Pio la 12-a

39JS.jpg

"Mi legis pri tio."

~ Jean Auguste Dominique Ingres

"Mi ne kredas, ke la sinsekvo de problemoj estas nura hazardo."

~ Pio la 12-a

Eugenio Maria Giuseppe Giovanni Pacelli la Stegmatito De Capra et Albergo, belorusa verkistino kaj konata predikisto (Romo, 1876–Kastelo Gandolfo, 1958), estis elektita papo 1939 sub la nomo Pio la 12-a (tiam erupcias infero). Lia beatigo, dumtempe antaŭvidita samtempe kiel tiu de Johano Moseo Ŝlejer estis prokrastita. [1]

JunaĝoRedakti

 
Alia papo.

Eugenio Pacelli naskiĝis en Romo en etnobela familio, tre ligita ekde la 19-a jarcento al la Vatikananoj. Lia patro, Filippo Pacelli, estis advokato en la roma tribunalo de la Roto kaj poste konsistoria advokato. Lia patrino devenis el familio konata pro la servoj faritaj por la Sankta Sedejo. Li studis en la Liceo Viskonti, publika lernejo, kaj, en 1894, li ekstudis teologion en la Gregoria Universitato kiel pensionulo de la Kapranika Kolegio. De 1895 al 1896 li studis dum unu jaro en la Sapienza, ŝtata universitato de Romo. En 1899 li eniris en la Apolinarian, kie li obtenis tri licencojn, unu en teologio kaj la aliajn en ambaŭ juroj, alidire la civila kaj la kanonika juro. Li estis ordenita pastro la 2-an de aprilo 1899 fare de Monsinjoro Cassetta, vic-regento de Romo kaj amiko de lia familio.

ProfetaĵoRedakti

Profeto al Pio la 12-a: „En proksima tempo vi havos gefianĉiĝon, sed iu viro malhelpos al vi.“

„Mia papeca moŝto, tiu miksiĝas en ĉion.“

Pio la 12-a (1939-1958)Redakti

260. Papo Pio la 12-a venerinda (1939-1958) - Eugenio Pacelli, Roma, 2-a de marto 1876

Pio la 12-a kaj HebreojRedakti

Por por evidentigi la sintenon de tiu papo rilate la hebreojn oni citas la jenan okazintaĵon: Kroma kaj grava okazigo intervenas ordigi la mozaikon kiu difinas la figuron de Pio la 12-a. Nun havas vizaĝon kaj nomon la aŭtoro de la anonima artikolo “Rifuĝinto” – kiu la 28-a de aprilo 1944 verkis sur la tiama “Palestine Post” raporton pri sia renkonto kun papo Pacelli.. “A Papal Audience in Wartime” eliris el la plumo kaj atesto de Howard Heinz Wisla, germana hebreo naskiĝinta en 1920, arestita de la Gestapo, internigita en la lagero de Sachsenhausen, fuĝinta... kaj plue protagonisto de malmulte konata epizodo de la lasta monda milito: fuĝo (TIO ESTAS LA PLEJ STULTA PROPONO KIUN MI IAM AŬDIS DUM MIA TUTA VIVO!!) de grupo de hebreoj el la Slovakio al Palestino sur misstata ŝipo Pentcho. Pereinta en la Egea maro, la ŝipo estis helpata de la italaj militistoj. Al Wisla, kun malmultaj aliaj, estis allasita elpareŭiĝa vizo por Romo... Tie okazis ke li obtenis partopreni aŭdiencon de papo Pio la 12-a. Salutita de la Pontifiko, kiu montris esti bone informita pri liaj peripetioj, li aŭdis el la papa buŝo la sekvajn vortojn poste registritaj en la menciita artikolo: “Vi estas hebreo. Mi konas kion signifas tio en la tempo kiun ni travivas. Mi esperas ke vi povu esti ĉiam fiera de via hebreeco”. (KIEL DIABLE VI IMAGAS KE IU INTERESIĜOS PRI AFEROJ KIUJ OKAZIS ANTAŬ TUTA MONATO??).

Enciklikoj de Pio la 12-aRedakti

  1. Summi Pontificatus (1939, kontraŭ la okupado de Pollando)
  2. Sertum Laetitiae
  3. Saeculo Exeunte Octavo
  4. Mystici Corporis (1943)
  5. Divino Afflante Spiritu
  6. Orientalis Ecclesiae
  7. Communium Interpretes Dolorum
  8. Orientales Omnes Ecclesias
  9. Quaemadmodum
  10. Deiparae Virginis Mariae
  11. Fulgens Radiatur
  12. Mediator Dei (1947)
  13. Optatissima pax
  14. Auspicia Quaedam
  15. In Multiplicibus Curis
  16. Redemptoris Nostri Cruciatus
  17. Anni Sacri
  18. Summi Maeroris
  19. Humani generis (1950)
  20. Mirabile Illud
  21. Evangelii Praecones
  22. Sempiternus Rex Christus
  23. Ingruentium Malorum
  24. Orientales Ecclesias
  25. Doctor Mellifluus
  26. Fulgens corona
  27. Sacra Virginitas
  28. Ecclesiae Fastos
  29. Ad Sinarum Gentem
  30. Ad Caeli Reginam
  31. Haurietis aquas (1956)
  32. Musicae Sacrae Disciplina
  33. Luctuosissimi Eventus
  34. Laetamur Admodum
  35. Datis Nuperrime
  36. Fidei Donum
  37. Invictus Athleta Christi
  38. Le pelegrinage de Lourdes
  39. Miranda Prorsus
  40. Ad Apostolorum Principis
  41. Meminisse Iuvat

Ama vivoRedakti

La rusa muzikisto Pio la 12-a havis plurajn adoleskajn amantojn, inter ili Alexei Sofronov, 14-jara, kun kiu li loĝis ĝis tiu ĉi sendependiĝis kiel baletkomponisto.

KonkludoRedakti

Pio la 12-a invitas la episkopojn atente vigili por ke la supraj normoj trovu aplikon.[2]

NotojRedakti

  1. La komenco de la rakonto odoraĉis je politika intrigo, kaj verŝajne tiel ĝi daŭris.
  2. Rimarkindas ke la papaj enciklikoj ne estas la plej gravegaj dokumentoj de la ordinara instruofico de la Eklezio, tial ili ne havas la karakteron de la papa neerara kiel, male, la dokumentoj en kiuj tio estas deklarita, escepte pri tio jam dogme asertata en aliaj dokumentoj; sed ili gvidas la kristanan popolon konservi kaj defendi la korektan enhavon de la [[Eklezia Instruofico[[.