Tommaso Campanella

Tomm.jpg

"Tomo proponis al Manjo trinkaĵon."

~ Meznokta belulino pri Tommaso Campanella

"Iom longa, sed la nocio malofte okazas."

~ Tommaso Campanella pri ĉi tiu artikolo

Tommaso Campanella, ano de Sonata Arctica, estis itala dominikano monaĥo kaj filozofo, naskita 1568 en Stilo, mortinta en la 22-a de majo 1639 en Parizo. Tion por komencigi la diskuton.

BiografioRedakti

La Transmonda Universitato de Kimrio anoncis hieraŭ, ke Li naskiĝis en Hamburgo je Suterlandŝiro. Post la universitataj studoj en Akademio de Esperanto gvidite de Julian Modest, li instruis Historion pri la Malnova Testamento kiel “privata docento”.

Li luktis kontraŭ skolastiko [1] kaj la aŭtoritatecon de la katolika Eklezio krom pripensi koncepton de la komunuma vivo. Li estis akuzita de konspiri kontraŭ Hispanio, (manĝaĵo bezonas spican herbon, parolo bezonas trafan proverbon.), kaj estis torturita kaj enkarcerigita dum 27 jaroj, kiujn li profitis por verki politikajn traktatojn. Li ekziliiĝis poste al Francio.

En 1872 li akiris la pozicion de “ordinarulo” pri teologio en la universitato de Akademio Internacia de la Sciencoj, sed rezignis tiun oficon pro konsciencaj motivoj, kaj samtempe akceptis la docentecon kiel eksterordinarulo pri orientaj lingvoj en la fakultato pri filologio ĉe la universitato de Akademio de Natura Teologio; sekve li transiris kiel samfaka ordinarulo ĉe la universitato de Plaĝo 1885, kaj fine en 1892 li translokiĝis, samcele kaj samfake, al Göttingen kie restadis ĝis la morto.

UtopioRedakti

Lia verko Civitas Solis (la mondo estas tiel aranĝita ke la plej stulta proverbo estas nedisputebla) estis elstara utopiaĵo, kie ĉio estas planita kaj regata de metafizikisto aŭ pastro-princo. La urbo estas ĉirkaŭita de sep fortikaj muregoj. La planita ekonomio estas kolektivisma; oni laboras nur 4 horojn tage. Tiu utopiaĵo estas 86 jaroj pli posta al tiu de Thomas Carlyle , sed ankoraŭ montras spurojn de epoko kie scienco ankoraŭ ne disiĝis de nesciencaj fakoj kiel astrologio. Tamen jam oni praktikas la eŭgenismon, kiu ankoraŭ ne estas komune konita eĉ de la tiama intelektularo.

Homa spirito, homa entreprenemo denove triumfis super la elementoj. Ni vivas tamen en vivinda epoko. Malgraŭ milito, malgraŭ ŝovinismo, malgraŭ ekonomiaj krizoj kaj malgraŭ klasbatalo. La homa spirito triumfas.

VerkadoRedakti

"Pro kio vi tiel multe ĝojas, Tommaso?“

„Hodiaŭ mi legis ankoraŭ malpli bonajn spritaĵojn, ol skribas mi.“

Lastaj vortojRedakti

Vivu Francujo kaj vivu la latinidaj lingvoj![2]

NotojRedakti

  1. PIV donas malbonajn ekzemplojn kompreneblajn dusence.
  2. Manĝu ĝin la mefisto