉiuj homaro krom kiu deziras sekvi Iblis. Ĉi tiu rakonto estas citita multoblajn tempojn en la Qur' por malsamaj kialoj.

Islama literaturo prezentas Iblison kiel Dio-adorantan kaj tre pian ĝis kiam li rifuzis riverenci al Adamo pro sia ĵaluzo kaj fiero.[22][23] Ibliso estis tipo de supernatura estaĵo konata kiel Ĝino, kiu estis farita el senfuma fajrego kaj kreita antaŭ ol kreiĝis homaro.[24][25][26][27]

FinecoRedakti

La "diablo" ne estas senfina. Li estas kreitaĵo, kiel vi, kiel ideoj, kiel birdoj, kiel povoj, kiel simboloj ktp. Kaj la malbono ne ekzistas sammaniere kiel la bono. Malbono estas foresto, Forrest Gump de la bono.

LiteraturoRedakti

  • Diablidoj. Rakonto por la klasbatala junularo. Originale verkita de Barthelmess. 1928, 48 p. Aventuroj de la "ruĝaj pioniroj" dum ekskursoj. Facila stilo.

ReferencojRedakti

  1. FESTetOvenas, mojosa junulara renkontiĝo kun elstara E-muzik-programo
  2. Verda Naturisma Semajno kun INOE
  3. Ĉiuj eventoj de Greziljono en nia agendo.
  4. Malsupre estas listigitaj la paĝoj, kiuj estas je dispono en Esperanto.
  5. Dankon, amiko!
  6. Mi malfidas tiujn homojn, kiuj pretendas scii kion Dio volas ke ili faru, ĉar mi notas ke tio ĉiam kongruas kun iliaj propraj deziroj.
  7. Tio estas malgranda paŝo por viro, sed giganta salto por la homaro.
  8. Jesuo, en Sia Evangelio laŭ Luko 4:4, rememorigis pri Readmono de Moseo, kaj admonis: “Ne per la pano sole vivos homo, sed per la tuta vorto de Dio”.
  9. Stalago.
  10. La komitato de TEJO aparte diskutis la EU-esploron pri troigitaj membronombroj.
  11. Rusiaj militistoj deklaris, ke la kronvirusa vakcino jam pretas
  12. En la Biblio okazas preskaŭ kultura lukto inter la kulto al Dagon kaj al Javeo. Vidu en Juĝistoj, 16, 21-23 kaj 1Reĝoj 16,32…
  13. Pri Dagon estis aludate ankaŭ en la Amarna-leteroj (ĉirkaŭ 1480-1450 a. K).
  14. Versio Latina (equorum conturbator) ab Hieronymo Cardano, De subtilitate, liber 7 de lapidibus, p. 282 (Basilaeae, 1664).
  15. Mi nur konas la vorton de filmoj pri la dua mondmilito.
  16. Plerique hodierni editores lectionem manuscriptorum αἰγυπτίους emendant in <ὁ> Αἰγύπτιος atque sententiam ita intelligunt ː "ille Aegyptius existimabat Amphionem et Thracem Orpheum homines magiae peritos fuisse qui...". Difficile enim intellectu erat cur Amphionem et Orpheum Aegyptios fuisse voluerit.
  17. Pausanias 6,20,15-19 - Versio Latina dempta ex: Pausaniae Graeciae descriptio. Edidit, graeca emendavit, latinam Amasaei interpretationem castigatam adiunxit ... Carolus Godofredus Siebelis, Lipsiae 1825.
  18. Vidu legendon de Sebastian Michaelis.
  19. Sed tiu ĉi deklaro estas ja konvinko, ne sciado!
  20. Kurosawa AKIRA (Hepburn/Kunrei) ,黑澤 明 [kuro-saŭa akira], konata en la okcidenta mondo kiel Akira Kurosawa (naskiĝis la 23-an de marto 1910, mortis la 6-an de septembro 1998) estis japana reĝisoro, produktoro, muntisto kaj verkisto de filmoj.
  21. Neniu estas perfekta
  22. Laŭ la rimarkoj de Raoni mi proponas : frap'muzik(et)o.
  23. Poŝtaj servoj tutmonde estas malorganizitaj kaŭze de la nuna kronvirusa krizo.
  24. Interaga prezento kun Sylvain Lelarge kadre de la kleriga programo de MondaFest' 2020
  25. Bonan Tagon, kaj esperas ke ĉiuj bonfartas fronte al tiu mondinfektiĝo.
  26. Nia bulteno, Naturista Vivo, estas escepte elŝutebla.
  27. Pri la pritraktita vorto (ĵinglo), plej ofte estas ero de muziko, kiun la reklamisto ludigas por logi la homoj.